ONK Enduro Vorden

Verslag enduro Vorden

Weer terug in de Achterhoek dit keer te gast in Vorden. In de afgelopen week heeft het opnieuw veel geregend. Desondanks kregen we vrijdag’s voor de enduro bericht, ‘de proeven zijn droog’. De echte toppers ga vrijdag al vooruit om de proeven (snelheid onderdeel) te voet te verkennen.

Ik type dit in afwachting van waterpomp onderdelen voor de Beta. Hopelijk zijn deze voor zaterdag binnen zodat we op pad kunnen naar Harfsen.

Start

Het beloofde een druilerige dag te worden, erg bewolkt maar zeker niet koud. Bij het uitladen van de motor was er vanaf het keurings-terrein verschillende malen een claxon te horen. Direct duidelijk vandaag werd er dus op het functioneren van de claxon gecheckt. Mijn claxon is niet al te luid, maar de keurmeester had de versterking van zijn gehoor apparaat ook iets kunnen opschroeven. Kwam er mee weg en hup omkleden. Door de temperatuur een lastig keuze wel / geen jas. Besloten mijn jas aan te trekken, mede vanwege de verwachte regen.

Op het start plateau stond ik opnieuw samen met Erwin. Door onze vergelijkbare resultaten tijdens de vorige enduro in Bergeijk. Op de verbinding vind ik het nog wel eens lastig om een goed tempo te kiezen en te houden. Hierbij komt het goed van pas dat ik achter de ervaren Erwin kan rijden.
We waren al gewaarschuwd voor de monster proef 1. De proef door het bos, hier leek inderdaad geen einde aan te komen. Dit was vooral te merken in ronde 2 en 3. Door de vermoeidheid leek het wel of ze er een stuk bij hadden geplakt. Wat een werk moet dit zijn geweest om deze uit te zetten, hulde voor al de vrijwilligers.

Proef 2 was vooral een korte versie van proef 1. De akkerbouw proef nummer 3 was er een waar ik naar uit had gekeken. Eigenlijk hoort in een enduro gewoon een proef als deze. Kilometers lang lint wat van buiten naar binnen een soort slakkenhuis vormt. In ronde 2 waren en sporen en grond wallen ontstaan waar je heerlijk ik kan afzetten.

Na de eerste ronde (eigenlijk na de eerste proef) bleek de jas toch echt te warm. Had zo’n 8 minuten over op start finish. Snel naar de auto gerend om daar te wisselen voor een shirt en bodywarmer. In ronde 3 komt toch telkens weer de man met de hamer minimaal 1x langs. Ook dit keer weer, ging met in verhouding nog veel energie en vooral zin de 3e ronde in. Maar op 2/3 van proef 1 was een dwars liggende boom die letterlijk in de weg lag. Zette nog wel de motor eroverheen maar kon niet voorkomen dat ik alsnog half onder kwam te liggen. Stuur tegen knie, pijnlijk maar het hoort erbij. Door mede dit akkefietje, zwaardere omstandigheden en vermoeidheid ronde 3 de tijden niet kunnen consolideren.

Volgende week weer een kans!

Ronde 1 Ronde 2 Ronde 3
Proef 1 Proef 2 Proef 3 Proef 1 Proef 2 Proef 3 Proef 1 Proef 2 Proef 3
15:10,0 02:54,9 06:39,9 15:37,2 02:54,3 07:09,6 17:16,9 03:13,0 07:44,6

Details enduro Vorden

Proef 1 Bos-proef Voor het gevoel een proef waar geen eind aan kwam. Voor de toppers 12 minuten, ik deed er ongeveer 15 over.
Proef 2 Korte bos-proef Vergelijkbare proef als de eerste, maar dan kort.
Proef 3 Akkerbouw-proef Mooie slakkenhuis proef, over mais akker. Diepe sporen en mooie grond wallen.

Enduro Brabant Bergeijk

Verslag enduro van Bergeijk

Afgelopen zaterdag was de enigste rit buiten de Achterhoek en wel in Brabant. In Bergeijk dicht tegen de Belgische grens organiseren ze eens per 2 jaar een enduro. De organisatie weet er elk jaar weer een topevenement van te maken.  Het is gewoon net even anders, daarom ook jammer dat er niet meerdere enduro’s worden georganiseerd in het zuiden van het land.

Start

Net als de aankomende enduro in Vorden werd er in Bergeijk in omgekeerd volgorde gestart. (de snelste rijders achteraan) Dat betekende voor mij dus extra vroeg starten. Met zo’n 40 rijders voor mij had dit zeker in de laatste ronde voordeel. De sporen minder diep uitgereden en lekker op tijd binnen.  Had het geluk dat ik de vrijdag avond in Luyksgestel kon overnachten. Daarmee toch even 1.5 uur reis tijd uitgespaard voor de zaterdag morgen.

Om kwart over zeven bij Snowcenter in Bergeijk. Vanwege de drukte op de toegangs weg naar parkeergelegenheid toch even spannend of het ging lukken. De motor moet namelijk driekwartier voor de start tijd gekeurd in het parc fermé staan.  Na het keuren is er voldoende tijd om om te kleden en wat te kletsen bij het service team. Midden in een gesprek kijk ik naar de klok en zie tot mijn schrik dat ik nog 5 min tot de start heb. Snel de weg over gerend richting parc fermé, hup langs de klok.  Leer moment, toch niet heel lekker sta je dan op het start blok.

Vandaag start ik samen met Erwin in dezelfde start minuut. Met Erwin heb ik 5 jaar geleden de Baja300 gereden in Duitsland. Daarnaast veel informatie ingewonnen voor de  Zuid Amerika reis in 2013. Bij elke proef stonden we kort achter elkaar. In enkele gevallen start ik achter Erwin en kon ik jagen en vica versa. Ons tempo ligt bij elkaar, ieder heeft zijn eigen voorkeur / kracht. De een is snelle op de bospaden de ander op de knippen. Zo maakt dat na elkaar toe rijden lukt, maar dan bij elkaar weg rijden een stuk lastiger is.

