RSS

Richting kust, terug in Europa

M’Hamid, dag rust

Na een goede nachtrust is het energie peil van de belgen nog van die aard dat ze de volgende dag besluiten niet te gaan rijden. Past mij ook wel, daagje zon en zwembad. Voor mij een mooi moment om wat dingen op rijtje te zetten. Samen wat gekeken naar de route voor de aankomende dagen.

De motor van Gunter (1vd3) had problemen met de brandstof toevoer richting de motor. Kon mij hier ook mooi nuttig maken, samen de motor weer gereed gemaakt. Mijn hulp werd beloond door klein proefritje en uiteindelijk ook nog met een ritje op een 450 rally KTM. Wel even wat anders als de zware Ténéré. Zonder dat je het enigsinds door hebt zie je op de km teller dat je de 60km/u aantikt. Geef je dan nog ff iets gas bij dan komt daar zonder moeite zo maar 30 bij. Ondanks dat voor gevoel zo moeiteloos gaat, kost het rijden wel degelijk energie. Met een half uur, kleine 20km rijden kwam ik bezweet weer terug op het terrein van de rally.

Te gast bij vrienden uit Belgie

De volgende morgen, nog voor het ontbijt mijn tent en tassen ingepakt en weer op de motor gehangen. De eerste 150km zou wel een pittig kunnen zijn en deze wilde ik dan ook vanwege de hitte voor de middag hebben afgelegd. Iedereen vaarwel gezegd en opweg richting Foum Zguid. Net buiten het dorp begint de onverharde weg richting het westen. In de bergen en op de harde padden zijn 4×4 sporen duidelijk te onderscheiden. In het zand liggen er vaak meerdere sporen en deze wijken dan tientallen meters af van de weg/ track locatie op mijn GPS. Steeds weer van track wijzigen om zo toch de juiste richting te volgen. Het is zaak de meest zichtbare, meestal door 4X4 terrein wagens gereden sporen te volgen. Deze zijn door de lokale bevolking en gidsen gemaakt,  zij weten tenslotte de weg.

De moeilijkheid van het zand rijden is dat je er niet door maar op het zand wild rijden. Hiervoor is snelheid nodig, de motor moet als het waren over het zand surfen. Moet je van richting veranderen, of ligt er een klein duintje waar je omheen moet. Heb je kans dat de snelheid iets terug gaat en je voorwiel zich in het zand graaft. Het zand is ook steeds anders, soms hard dan weer heel erg los. Het 600cc motorblokje heeft het er erg zwaar mee. Nadat ik deze even 5 minuten wat rust gun,  rijd er mij een 4X4 voorbij met toeristen. Snel start ik de motor en rij deze voorbij, in de hoop dat ik deze achter mij weet te houden. Geeft een gerust gevoel dat er eventueel hulp op kort afstand is. Echt in de allerlaatste 200 ‘zware’ zand meters (zo blijk achteraf) krijg ik het voor elkaar de motor incl mijzelf neer te leggen. Opstaan en even kort op adem komen en de motor weer recht opgezet. Niet veel later stopt de 4X4 naast mij en vraagt of het goed gaat. Ik steek mijn duim en vraag hoeveel van zand ik nog kan verwachten. Krijg het bevrijdende antwoord dat het moeilijkste achter de rug is.

Lage bewolking, drukkende temperaturen richting de 40 graden  M'hamid naar Foum Zguid  Zand van M'Hamid

In Foum Zguid eerst maar eens een uur gestopt en uitgebreid gegeten. Dit had ik wel verdiend, rustig nagenieten van het avontuur van s’ morgens. Na een flinke lunch verder richting het westen gereden. Aan het eind van de dag het stadje Igrem bereikt. Na wat rond vragen een simpel hotel gevonden, de motor mocht beneden in de gang de nacht doorbrengen. Na beetje opfrissen, douche was niet aanwezig een rondje door het dorp gelopen. Igrem heeft geen bezienswaardigheden, wel veel winkeltjes met allerlei producten. De slagerij, waar je zelf de nog levende kip mag uitzoeken. Kleine schoenen winkeltjes met leren sandalen en typische Marokkaanse instappers. De rest van de avond gesleten met het samen met de plaatselijke jeugd kijken naar een voetbalwedstrijd, Barcalona – Sporting Lissabon.

Donderdag morgen vertrokken met maar een korte dag afstand in het vooruitzicht. Net 20km voor Agadir had ik iets gevonden met wat meer luxe als de dag ervoor. De rit er naar toe was voor het eerste beetje saai te noemen, veelal rechte wegen. Aangekomen in plaats van een kamer keuze gemaakt voor een nomade tent. Er stond een normaal bed in en op kruip afstand een zwembad. Om nu te zeggen dat je er een echt nomaden gevoel bij kreeg? De rest van de dag wat rond gehangen en korte wandeling gemaakt. Het echte vakantie gevoel was hier zeker aanwezig.