 

Newfren

Ben erg blij met mijn Newfren remschijf en blokken. Is voor mij een nieuw merk, het Italiaanse bedrijf maakt al sinds 1950 remvoeringen. Hebben hun sporen verdiend door de hoge kwaliteit van hun producten. Op het eerste gezicht simpel product als een remschijf, zit toch wel echt een boel techniek achter. Aan de ene kant wil je dat hij er uit ziet als rvs, maar dat remt niet. Aan de andere kant, een schijf met weinig chroom er in, zal snel roesten, maar remt wel als een dolle, maar ziet er niet uit. Het is altijd ergens een tussenweg, die vooral met hoogwaardig staal kan worden bereikt.  ( https://www.uitlaatstore.nl/newfren-remmen-remschijven-koppelingsplaten ) Na twee enduro’s zijn de bevindingen: De remblokken houden zich goed in het zand, het rem gedrag is goed doseerbaar.

Waar in Hellendoorn te tijden voor mij erg krap uitpakten hadden we in Bergeijk ruim de tijd. Bij elk tankpunt zo’n 10 minuten. De extra rust, heeft vooral in de derde ronde tot gevolgd dat je daar niet helemaal stuk zit. Meer tijd om te genieten, minder afzien.  Desondanks nog genoeg momentjes. Proef 4 in de eerste ronde op het euro circuit onderuit in een vette bocht. (natte ondergrond)  Ging juist net zo lekker, bocht uit net even te weinig tractie en split second later sta je de motor op te rapen. Proef 3 tussen paar bomen door omlaag de motor dood geremd, weer paar seconden.
Het is vooral je ritme dat je kwijt bent na een ‘ accidentje’. De mislukte poging dit te voorkomen kost vaak veel kracht met als gevolg kramp.

In proef 4 zat ook een moddergat, welke in de eerste 2 rondes geen probleem gaf. Had in mijn tweede ronde gezien dat deelnemers een alternatieve lijn kozen. Die onthouden voor de 3e en laatste ronde. Dit was maar goed ook, veel mensen hebben hier secondes verloren door het vast staan. Zie je maar weer dat soms extra keer omkijken / vooruitkijken erg veel tijd / energie kan besparen.

Totaal proeftijd 1:56 uur, 6:40 uur onderweg

Ronde 1 Ronde 2 Ronde 3
Proef 1 Proef 2 Proef 3 Proef 4 Proef 1 Proef 2 Proef 3 Proef 4 Proef 1 Proef 2 Proef 3 Proef 4
09:32,6 08:11,9 09:01,5 10:40,8 09:36,8 08:34,4 09:23,0 11:00,1 10:08,8 08:43,4 10:02,3 10:59,7

Detail enduro Bergeijk:

proef 1 de Beestenproef :  Dit keer met een wat milder extreme gedeelte . Een lange proef met akkers en bos gedeelten, krap 8 minuten voor de snelsten.
proef 2, “het natte spoortje”: Toppers deden daar toch ook zo’n 6,5 minuut over. Mooi uitgezet door het fanatieke team daar met zelfs een fraaie startboog.
proef 3 Bosproef Luyksgestel: Gewoon allemaal kronkelende bospaden met diep en erg diepe knipgaten!
proef 4 Eurocircuit: Om één ronde af te maken mocht dan nog de Jan Lemmens proef Eurocircuit gereden worden. Twee ronden crossen met nog wel een watergat.

Hellendoorn 3 ronden succeed

Verslag enduro Hellendoorn 2019

Najaar seizoen geopend
Nu het gewas weer van het land wordt gehaald en buiten weer wat frisser wordt is het enduro seizoen weer geopend. Afgelopen zaterdag was de enduro van Hellendoorn de eerste van de 5 in het najaar. In de afgelopen periode wel best wat op de motor gezeten maar niet voldoende op de enduro na het zin. In Polen met de Breslau en aantal weken geleden in Italie beide met de XT600Z. De intensiteit is niet te vergelijken, toch veel meer het rechtdoor werk.

Ochtend ritueel
Het is bij aankomst van de start locatie elke keer weer half uurtje zoekertje spelen. Ook nu weer, kwam bij toeval vanaf de goede richting aanrijden. Hierdoor kon ik vrij snel het terrein oprijden. Voorzichtig het terrein oprijden, mijn ouders verwachten de auto toch weer in één stuk thuis. Parkeerplek gevonden, dan met een jerrycan en kistje richting het tankteam. Rond 8.00 vertrekken zijn, had dus nog 10 minuten om ze te vinden. Materiaal af gegeven en aanmelden. Het weerzien van iedereen en de goedemorgen’s maakt dat nu echt kan beginnen. Dat we 5.00 uur zijn opgestaan en 1.5 uur in de auto hebben gereden zijn we vergeten.

De helm pakken en papieren, op de motor naar de keuring. De organisatie check wat standaard dingen, wiel speling en remmen etc. Daarna de motor in het Parc Fermé, plankje mee gepakt om de motor in het zand op de standaard te parkeren. Sorry orga, heb het plankje gebroken zodat een mede tankteam lid ook zijn motor kon parkeren. Het is nog ruim een uur tot de start, rustig aan terug lopen en omkleden.

Start

Er word elke minuut gestart, steeds 4 rijders tegelijk. De motor op het startblok duwen is een goede warming up. Mooi moment kennis te maken met de 3 andere rijders die je al goed is bij elke tankpunt weer tegen mag komen. Probeer aan het begin het tempo van de 3 bij te houden, dit lukte tot aan de eerste proef. Het bekende zandgat van Hellendoorn, deze variant had ik nog niet eerder gereden. De afdaling na beneden kwam ik niet helemaal lekker uit en met te weinig tractie onderin het gat begonnen aan de klim. Achteraf had direct moeten doorschakelen na de 2e versnelling. Nu in zijn 1 werd het niks en kon ik het een tweede keer proberen, ter vermaak van het publiek. De tweede poging was wel goed. Dit dus onthouden voor de komende twee ronden, opletten om de motor onderin goed neer te zetten. Dit bleek te werken, poging 2 en 3 in de volgende rondes waren foutloos.

Proef 2 was na een tussenliggende verbinding van zo’n half uur. De start van de tweede proef doet mij denken aan een rommelige achtertuin van mijn buurman. (brengt mij op ideeën) Tussen aantal hekken en langs ander ‘tuin’ materiaal door vind je de route. Onbewust had ik de afslag genomen voor de soft route, wat normaal gezien meer meters zou moeten zijn. Bij de ronde 2 wel over de banden en boomstapel heen gereden, maar echt veel meters won ik er niet mee. Had mij voorgenomen in de 3e ronden opnieuw voor soft te kiezen, maar deze afslag gemist. 😦

Proef 3 was wel mijn favoriet, begon met een klein crossbaantje. Zaten paar fijne bochtjes in en leuke stukjes single track door bos. De proef was het minst lang van de 4 misschien daarom of was het afsluitende ‘kom’bochtje dat hem deed?

Proef 4 was ‘DE’ proef van Hellendoorn, beginnend op het Dauwpop circuit van Hellendoorn met daaraan vast een flinke lus. Had ik nu voor de start de woorden van Carlo Hulzen (MX trainer) maar even door hoofd laten gaan. ‘Maak de bochten ruim en vloeiend zodat je snelheid kan houden.’ Koos ik in de eerste ronde steevast voor de binnenbocht die veel natter/ zachter was. Gelukkig had ik de ronde 2 en 3 nog om dit beter te doen. Proef had echt alles wat het een echte enduro proef maakt. De eindeloze knippen, daar was ik vooral in de laatste ronde (proef) ook wel echt klaar mee. Kan er dan ook echt niks meer mee, iemand nog tips?

Tussen proef 2 en 3 zat een tankstop, hier had ik steeds zo’n 6 minuten over. Kon wat eten even snel bijkomen en intussen werd de tank afgevuld. Op het tankpunt bij start/finish de helm opgehouden, geen tijd over. Snel wat benzine erbij en door. Aan het eind van de tweede ronde stond ik zomaar bij het verkeerde service team op de mat. Afslag te vroeg, tekort in tijd stressmomentje. Het tempo wat ik kan rijden op de proef ligt niet veel hoger dan op de verbinding. Om te zorgen dat ik toch binnen de tijd kan blijven, is continuïteit het sleutelwoord. Blijven rijden, en op de motor blijven zitten.

Uitlaatstore.nl erg blij met de remschijf en blokken, goed van pas gekomen.

Proeftijd Straftijd R 1 R 2 R 3
Totaal Proef 1 Proef 2 Proef3 Proef 4 Proef 1 Proef 2 Proef3 Proef 4 Proef 1 Proef 2 Proef3 Proef 4
02,07:36 00:02 10:15,1 06:27,9 05:30,9 18:59,4 10:15,4 06:32,9 05:53,1 19:16,1 10:17,0 06:46,3 05:45,1 19:36,4

Details Hellendoorn enduro:

Deze enduro bevat 4 proeven, met totale rij afstand van 80km. Mijn totale proeftijd was 2.07 uur, een snelle inter deed dezelfde proeven in 1.34 uur.
CP1: Zandkuil, Na kleine 10km verbinding de bekende zandkuil met bijbehorende klim
CP2: Bennink, technische proef met veel keer werk.
CP3: Veerkamp, Direct na tankpunt een mooie proef, klein stukje akkerland
CP4: Dauwpop-Circuit Koetree Hellendoorn, de afsluitende proef van de ronde. De langste van de 4, dubbel zoveel proeftijd. De vele knippen maakt het, dat het lijkt of er geen eind aan komt.

Startkaartje ronde tijden:

Enduro seizoen 2019

Wat is enduro

 

 

 

 

De afgelopen 2 jaar met een daglicentie (een eenmalige inschrijving) per jaar aan zo’n 3 enduro’s mee gedaan. Dit jaar heb ik besloten om het volledige seizoen te gaan rijden. Wat is enduro, het woord enduro komt van endurance wat staat voor uithoudings vermogen. De wedstrijd gaat over zo’n 210 km, waar niet alleen behendigheid (voertuig beheersing) en snelheid, maar ook zeker energie manage erg belangrijk is. Op de momenten dat het kan tijdens het rijden toch soort van ‘rust’ zien te pakken. Uithouding vermogen kan je trainen, pure snelheid is stuk lastiger, daar is stuk talent voor nodig. Maar ook achterin het veld is het een mooi spelletje, nadat je bent gepasseerd te proberen iemand’s rij-lijnen te kopiëren en het achterwiel te houden. Elk obstakel dat je overwint, klein moment van euforie.

Doelstelling seizoen

Moet daarin eerlijk zijn, vooraan mee strijden om plekje in de top 10 is op het moment niet realistisch. Dat is dan ook totaal niet de insteek, wat dan wel? Door het rijden van de enduro wedstrijden kan ik meer rij ervaring opdoen. De uitdaging is om aan het eind van het seizoen meer ontspannen (met meer techniek) te rijden. De 3 ronden van elke 70km, zonder de zware verzuring zoals afgelopen zaterdag kan rond komen. Wil na elke wedstrijd kort verslag schrijven, wat leuk is om te volgen, maar ook leerzaam voor mijzelf, wat wel niet goed ging.