Essouira

Fris weer op pad richting Essouira, een stad aan de kust. Ruim 2 jaar geleden heb ik hier eerder in de tegen gestelde richting gereden van Essouira naar Agadir. Herinnerde mij de nog mooie route langs de kustlijn. Eerst moest er nog stuk afgelegd worden vanuit het binnenland naar de kust.  De zinderende hitte had plaats gemaakt voor de verkoeling vanaf zee. Nog steeds zo rond de 30-35 graden, maar dan met goed merkbaar meer zuurstof, energie.  Via mooie bergpassen en gravelroad verschijnt dan eindelijk de zee aan de horizon. Ik pik de route op van de Raid du Passion Dessert 2015, herkenbare paden volgen en herinneringen komen boven. Op exact dezelfde plek als destijds  maak ik een keuze uit de vers gevangen vis. Deze wordt ter plekken bereid en geroosterd. Onder toezicht van 2 katten en een hond geniet ik van mijn salade en gebakken vis.

Het is niet ver meer naar Essouira, zo’n beetje eind van de middag  draai ik de stad in. Ik had hier afgesproken met Miranda een dorpsgenoot uit mijn geboorte plaats. Het is altijd een mooie aanvulling van een reis om mensen te bezoeken en idee te krijgen van iemand anders zijn dagelijks leven. Miranda runt in de medina (oude ommuurde stads kern) van Essouira een hotel. Het hotel is onderdeel van een kit-surfschool en de gasten die komen zijn er dan ook om te kiten.

De medina in de verschillende steden zijn over het algemeen autovrij. Dus te voet de eerder ontvangen route aanwijzingen opgevolgd had ik al snel het hotel gevonden. De straten zijn smal, maar ruim genoeg voor een tweewieler, besloten de motor voor het hotel te parkeren. De buurjongens die ondanks eerder ‘goedkeuring’ verbaasde zich toch een beetje over de  (toch wel iets groter dan de veel gebruikte brommer / scooter’s) volgepakte Ténéré.  De bagage van de motor gehaald en binnen gezet, glasje fris erbij. De reactie van één van de eerste terug gekeerde kiter’s / hotel gasten was het teken dat tijd was om te douche. De hitte en stof van vandaag en afgelopen dagen had er voor gezorgd dat vooral motorpak niet meer zo frisse verschijning was. Na gegeten te hebben, wandeling gemaakt richting de haven. Hier viel op dat de kleine vissersbootjes (die ik eerder op de dag was tegen gekomen) , plaats hadden moeten maken voor volwassen schepen zoals wij die ook kennen in Europa. Op de kade werd vis verhandeld en overgeladen in verschillende vrachtwagens. Verderop werden de beschadigde netten hersteld, onder toeziend oog van de tientallen meeuwen die rakelings over je hoofd vliegen.

Besloten om een tweede dag in Essouira te blijven, ’s morgen eerst maar eens opzoek naar een kapper. In zo goed als elke steeg is er wel één te vinden, opnieuw voor een keuze. Blijft een gokje, maar scheelt het haar groeit er vanzelf weer aan.  Op naar het strand om daar te kite school te bezoeken, eenmaal op het strand zag ik de vliegers al in de lucht hangen. Miranda was ondertussen klaar met haar werkzaamheden, mooi tijd om bij de naast gelegen strandtent wat bij te praten.

De volgende morgen al de spullen weer bij elkaar verzameld en de motor weer opgezadeld. Van Essouira zal de route richting het noorden gaan, om uiteindelijk Marokko te verlaten terug naar Malaga. Had een route uitgestippeld richting de stad Fés. De afstand vanaf Essouira was te groot, onderweg zullen we plekje moeten zoeken om te overnachten. De harde wind langs de kust wegen maakte dat ik besloot iets eerder wat verder richting het oosten koers te zetten. Het hangen in de wind en vooral het corrigeren van de helm maakt de wind onprettig.  Als we ruim 50km uit de kust zijn, is de wind merkbaar afgenomen, genieten geblazen. Wat later als gebruikelijk besluit ik langs de weg te stoppen bij soort van Marokkaanse drive-in. Meerdere tentjes waar rook onder vandaan warrelt. Mooi plek om een warme hab te nuttigen.