Wat leuk is om te melden dat Bolski / Uitlaatstore.nl mij aangeboden heeft om mij te ondersteunen met materiaal. Hier kan je niet alleen terecht voor een nieuwe uitlaat, maar ook leverancier van (ook offroad) remblokken,  oliefilters, luchtfilters, bougies, kettingsets en olie producten.

www.uitlaatstore.nl

Verslag; ONK Holten  2019

Afgelopen zaterdag de eerste enduro van het seizoen. Vanwege grote aantal deelnemers en een benodigde barcode op de motor was is extra vroeg vertrokken. Om 5.00 op, even kort ontbijten en koffie zetten, motor geladen, half uur later opweg naar Holten. Mooi op tijd in Holten, mooi plek voor de auto en aanhanger. Als eerste de 2 jerrycans en 2 kistjes afgegeven bij het tankteam. Daarna met de motor langs de keuring, thuis afgelopen dagen alles gecheckt. Dit geval dus een formaliteit. Daarna voldoende tijd om rustig om te kleden en wachten op de start.

Start en eerste 2 ronden

Na de start werd er eerst stuk gereden over de openbare weg (niet op snelheid) en paar mooie single track en akkerlanden. Goed om de spieren warm te rijden, en er beetje in te komen. Na 12 km aan de start van proef 1, werd direct duidelijk wat verschil is tussen een trainings rondje of voor het echtje. Nog beetje onwennig en stram kwam ik uit de eerste proef. Bij de eerste tankstop was er tijd om wat te eten en te drinken. Direct daarna de 2e proef, deze ging vooral in de 2e ronde erg fijn. De bekende Proef(3) over de Zuurberg ook wel de verzuurberg genoemd was weer zoals gewend erg zwaar. Deze proef moet 2 keer gereden worden, bij de finish moet je dus na 1 ronde aandenken om het juiste spoor te pakken voor de 2e ronden. Na de volledige 2e ronde (150KM) was het beste er al af. Maar op doorzettings- vermogen zou ik best een eind moeten komen, besloten om het van proef tot proef te bekijken. Tijdens de verbinding stukken tussen de proeven in, was er voldoende gelegenheid om iets rust te pakken. De tijden stonden ruim, had bij elke tankstop tijd over om nog wat te eten.

Ronde 3

Net na dat ik ronde 3 ingegaan was, begon het te regenen. Begon met een bui en had de hoop dat daarna weer droog zou worden. Omdat vallen en opstaan erg veel energie / tijd kost het tempo nog iets verder laten zakken. Overal staken nu boomwortels boven de aarde uit. Door de regen waren deze spekglad. Het weer werd steeds slechter, begon meer en meer te regenen en zelfs te hagelen. Alle deelnemers hadden hier last van, gedeelte smart is halve smart. Tussen proef 2 en 3 in, moesten we over mini crossbaan. Deze was dankzij de regen en de diepe sporen erg verraderlijk. Opgepast dus, niet zomaar een spoor in rijden. Stonden meerder deelnemers met hun motor te worstelen om deze los te krijgen, ook één van ons tankteam. Poging gedaan met zijn 2 om deze los te krijgen. Het achterwiel stond helemaal vast gezogen, ondanks de inspanning kregen we de motor niet los. Omdat ik bang was buiten de tijd te komen, besloten door te rijden. In het stuk verbinding naar de laatste proef had ik nog de hoop dat ze de laatste proef zouden cancelen. Dat had mij wel goed uit gekomen, het is geen sport voor mietjes dus ging het gewoon door. Door het start poortje gereden, begonnen aan de martel gang. Waar in de eerste 2 ronden de klimmetjes op de Zuurberg een heerlijke uitdaging waren, was nu echt ploeteren naar boven. Op sommige plekken stroomde het water voor je uit naar beneden. Vooral ook door gebrek aan energie, was het meer pedellen met beide voeten naast de motor dan rijden. Meerdere keren moest ik ruimte maken voor iemand die veel sneller was, en liet zien hoe het dan wel moest. 20 minuten deed ik dan ook over de halve proef toen ik bij het wisselpunt was. Ondanks de aanmoedigen van vrijwilligers van de organisatie toch maar besloten door het finish poortje te rijden ipv de 2e ronde in te gaan. Had een paar maal de motor om moeten zetten en dan merkte je pas de uitputting. Ik had geen zin om de boel stuk te rijden, of gevaar te zijn voor anderen. Baalde wel flink was zo dicht bij de finish, achteraf gezien denk toch verstandige keuze. Met nog 1 rondje Zuurberg had ik vermoedelijk buiten de tijd gefinisht en dan alsnog geen klassement notering gehad.

 

Uitslag

Num Naam Proef1 Proef2 Proef3 Proef4 Proef5 Proef6 Proef7 Proef8 Proef9
Ronde 1 Ronde 2 Ronde 3
698 Jonathan Molenaar 12:18,2 10:59,8 21:56,0 12:30,8 10:51,0 22:50,1 14:09,8 13:20,9 00:20:42 *
* Proef 9 maar 1 rondje, hierdoor diskwalificatie

Details Holten enduro:

Na 12 km Motorex proef 1 de Borkeld, een echte enduro proef: paar stukjes mais, bos, veel scherp stuurwerk. ca 5 km Cp 2 Kenny/Rob Beumer Geheel nieuwe op nieuwe locatie bos/singels .Laat je verrassen!! Ze zijn er druk mee.ca 5km Cp 3 van Uhm/ Oude Nijhuis technical service Op en rond het crosscircuit de (ver)Zuurberg tegengesteld t.o.v. 2018, div op/afstapjes, paar stammetjes,breed uitgezet om inhalen mogelijk te maken.zoals altijd DUBBEL gereden. 10.5 km enduroplezier.

Proef 1; een echte enduro proef: paar stukjes mais, bos, veel scherp stuurwerk. ca 5 km
Proef 2; Geheel nieuwe op nieuwe locatie bos/singels .Laat je verrassen!! Ze zijn er druk mee. ca 5km
Proef 3; Op en rond het crosscircuit de (ver)Zuurberg tegengesteld t.o.v. 2018, div op/afstapjes, paar stammetjes,breed uitgezet om inhalen mogelijk te maken.zoals altijd DUBBEL gereden. ca 10.5 km enduroplezier.

Richting kust, terug in Europa

M’Hamid, dag rust

Na een goede nachtrust is het energie peil van de belgen nog van die aard dat ze de volgende dag besluiten niet te gaan rijden. Past mij ook wel, daagje zon en zwembad. Voor mij een mooi moment om wat dingen op rijtje te zetten. Samen wat gekeken naar de route voor de aankomende dagen.

De motor van Gunter (1vd3) had problemen met de brandstof toevoer richting de motor. Kon mij hier ook mooi nuttig maken, samen de motor weer gereed gemaakt. Mijn hulp werd beloond door klein proefritje en uiteindelijk ook nog met een ritje op een 450 rally KTM. Wel even wat anders als de zware Ténéré. Zonder dat je het enigsinds door hebt zie je op de km teller dat je de 60km/u aantikt. Geef je dan nog ff iets gas bij dan komt daar zonder moeite zo maar 30 bij. Ondanks dat voor gevoel zo moeiteloos gaat, kost het rijden wel degelijk energie. Met een half uur, kleine 20km rijden kwam ik bezweet weer terug op het terrein van de rally.

Te gast bij vrienden uit Belgie

De volgende morgen, nog voor het ontbijt mijn tent en tassen ingepakt en weer op de motor gehangen. De eerste 150km zou wel een pittig kunnen zijn en deze wilde ik dan ook vanwege de hitte voor de middag hebben afgelegd. Iedereen vaarwel gezegd en opweg richting Foum Zguid. Net buiten het dorp begint de onverharde weg richting het westen. In de bergen en op de harde padden zijn 4×4 sporen duidelijk te onderscheiden. In het zand liggen er vaak meerdere sporen en deze wijken dan tientallen meters af van de weg/ track locatie op mijn GPS. Steeds weer van track wijzigen om zo toch de juiste richting te volgen. Het is zaak de meest zichtbare, meestal door 4X4 terrein wagens gereden sporen te volgen. Deze zijn door de lokale bevolking en gidsen gemaakt,  zij weten tenslotte de weg.

De moeilijkheid van het zand rijden is dat je er niet door maar op het zand wild rijden. Hiervoor is snelheid nodig, de motor moet als het waren over het zand surfen. Moet je van richting veranderen, of ligt er een klein duintje waar je omheen moet. Heb je kans dat de snelheid iets terug gaat en je voorwiel zich in het zand graaft. Het zand is ook steeds anders, soms hard dan weer heel erg los. Het 600cc motorblokje heeft het er erg zwaar mee. Nadat ik deze even 5 minuten wat rust gun,  rijd er mij een 4X4 voorbij met toeristen. Snel start ik de motor en rij deze voorbij, in de hoop dat ik deze achter mij weet te houden. Geeft een gerust gevoel dat er eventueel hulp op kort afstand is. Echt in de allerlaatste 200 ‘zware’ zand meters (zo blijk achteraf) krijg ik het voor elkaar de motor incl mijzelf neer te leggen. Opstaan en even kort op adem komen en de motor weer recht opgezet. Niet veel later stopt de 4X4 naast mij en vraagt of het goed gaat. Ik steek mijn duim en vraag hoeveel van zand ik nog kan verwachten. Krijg het bevrijdende antwoord dat het moeilijkste achter de rug is.

Lage bewolking, drukkende temperaturen richting de 40 graden  M'hamid naar Foum Zguid  Zand van M'Hamid

In Foum Zguid eerst maar eens een uur gestopt en uitgebreid gegeten. Dit had ik wel verdiend, rustig nagenieten van het avontuur van s’ morgens. Na een flinke lunch verder richting het westen gereden. Aan het eind van de dag het stadje Igrem bereikt. Na wat rond vragen een simpel hotel gevonden, de motor mocht beneden in de gang de nacht doorbrengen. Na beetje opfrissen, douche was niet aanwezig een rondje door het dorp gelopen. Igrem heeft geen bezienswaardigheden, wel veel winkeltjes met allerlei producten. De slagerij, waar je zelf de nog levende kip mag uitzoeken. Kleine schoenen winkeltjes met leren sandalen en typische Marokkaanse instappers. De rest van de avond gesleten met het samen met de plaatselijke jeugd kijken naar een voetbalwedstrijd, Barcalona – Sporting Lissabon.

Donderdag morgen vertrokken met maar een korte dag afstand in het vooruitzicht. Net 20km voor Agadir had ik iets gevonden met wat meer luxe als de dag ervoor. De rit er naar toe was voor het eerste beetje saai te noemen, veelal rechte wegen. Aangekomen in plaats van een kamer keuze gemaakt voor een nomade tent. Er stond een normaal bed in en op kruip afstand een zwembad. Om nu te zeggen dat je er een echt nomaden gevoel bij kreeg? De rest van de dag wat rond gehangen en korte wandeling gemaakt. Het echte vakantie gevoel was hier zeker aanwezig.

Essouira

Fris weer op pad richting Essouira, een stad aan de kust. Ruim 2 jaar geleden heb ik hier eerder in de tegen gestelde richting gereden van Essouira naar Agadir. Herinnerde mij de nog mooie route langs de kustlijn. Eerst moest er nog stuk afgelegd worden vanuit het binnenland naar de kust.  De zinderende hitte had plaats gemaakt voor de verkoeling vanaf zee. Nog steeds zo rond de 30-35 graden, maar dan met goed merkbaar meer zuurstof, energie.  Via mooie bergpassen en gravelroad verschijnt dan eindelijk de zee aan de horizon. Ik pik de route op van de Raid du Passion Dessert 2015, herkenbare paden volgen en herinneringen komen boven. Op exact dezelfde plek als destijds  maak ik een keuze uit de vers gevangen vis. Deze wordt ter plekken bereid en geroosterd. Onder toezicht van 2 katten en een hond geniet ik van mijn salade en gebakken vis.