In Khouribga aangekomen, een middelmaat grote stad besloten dat ik hier een hotel ga zoeken. Had de avond ervoor wel 2 waypoints gezet, één bij zogenaamd guesthouse. Na wat zoeken door de straten,2 tal jongens aangesproken met de vraag of zei iets van het bestaan van het guesthouse afwisten. Helaas, maar ze waren wel bereid mij met de auto te begeleiden naar een hotel. De oudste van de 2 zou over 10 minuten vertrekken, moest nog 4 uur rijden die avond om de volgende morgen op tijd op zijn werk te zijn.  Ondertussen was de hele familie naar buiten gekomen en werd ik uitgenodigd om in de tussen liggende tijd binnen wat thee te drinken.  Uitgezwaaid en op weg naar een hotel, bij de eerste stop bleek als snel dat de hotels ook hier stuk prijziger waren dan voorgesteld door de jongens. Weer terug bij de de auto / motor kwam al snel de vraag waarom ik niet gewoon bij het gezin bleef slapen. Prima toch, gelijk verzekerd van stuk gezelligheid en mooie kans om wat van het leefgewoontes te zien.

Na een douche en wat drinken, met zijn 3e de stad in. Vanwege het islamitische nieuwjaar was er een braderie. Overal kraampjes en kleden, van voedsel tot elektronica.  Heb niks nodig, de tweeling broer van één van beide jongens voegde zich ook toe. Na een rondje door de stad, aangekomen bij een poolcenter. Na een aantal potjes werd het tijd om weer richting huis te gaan. Adél moest zijn werkstuk voor aankomende schooldag nog afronden. Thuis aangekomen werden we getrakteerd op typische Marokkaanse soep (Harira) De woning bestond uit 3 woonvertrekken, keuken, woonkamer en een voorkamer. Zijn ouders en zusje sliepen in de woonkamer en wij met zijn 4e in de voorkamer. Langs elke wand stond soort van slaapbank, in de vorm van een U.

De volgende morgen rond 7.00 uur tegelijk op met de anderen. Zij moesten naar school en was voor mij mooie kans om lekker op tijd op pad te gaan. Samen met vader de motor beladen en na afscheid met goed gevoel vertrokken. Wat een gastvrijheid!!

Fés

Aangekomen in Fés weer zelfde riedeltje, zoeken naar een hotel. Ook deze stad heeft muren om het oude centrum. Opnieuw auto / motor vrij, in de hoop de motor dicht bij te kunnen parkeren zocht ik in de rand van de medina naar een hotel. In een doodlopende straat stond ik op het punt weer weg te rijden tot er een tweede motor rijder de steeg in reed. Hij bleek opzoek te zijn naar zijn vooraf geboekte hotel. De kamer zou ruim genoeg zijn voor 2 personen, of ik dat goed idee vond. Nadat we beide de motoren hadden afgeladen en waren opgefrist de stad in. Fés is de 2na grootste stad van Marokko, heeft dan ook veel history. De medina staat op de UNESCO Werelderfgoed lijst en dit is goed te merken aan het aantal toeristen. De stad is gebouwd op een berg, hoe verder we van ons hotel afliepen des te meer we zouden moeten klimmen om weer terug te komen. De stad is bekend om zijn ambachten en we wilden graag de leer looierij bezoeken. Omdat toch al wat later op de middag was liepen we met een stevige pas door de mensen massa heen. Door middel van wat vragen vonden we uit eindelijk iemand die ons een mini rondleiding wilde geven. Dit was zeker de moeite waard en bovendien beloond met een mooi uitzicht over de stad.

Grensovergang

Ondanks mijn eerdere voornemen om dag langer te blijven in Fés besloten richting de ferry te rijden. In de hoop de boottocht 2 dagen naar voren te kunnen verplaatsen. Beetje het gevoel dat Europa weer dichterbij kom en dan in eens heb je het wel gehad. Na bijna 3600km, was het tijd om weer met euro’s te gaan betalen. In Zuid Spanje staat mij nog een week offroad rijden te wachten.

Ondanks dat is smorgen iets na half tien was vertrokken het ver in de middag dat ik op de grens naar Spanje aankwam. Waar ik op de heen weg er binnen 10 minuten door was zag dit er voor de terug weg direct bij aankomst anders uit. Was een chaos, rijen met auto’s, met een beetje er tussen door rijden kan ik zo een groot gedeelte van de rij passeren. Desondanks had ik toch nog net ff iets langer naar de loco’s op hun scooters moeten kijken. Stond namelijk op zeker moment toch vast en moest in hetzelfde tempo van de auto’s geduldig afwachten tot ik aan de beurt was. De procedure rond mijn paspoort was snel afgehandeld, maar wat ik nu aanmoest met de stempel voor mijn motor volstrekt onduidelijk. De agenten op de post hadden weinig zin om mij te helpen, want deden bepaald geen moeite om ook maar enigszins te communiceren.  Frans, die ken ik niet, Engels spraken ze niet. Met handgebaren en zelfs in nederlands werd het hem ook niet.  Dan ondanks mijn voorkeur om er geen gebruik van te maken toch maar een fixer het papier werk te laten regelen. Bleek nou de enigste met de ‘juiste’ stempel was de beste man bij de grenspost Spanje > Marokko. Vreemd, maar oke we kunnen weer door.