Het is niet ver meer naar Essouira, zo’n beetje eind van de middag  draai ik de stad in. Ik had hier afgesproken met Miranda een dorpsgenoot uit mijn geboorte plaats. Het is altijd een mooie aanvulling van een reis om mensen te bezoeken en idee te krijgen van iemand anders zijn dagelijks leven. Miranda runt in de medina (oude ommuurde stads kern) van Essouira een hotel. Het hotel is onderdeel van een kit-surfschool en de gasten die komen zijn er dan ook om te kiten.

De medina in de verschillende steden zijn over het algemeen autovrij. Dus te voet de eerder ontvangen route aanwijzingen opgevolgd had ik al snel het hotel gevonden. De straten zijn smal, maar ruim genoeg voor een tweewieler, besloten de motor voor het hotel te parkeren. De buurjongens die ondanks eerder ‘goedkeuring’ verbaasde zich toch een beetje over de  (toch wel iets groter dan de veel gebruikte brommer / scooter’s) volgepakte Ténéré.  De bagage van de motor gehaald en binnen gezet, glasje fris erbij. De reactie van één van de eerste terug gekeerde kiter’s / hotel gasten was het teken dat tijd was om te douche. De hitte en stof van vandaag en afgelopen dagen had er voor gezorgd dat vooral motorpak niet meer zo frisse verschijning was. Na gegeten te hebben, wandeling gemaakt richting de haven. Hier viel op dat de kleine vissersbootjes (die ik eerder op de dag was tegen gekomen) , plaats hadden moeten maken voor volwassen schepen zoals wij die ook kennen in Europa. Op de kade werd vis verhandeld en overgeladen in verschillende vrachtwagens. Verderop werden de beschadigde netten hersteld, onder toeziend oog van de tientallen meeuwen die rakelings over je hoofd vliegen.

Besloten om een tweede dag in Essouira te blijven, ’s morgen eerst maar eens opzoek naar een kapper. In zo goed als elke steeg is er wel één te vinden, opnieuw voor een keuze. Blijft een gokje, maar scheelt het haar groeit er vanzelf weer aan.  Op naar het strand om daar te kite school te bezoeken, eenmaal op het strand zag ik de vliegers al in de lucht hangen. Miranda was ondertussen klaar met haar werkzaamheden, mooi tijd om bij de naast gelegen strandtent wat bij te praten.

De volgende morgen al de spullen weer bij elkaar verzameld en de motor weer opgezadeld. Van Essouira zal de route richting het noorden gaan, om uiteindelijk Marokko te verlaten terug naar Malaga. Had een route uitgestippeld richting de stad Fés. De afstand vanaf Essouira was te groot, onderweg zullen we plekje moeten zoeken om te overnachten. De harde wind langs de kust wegen maakte dat ik besloot iets eerder wat verder richting het oosten koers te zetten. Het hangen in de wind en vooral het corrigeren van de helm maakt de wind onprettig.  Als we ruim 50km uit de kust zijn, is de wind merkbaar afgenomen, genieten geblazen. Wat later als gebruikelijk besluit ik langs de weg te stoppen bij soort van Marokkaanse drive-in. Meerdere tentjes waar rook onder vandaan warrelt. Mooi plek om een warme hab te nuttigen.

In Khouribga aangekomen, een middelmaat grote stad besloten dat ik hier een hotel ga zoeken. Had de avond ervoor wel 2 waypoints gezet, één bij zogenaamd guesthouse. Na wat zoeken door de straten,2 tal jongens aangesproken met de vraag of zei iets van het bestaan van het guesthouse afwisten. Helaas, maar ze waren wel bereid mij met de auto te begeleiden naar een hotel. De oudste van de 2 zou over 10 minuten vertrekken, moest nog 4 uur rijden die avond om de volgende morgen op tijd op zijn werk te zijn.  Ondertussen was de hele familie naar buiten gekomen en werd ik uitgenodigd om in de tussen liggende tijd binnen wat thee te drinken.  Uitgezwaaid en op weg naar een hotel, bij de eerste stop bleek als snel dat de hotels ook hier stuk prijziger waren dan voorgesteld door de jongens. Weer terug bij de de auto / motor kwam al snel de vraag waarom ik niet gewoon bij het gezin bleef slapen. Prima toch, gelijk verzekerd van stuk gezelligheid en mooie kans om wat van het leefgewoontes te zien.

Na een douche en wat drinken, met zijn 3e de stad in. Vanwege het islamitische nieuwjaar was er een braderie. Overal kraampjes en kleden, van voedsel tot elektronica.  Heb niks nodig, de tweeling broer van één van beide jongens voegde zich ook toe. Na een rondje door de stad, aangekomen bij een poolcenter. Na een aantal potjes werd het tijd om weer richting huis te gaan. Adél moest zijn werkstuk voor aankomende schooldag nog afronden. Thuis aangekomen werden we getrakteerd op typische Marokkaanse soep (Harira) De woning bestond uit 3 woonvertrekken, keuken, woonkamer en een voorkamer. Zijn ouders en zusje sliepen in de woonkamer en wij met zijn 4e in de voorkamer. Langs elke wand stond soort van slaapbank, in de vorm van een U.

De volgende morgen rond 7.00 uur tegelijk op met de anderen. Zij moesten naar school en was voor mij mooie kans om lekker op tijd op pad te gaan. Samen met vader de motor beladen en na afscheid met goed gevoel vertrokken. Wat een gastvrijheid!!