In de stad Mellila als eerste mijn ticket omgeboekt, wat geen enkel probleem was. De boot vertrok pas rond midden nacht, had dus nog wat tijd te dooien. Mooi plekje gezocht bij de MC Donalds, gratis wifi en patatje gaat er altijd wel in. We zijn weer terug in Europa !!

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 december 2017 in Marokko 2017

 

Foto slider 1e week

 

 

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 december 2017 in Marokko 2017

 

Richting de Woestijn, naar de Atlas en weer terug

De afstand van Talsint naar Merzouga betrof ongeveer 280km. Een mooie route met erg veel verschildende uitzichten en ondergronden om door en over te rijden. De motor ondanks de kilo’s bagage laat zich soepel over de paden draaien. Ondanks de soms uitdaagend spring bultjes is het juist de grootste uitdaging om het meest eenvoudige pad te kiezen. Om zo de motor en zijn bijrijder te sparen, er komt nog voldoende moois op ons pad in de komende 2 weken.

Met nog 5 kilometer te gaan naar Merzouga, bij een tankstation de motor voorzien van een volle tank benzine. Daar een ontmoeting met Hussein, zijn broer (1 van de 5) heeft in aan grenzende dorp een kleine Kasbah. Een Kasbah is een aantal woningen omsloten door muren waarin één familie samen woont. Hussein was er zo enthousiast over dat ik wel moest gaan kijken. Het bed was schoon een douche op de kamer, verder simpel. Prima plek voor de 2 aankomende nachten. S’ avonds ontmoet ik een stelletje uit Polen, zei gaan vannacht slapen in de duinen. We spreken elkaar korten en zullen elkaar de volgende morgen zien aan het ontbijt. De rest van de avond gechilled, vanaf het terras de ondergaande zon gadergeslagen.

Samen met het uit de duinen teruggekomen stel aan het ontbijt. Dit bestond uit een heerlijk Berber omelet. Prima voeding voor een ochtend door de duinen rommelen. Ze hadden beide prima geslapen en dankzij de dubbel paar dekens niet koud gehad. Ondanks de hitte hier, overdag rond de 38 graden koelt het s’ nachts in de woestijn flink af. Na het onbijt de motor gepakt voor een klein rondje rondom Merzouga. De track liep als het waren in een grote boog om de duinen heen. Dicht bij het dorp kort wat aan de rand van de duinen gespeeld. Ondanks de uitdagend bijliggende grote bergen zand de verleiding kunnen weerstaan, om deze te bedwingen. Zonder backup, iemand die de motor van je af kan tillen. Is het te gevaarlijk om diep de duinen in te rijden.

Na daagje Merzouga avond plan gemaakt voor de aankomende dagen. De trip zal gaan richting de Atlas, minder zand meer stenen. Vanuit Merzouga op pad naar Doumalne Dades via El Rachidia. Net voor de stad Rachidia zou zich een kleine owase bevinden. Bij de slagboom van de camping mijn motor geparkeerd opzoek naar wat watersprings. Volgens de iets te vriendelijke marokkaan (moest mij vast iets verkopen) zouden deze binnen 15 minuten loop afstand meerdere moeten bevinden. Op een foto van enkele kleren wassende huisvrouwen en blaren op de hielen leverde het mij vrij weinig op.

Maar weer door, was tenslotten pas net 12.00 uur geweest. Na nog een 130km aangekomen op een kleine camping / Auberg aangekomen. Kamer gereserveerd, na het douche lopende opzoek naar een warme maaltijd. Bij terugkomst, stond er een kleine 4×4 camper met NL kenteken, altijd goed voor een gesprek.

De afgelopen 2 dagen heeft het zand echt plaats gemaakt voor stenen. Het landschap is hier bergachtig, de routes gaan het ene moment omhoog, niet veel later terug naar beneden. Opweg naar de volgende stop staat er tweemaal een cave op de route met daartussen een doorsteek van 75kilometer onverhard. Tot 2x toe komen ik de 4×4 camper tegemoet beide situatie hemelsbreed meer dan 50km uit elkaar. Net voordat ik in Kalaat M’ Gouna ben aangekomen rijd mij een KTM690 tegemoet. Beide kijken bij het passeren om en draaien. We hebben een kort gesprek, met de bekende gespreks-stof over waar we heen en vandaan komen. Grappig detail is dat bij voorstellen we beide de zelfde voornaam gebruiken. Jonathan reist net als ik ook solo door Marokko en is onderweg naar het noorden. Over 3 dagen hoopt hij de ferry te bereiken richting Seté Frankrijk.

Aangekomen in Kalaat is deze stad nu niet echt een plek voor een gezellige overnachting. Besluit een stuk terug te rijden om daar bij een eerder gepasseerd hotel te vragen of ze een plekje hebben. S’ avonds net voor de schemer besluit ik dat verstandig is om even een korte check te doen aan de motor. Het motorblok is dankzij al de trillingen en vuile stenen los gekomen in het frame. Draai hier en daar wat bouten / moeren vast, zal het rij genot wel weer stuk verbeteren

Smorgen vertrek ik in de richting van Quarzazate, onderweg zal ik bepalen of ik de nacht in Quarzazate ga doorbrengen of als iets richting het zuiden vertrek. Mijn doelstelling is om maandag 25 september in M’ Hamid te zijn. Daar start de Rally Les Pionnier’s, waaraan 3tal voor mij bekende Belgen aan deelnemen. Rond de middag besluit ik door te rijden naar Bikershome in Quarzazate. Helaas blijkt de NLeigenaar niet aanwezig te zijn. Dit resulteerd in een overnachting in soort van luxe resort. Vermoed dat de meeste gasten hier all-inclusive zitten. Mijn kamer is niet al te best, dit zou meden komen doordat ik prijs van de kamer in eerste instantie boven budget vond. Na een week rijden had ik wel zin in bier, in Marokko zeldzaam maar wel in dit hotel te krijgen. 🙂

Bij wegrijden uit Quarzazate had ik het idee dat het richting Zagora best veel asfalt zou worden. Via een geweldige doorsteek richting het zuiden van ongeveer 50km zou ik daarna de weg vervolgen richting het oosten. Deze bleek alleen al naar 20 kilometer over te gaan in een piste. Dit is niet zo probleem, met aangepaste snelheid duurt het enkel wat langer. Wat wel vooral zwaar voor de motor als mede voor mij was, de 25kilometer waarin verschillende passages zaten met grote keien. Soms bijna stilstaand of met max 25km/u tussen door manoeuvleren in de hoop dat dit de laatste passage was. Steeds dook er naar 1-2 kilometer weer een nieuwe passage op. Met nog zo’n 35km voor Zagora was het gelukkig gedaan met de vuile stenen en in het pad ging over in meer gravel cq grind.

In Zagora de motor afgetankt om nog klein stukje door te rijden naar Tamegroute. Trapte ik bij het wegrijden mijn kickstart doormidden. Gelukkig had ik het deel wat brak reserve op de motor mee. (iets met ezel en geen 2X) Nog even een poging gedaan naar vervangende kickstarter te zoeken in de stad. Maar dit is zoeken naar speld in een hooiberg. Met enig op onthoud in Tamegroute aangekomen daar een slaapplaats gevonden. Na een frisse douche samen met een gids (verkoper) een rondje door de oude stad gelopen. Hier leven zo’n 4 duizend mensen binnen de Kasbah. Doordat de huizen echt tegen elkaar zijn opgebouwd krijg je een compleet gangen stelsel van aangesloten woningen. Door de dikke muren is het hier midden zomer ondanks buiten temperatuur van boven de 45 graden nogsteeds verdraagzaam, ongeveer 30 graden. We bezoeken de bibiotheek van dorp, waar een oude Imam zittend in een rolstoel is zijn beste mix van Engels en Duits mij verteld over de 4duizend oude boeken. Sommige van deze boeken zijn rond 450 jaar na christus geschreven. De pottenbakkerij en het sieraden winkeltje van de gids mag je natuurlijk niet overslaan. Helaas voor de gids zat er niks voor mij bij.

De rit naar M’ Hamid had ik s’ avond voorbereid ongeveer 150 km. ’s Morgens de boel omgegooid. Genoeg gereden afgelopen week, de kortste route naar M’ Hamid genomen, voornamelijk asfalt. Hier aangekomen wat aan de motor gerommeld en wachten op onze belgiesche vrienden. Deze hebben vandaag geen gelukkig rit achter de rug. Nu ik dit schrijf zijn ze alle 3 nog niet binnen en hebben een technische problemen op de route. Hopen dat ik vanavond alsnog met zijn 4e van wat pils kan genieten.

De 3 belgen verschijnen uiteindelijk rond 10.00 uur in de avond. 1 van de 3 heeft het erg zwaar gehad. De hitte en vermoeidheid had hem flink te pakken. Dit zorgt ook wel voor een extra eye opener om nogmaals op mijn hoede te zijn voor overmoed.