Fés

Aangekomen in Fés weer zelfde riedeltje, zoeken naar een hotel. Ook deze stad heeft muren om het oude centrum. Opnieuw auto / motor vrij, in de hoop de motor dicht bij te kunnen parkeren zocht ik in de rand van de medina naar een hotel. In een doodlopende straat stond ik op het punt weer weg te rijden tot er een tweede motor rijder de steeg in reed. Hij bleek opzoek te zijn naar zijn vooraf geboekte hotel. De kamer zou ruim genoeg zijn voor 2 personen, of ik dat goed idee vond. Nadat we beide de motoren hadden afgeladen en waren opgefrist de stad in. Fés is de 2na grootste stad van Marokko, heeft dan ook veel history. De medina staat op de UNESCO Werelderfgoed lijst en dit is goed te merken aan het aantal toeristen. De stad is gebouwd op een berg, hoe verder we van ons hotel afliepen des te meer we zouden moeten klimmen om weer terug te komen. De stad is bekend om zijn ambachten en we wilden graag de leer looierij bezoeken. Omdat toch al wat later op de middag was liepen we met een stevige pas door de mensen massa heen. Door middel van wat vragen vonden we uit eindelijk iemand die ons een mini rondleiding wilde geven. Dit was zeker de moeite waard en bovendien beloond met een mooi uitzicht over de stad.

Grensovergang

Ondanks mijn eerdere voornemen om dag langer te blijven in Fés besloten richting de ferry te rijden. In de hoop de boottocht 2 dagen naar voren te kunnen verplaatsen. Beetje het gevoel dat Europa weer dichterbij kom en dan in eens heb je het wel gehad. Na bijna 3600km, was het tijd om weer met euro’s te gaan betalen. In Zuid Spanje staat mij nog een week offroad rijden te wachten.

Ondanks dat is smorgen iets na half tien was vertrokken het ver in de middag dat ik op de grens naar Spanje aankwam. Waar ik op de heen weg er binnen 10 minuten door was zag dit er voor de terug weg direct bij aankomst anders uit. Was een chaos, rijen met auto’s, met een beetje er tussen door rijden kan ik zo een groot gedeelte van de rij passeren. Desondanks had ik toch nog net ff iets langer naar de loco’s op hun scooters moeten kijken. Stond namelijk op zeker moment toch vast en moest in hetzelfde tempo van de auto’s geduldig afwachten tot ik aan de beurt was. De procedure rond mijn paspoort was snel afgehandeld, maar wat ik nu aanmoest met de stempel voor mijn motor volstrekt onduidelijk. De agenten op de post hadden weinig zin om mij te helpen, want deden bepaald geen moeite om ook maar enigszins te communiceren.  Frans, die ken ik niet, Engels spraken ze niet. Met handgebaren en zelfs in nederlands werd het hem ook niet.  Dan ondanks mijn voorkeur om er geen gebruik van te maken toch maar een fixer het papier werk te laten regelen. Bleek nou de enigste met de ‘juiste’ stempel was de beste man bij de grenspost Spanje > Marokko. Vreemd, maar oke we kunnen weer door.

In de stad Mellila als eerste mijn ticket omgeboekt, wat geen enkel probleem was. De boot vertrok pas rond midden nacht, had dus nog wat tijd te dooien. Mooi plekje gezocht bij de MC Donalds, gratis wifi en patatje gaat er altijd wel in. We zijn weer terug in Europa !!

Richting de Woestijn, naar de Atlas en weer terug

De afstand van Talsint naar Merzouga betrof ongeveer 280km. Een mooie route met erg veel verschildende uitzichten en ondergronden om door en over te rijden. De motor ondanks de kilo’s bagage laat zich soepel over de paden draaien. Ondanks de soms uitdaagend spring bultjes is het juist de grootste uitdaging om het meest eenvoudige pad te kiezen. Om zo de motor en zijn bijrijder te sparen, er komt nog voldoende moois op ons pad in de komende 2 weken.

Met nog 5 kilometer te gaan naar Merzouga, bij een tankstation de motor voorzien van een volle tank benzine. Daar een ontmoeting met Hussein, zijn broer (1 van de 5) heeft in aan grenzende dorp een kleine Kasbah. Een Kasbah is een aantal woningen omsloten door muren waarin één familie samen woont. Hussein was er zo enthousiast over dat ik wel moest gaan kijken. Het bed was schoon een douche op de kamer, verder simpel. Prima plek voor de 2 aankomende nachten. S’ avonds ontmoet ik een stelletje uit Polen, zei gaan vannacht slapen in de duinen. We spreken elkaar korten en zullen elkaar de volgende morgen zien aan het ontbijt. De rest van de avond gechilled, vanaf het terras de ondergaande zon gadergeslagen.

Samen met het uit de duinen teruggekomen stel aan het ontbijt. Dit bestond uit een heerlijk Berber omelet. Prima voeding voor een ochtend door de duinen rommelen. Ze hadden beide prima geslapen en dankzij de dubbel paar dekens niet koud gehad. Ondanks de hitte hier, overdag rond de 38 graden koelt het s’ nachts in de woestijn flink af. Na het onbijt de motor gepakt voor een klein rondje rondom Merzouga. De track liep als het waren in een grote boog om de duinen heen. Dicht bij het dorp kort wat aan de rand van de duinen gespeeld. Ondanks de uitdagend bijliggende grote bergen zand de verleiding kunnen weerstaan, om deze te bedwingen. Zonder backup, iemand die de motor van je af kan tillen. Is het te gevaarlijk om diep de duinen in te rijden.

Na daagje Merzouga avond plan gemaakt voor de aankomende dagen. De trip zal gaan richting de Atlas, minder zand meer stenen. Vanuit Merzouga op pad naar Doumalne Dades via El Rachidia. Net voor de stad Rachidia zou zich een kleine owase bevinden. Bij de slagboom van de camping mijn motor geparkeerd opzoek naar wat watersprings. Volgens de iets te vriendelijke marokkaan (moest mij vast iets verkopen) zouden deze binnen 15 minuten loop afstand meerdere moeten bevinden. Op een foto van enkele kleren wassende huisvrouwen en blaren op de hielen leverde het mij vrij weinig op.