De aankomende dagen gaat de rit richting de kust. In de hoop de hitte en vliegen te ontwijken

 
2 reacties

Geplaatst door op 26 september 2017 in Uncategorized

 

Marokko 2017

De route is live te volgen op spotwalla, zie Klik hier!!

De afgelopen weken de motor klaar gemaakt voor transport. Al met al toch weer meer tijd voor nodig dan ik had gehoopt. Andere dingen schieten er dan bij in, maar al met al met redelijk tevreden gevoel de motor naar Moerdijk gebracht. Het transportbedrijf Nord Cargo verzorgd transport van mijn motor fiets naar Malaga en weer terug.

In de week dat de Tènèrè onderweg was per vrachtauto, de tijd om routes te verzamelen. De routes van eerdere deelnames aan de Raid (georganiseerde rally 2011, 2012 en 2015) samen met toegezonde routes van andere fanatieke Marokko gangers moet de basis zijn voor de route. De GPS geladen eeen landkaart besteld. De exacte route word terplekke de avond tevoor gemaakt.

Binnen de geplande 2,5 week in Marokko, reizen ook een groep uit Nederland en Belgie af naar Marokko. Het doel is om beide op èèn van hun overnachtingen / Bivac te gaan ontmoeten. Het communiceren met de lokale bevolking is door mijn gebrek aan beheersing van de Frans en Spaans taal niet eenvoudig. Maar een enkeling spreekt voldoende engels om een gesprek me te kunnen voeren.

Aankomst in Malaga, de vlucht naar Zuid Spanje verliep voorspoedig. Aangekomen eerst bak koffie en daarna bedacht hoe ik naar de loods van Nord Cargo ga komen. Eenvoudigst is een taxi op vliegveld pakken en de 5 km daarmee afleggen. Maar wat doe ik dan met mijn tijd die ik moet overbruggen. Zondag middag wandeling is ook zo gek niet. De navigatie vertelde mij fijnloos de weg, door de berm langs de autoweg, droge rivierbedding. Ik denk zo een goed begin van wat avontuur.

Ron van Nord Cargo was bereid wel iets eerder te komen. rond 16.30 reed ik de motor met bepakking vol goede moed naar buiten. Mijn geduld werd nog effe op de proef gesteld door onjuiste positie van de nooduitschakelaar. Stom, 20x trappen op de kickstart zonder enige reactie, schakelaar om, 1 trap en lopen.

Rondje door Malaga gereden en de motor op de boulevard geparkeerd. Daar wat gegeten in afwachting van vertrek, boarding van de ferry naar Melilla.

Vanwege de last minute booking van de ferry (afgelopen zaterdag) geen slaap cabine meer beschikbaar. Slaapzak mee de boot op, vast ook wel plekje te vinden waar ik rustig kan slapen. Na 0.30 uur richting de slaap vertrekken, stonden 30tal vliegtuig stoelen waarop geslapen mocht worden. Helaas een gezin(vooral moeders) die geen enkele slaap nodig dacht te hebben. Verstond geen word van waar ze het over hadden maar erg slaap verwekkend was ook niet bepaald. Elders een plek gevonden, enkel een beveiliger maakte duidelijk dat hij dit een minder goed idee vond. Had had positief genoeg een alternatief, de gebeds ruimte. Ook goed, weer keer anders wakker word. De ogen uit wrijven en dan iemand links naast je zien zitten die met zijn ochtend gebed bezig is.

Eenmaal beetje wakker de motor beneden klaar gemaakt.Het verlaten van de ferry ging erg vlot rond 7.00 uur stond ik nog in het schemer aan de grens met Marokko. (Melilla is een Spaanse enclave) Had thuis de papieren in order gemaakt en mede dat resulteerde in de snelste grensovergang ooit (buiten EU)

10km gereden, geld gepint en opzoek naar ontbijt. De bekende Marokkaanse pannenkoek met jam en een glas thee. Nu kan het beginnen, fles water van 1.5 liter opzak. De twee jaar nauwlijks gebruikte camelbag bleek helaas niet zo waterdicht als zou moeten. Gelukkig met maar de halve inhoud van de fles.

Had niet verwacht dat naar kleine 150km er al echte serieuze pistes zouden bevinden in het noorden. Dan zeker niet met langs de 100km lange track slechts enkele tientallen nomaden tenten maar geen enkel dorp te bekennen. Volledig op safe rijdend (- 20km/u dan gebruikelijk) schiet het dan toch aantal keer door het hoofd. Wat als, morgen dus maar gewoon uit goede gewoonte starten met minimaal 3 liter water en de benzine tank elke 150km aftoppen.

Ondanks te lichte stress, toch super genoten van de fantasische paden en uitzichten. Na 100 km eindelijk een dorp waar ik water kon inslaan. Bij de zoektocht naar een aantal liter benzine werd ik naar de plaatselijke markt gestuurd. Onder toezicht van de dorpsbewoners werd een 5liter waterkan voorzien van benzine en in de tank leeg gegooid. Opgelucht kon ik beginnen aan de laatste 160km route van de dag. 430km, bijna aan een stuk dan mag je met 4 slaapuren wel iets moe zijn. Vannacht gelukkig een goed bed, even compenseren.

 
6 reacties

Geplaatst door op 18 september 2017 in Uncategorized

 

Federico, Around the world on a cb250

In Cartagena oktober 2013

 

In oktober 2013 bij de start van mijn 3.5 maand door Zuid Amerika ben ik Federico tegen gekomen. Toevallig had ik het hostel uit gekozen waar hij korte tijd wat centen probeerde te verdienen. We hebben elkaar destijds maar kort gesproken, maar contact gehouden op facebook. Zijn plannen destijd waren te blijven reizen tot de zin en/of geld op zou zijn. Ik ben al weer meer als een jaar thuis, denk soms nog met heimwee terug aan de mooie tijd. Federico is nog steeds onderweg, de cb250 heeft er al verschrikkelijk veel kmters opzitten.

Een kleine maand terug is hij aangekomen in Engeland. Daar heeft hij onverhoopt toch zijn motor blok moeten vervangen vanwege problemen met de cilinderkop. Na een maand verblijf, de motor weer aan het rollen. Nu onderweg via Schotland, Frankrijk richting Nederland. De rest van Europa zal volgen en wie weet waarna toe nog meer??

Zijn manier van reizen waardeer ik enorm, geen spaarpot geen luxe. Man een motor, paar tassen de kaart in de hand opzoek naar mooie verhalen en bijzondere ervaringen. Om deze reis, avontuur een verder vervolg te kunnen geven zal er in de aankomende periode minimaal 3 maanden gewerkt moeten worden. Federico heeft het geluk in het bezit te zijn van een Italiaans paspoort.  Dat zou het vinden van een tijdelijke baan een stuk eenvoudiger moeten maken.

Nu kan ik zo niet één twee, iets verzinnen waar hij aan de slag zou kunnen. Vandaar deze lap tekst, 2 weten meer als 1. Hij heeft de voorkeur om iets te gaan doen in de techniek, zou graag naast werk ook iets van de bezigheden opsteken en leren.  Elk ander aanbod, word serieus overwogen het blijft tenslotte werk.  Wie van hier heeft een idee of ziet mogelijkheden?

Ik zou het leuk vinden als zijn zoektocht naar werk iets oplevert, kan jij jezelf daarin vinden laat even een reactie achter. Al is het maar om te topic te kicken en onder de aandacht te krijgen.
Federico houd geen blog of verslag bij, maar heeft wel veel foto’s en video’s. Mogelijk dat we daar nog iets mee kunnen doen.

GRT Jonathan

 

USA No need for a real offroad bike.Lowrider

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 juni 2015 in Uncategorized

 

Tags:

3J’s rijden de Rallye des Jojo’s

Voorwoord

Aan de finisch met 2X Tenere

Het is al weer een lange tijd geleden dat er een post verschenen is op mijn blog, het verslag van de in de september plaats gevonden Rallye des Jojo hadden jullie nog tegoed. Dit verslag is geschreven tbv het jaarboek van de Dutch Tenere Association:

Naar aanleiding van de goede verhalen van Jos over de eerdere editie van de Rally des Pionniers. Hadden Jouke en ik ons op het allerlaatste nog op de deelnemers lijst weten te manoeuvreren.  We beschikte allebei over een XT600Z Tenere uit de jaren ’80. Daarmee dus aan de eis dat een deelneming alleen is toegestaan, als het voertuig een connectie heeft met de Dakar uit vervlogen tijden.

Naar de start.