Maar weer door, was tenslotten pas net 12.00 uur geweest. Na nog een 130km aangekomen op een kleine camping / Auberg aangekomen. Kamer gereserveerd, na het douche lopende opzoek naar een warme maaltijd. Bij terugkomst, stond er een kleine 4×4 camper met NL kenteken, altijd goed voor een gesprek.

De afgelopen 2 dagen heeft het zand echt plaats gemaakt voor stenen. Het landschap is hier bergachtig, de routes gaan het ene moment omhoog, niet veel later terug naar beneden. Opweg naar de volgende stop staat er tweemaal een cave op de route met daartussen een doorsteek van 75kilometer onverhard. Tot 2x toe komen ik de 4×4 camper tegemoet beide situatie hemelsbreed meer dan 50km uit elkaar. Net voordat ik in Kalaat M’ Gouna ben aangekomen rijd mij een KTM690 tegemoet. Beide kijken bij het passeren om en draaien. We hebben een kort gesprek, met de bekende gespreks-stof over waar we heen en vandaan komen. Grappig detail is dat bij voorstellen we beide de zelfde voornaam gebruiken. Jonathan reist net als ik ook solo door Marokko en is onderweg naar het noorden. Over 3 dagen hoopt hij de ferry te bereiken richting Seté Frankrijk.

Aangekomen in Kalaat is deze stad nu niet echt een plek voor een gezellige overnachting. Besluit een stuk terug te rijden om daar bij een eerder gepasseerd hotel te vragen of ze een plekje hebben. S’ avonds net voor de schemer besluit ik dat verstandig is om even een korte check te doen aan de motor. Het motorblok is dankzij al de trillingen en vuile stenen los gekomen in het frame. Draai hier en daar wat bouten / moeren vast, zal het rij genot wel weer stuk verbeteren

Smorgen vertrek ik in de richting van Quarzazate, onderweg zal ik bepalen of ik de nacht in Quarzazate ga doorbrengen of als iets richting het zuiden vertrek. Mijn doelstelling is om maandag 25 september in M’ Hamid te zijn. Daar start de Rally Les Pionnier’s, waaraan 3tal voor mij bekende Belgen aan deelnemen. Rond de middag besluit ik door te rijden naar Bikershome in Quarzazate. Helaas blijkt de NLeigenaar niet aanwezig te zijn. Dit resulteerd in een overnachting in soort van luxe resort. Vermoed dat de meeste gasten hier all-inclusive zitten. Mijn kamer is niet al te best, dit zou meden komen doordat ik prijs van de kamer in eerste instantie boven budget vond. Na een week rijden had ik wel zin in bier, in Marokko zeldzaam maar wel in dit hotel te krijgen. 🙂

Bij wegrijden uit Quarzazate had ik het idee dat het richting Zagora best veel asfalt zou worden. Via een geweldige doorsteek richting het zuiden van ongeveer 50km zou ik daarna de weg vervolgen richting het oosten. Deze bleek alleen al naar 20 kilometer over te gaan in een piste. Dit is niet zo probleem, met aangepaste snelheid duurt het enkel wat langer. Wat wel vooral zwaar voor de motor als mede voor mij was, de 25kilometer waarin verschillende passages zaten met grote keien. Soms bijna stilstaand of met max 25km/u tussen door manoeuvleren in de hoop dat dit de laatste passage was. Steeds dook er naar 1-2 kilometer weer een nieuwe passage op. Met nog zo’n 35km voor Zagora was het gelukkig gedaan met de vuile stenen en in het pad ging over in meer gravel cq grind.

In Zagora de motor afgetankt om nog klein stukje door te rijden naar Tamegroute. Trapte ik bij het wegrijden mijn kickstart doormidden. Gelukkig had ik het deel wat brak reserve op de motor mee. (iets met ezel en geen 2X) Nog even een poging gedaan naar vervangende kickstarter te zoeken in de stad. Maar dit is zoeken naar speld in een hooiberg. Met enig op onthoud in Tamegroute aangekomen daar een slaapplaats gevonden. Na een frisse douche samen met een gids (verkoper) een rondje door de oude stad gelopen. Hier leven zo’n 4 duizend mensen binnen de Kasbah. Doordat de huizen echt tegen elkaar zijn opgebouwd krijg je een compleet gangen stelsel van aangesloten woningen. Door de dikke muren is het hier midden zomer ondanks buiten temperatuur van boven de 45 graden nogsteeds verdraagzaam, ongeveer 30 graden. We bezoeken de bibiotheek van dorp, waar een oude Imam zittend in een rolstoel is zijn beste mix van Engels en Duits mij verteld over de 4duizend oude boeken. Sommige van deze boeken zijn rond 450 jaar na christus geschreven. De pottenbakkerij en het sieraden winkeltje van de gids mag je natuurlijk niet overslaan. Helaas voor de gids zat er niks voor mij bij.

De rit naar M’ Hamid had ik s’ avond voorbereid ongeveer 150 km. ’s Morgens de boel omgegooid. Genoeg gereden afgelopen week, de kortste route naar M’ Hamid genomen, voornamelijk asfalt. Hier aangekomen wat aan de motor gerommeld en wachten op onze belgiesche vrienden. Deze hebben vandaag geen gelukkig rit achter de rug. Nu ik dit schrijf zijn ze alle 3 nog niet binnen en hebben een technische problemen op de route. Hopen dat ik vanavond alsnog met zijn 4e van wat pils kan genieten.

De 3 belgen verschijnen uiteindelijk rond 10.00 uur in de avond. 1 van de 3 heeft het erg zwaar gehad. De hitte en vermoeidheid had hem flink te pakken. Dit zorgt ook wel voor een extra eye opener om nogmaals op mijn hoede te zijn voor overmoed.

De aankomende dagen gaat de rit richting de kust. In de hoop de hitte en vliegen te ontwijken