Samen zijn we donderdag naar de start ten oosten van Parijs gereden. Daar troffen we Jos en Linda aan, die bereikt waren ons in de aankomende week in het team te adopteren. Een tent, slaapmat, kleding en klein kistje met wat onderdelen waren mee gereden met de camper.  ’s Avonds volgde eerst een kennismaking met de andere deelnemers.  Al beperkte dat zich voornamelijk tot de deelnemers uit Nederland en België.  De grote man achter de organisatie kwam ook een babbeltje  maken, aan de bevlogen manier van communiceren, had hij er duidelijk veel zin in. Vrijdag wachtte ons de technische keuring en een korte special in een zandbak voor grote mensen. Na een goede nachtrust werd ons al snel duidelijk dat ons Nederlandse schema, als eerst moesten inwisselen voor de Franse. Ruim 1.5 uur later als gepland werd de eerste motor gekeurd. Gelukkig hadden ze er wel een goed tempo in, de remmen, verlichting en helm waren in orde. Toch klein beetje opgelucht na de keuring konden we aan de lunch en afwachten wat komen zou.
Met een koude motor, nog geen meter gereden sta je dan aan de start van een special. Alleen maar zand voor je, slapper (mul) als het zand wat wij kennen van de Nan King Rally. (NL strand) Jouke en ik hadden een start nummer rond de 30. Hadden dus al paar goede voorbeelden gezien hoe het wel en niet moest. Na de start, die beetje heuvel af was, direct een bocht naar rechts  poogde verschillende deelnemers de motor met veel moeite de juiste richting op te krijgen. Jos had laten zien dat het met de juiste skills en lef, het rondje van 3km binnen de tijd van 5 minuten was af te leggen. Opgelucht keek ik 10 minuten na de start om mij heen dat ik eindelijk de finish had gehaald. De motor zeker 2X in het zand willen begraven, nadat deze in de bocht niet zelfde koers wilde volgen als ik.  Opgeven was geen optie, motor weer overeind en weer verder.

Zaterdag gingen we dan eindelijk echt van start, de vorige avond ons roadbook ingerold en na ontbijt waren we niet meer te houden. De eerste echte rijdag zal voornamelijk in teken staan van het met een grote boog om Parijs heen rijden.  De route bestond dus uit redelijk wat asfalt maar dat is hier in Frankrijk zeker geen straf.  Hoe verder we naar het zuiden afdaalde hoe mooier de routes werden. Wat na dag één al duidelijk was dat het roadbook erg goed in elkaar zat. De situatie’s waren erg duidelijk getekend en hierdoor ook zonder aarzelen, na elke kruising onze weg te vervolgen. De eerste 4 dagen hebben Jouke en ik veel samen gereden. Ondanks dat er van een wedstrijd geen spraken was. Was het stiekem toch wel leuk om poging te doen om als eerste bij een controle post aan te komen. Door goed samen te werken, geen foute te maken met navigeren, lukte het ons om vooraan mee te rijden.  Ging zelfs zo goed dat Jos besloot dat we voor één dag ieder onze eigen route moest rijden.  ’s morgen voor vertrek kregen we nog een laatste wijziging van het roadbook. Lange tijd kon ik hiervan profiteren en stond mijn naam boven aan de checklist. Helaas door kleine terugval van mijn concentratie, in het laatste deel van de etappe had ik tot twee maal toe een kilometer verkeerd gereden. Die paar minuten heb ik helaas niet meer goed kunnen maken op Jouke. Op de eind post, hadden we als 3J’s wel mooi de plek 1 tot 3.

Mooie hard cross circuit, fly high

Na elke rijdag werden we door Linda getrakteerd op een glaasje Pastis. Doordat we gedurende de week nauwelijks pech of oponthoud hadden waren we s’middag vaak al rond 4 uur op de camping. Eerst een heerlijk douche en dan was er tijd om in de zon te zitten, net vakantie.  De campings waren met zorg uit gekozen en vaak waren de voorzieningen perfect. Linda wist de mooiste plekjes op de camping te vinden.  Waardoor we altijd zo lang mogelijk konden genieten van het mooie weer en de rust. (ver weg van de soms schreeuwende stroomgeneratoren) Na een voedzame maaltijd en paar biertjes vertrokken we mooi op tijd in onze slaapzak. Door het mooie weer voldeed de M90 slaapzaak en was een tent overbodig.

Zo halverwege de week was er opnieuw een special uitgezet. Dit keer over een afgelegen, wat vervallen crossbaan. Met een keiharde ondergrond was het oppassen geblazen. Samen met Marcel een van de Belgen mochten wij het spits afbijten. Liet Marcel mooi voorop rijden, kon ik profiteren van zijn uitstekende rijlijnen. Als oude cross veteraan, weet hij als geen ander hoe je op de juiste manier de bocht aan moet snijden. Net na de start was een klein spring heuveltje, wat mooie foto’s opgeleverde. Na het rondje van ongeveer 5km had ik wel dorst gekregen. Ergens achteraf stond iets dat leek op een vervallen kantine. Bij de vraag of ze water hadden, kreeg ik een flesje water in handen waar wel een erg dikke laag stof op zat. Deze maar snel omgewisseld, voor iets wat niet zo snel buikloop tot gevolg heeft.  Na de korte crossproef was het wachten op toestemming van de organisatie om te vertrekken richting de camping. Ons ongeduldige Hollanders duurde dit allemaal wat te lang, stiekem met zijn 3e er tussen uit geknepen. Bij de camping aangekomen bleek dat aan mijn koppelingzijde de pakking er tussenuit lag. Vermoedelijk niet vast genoeg gezeten, ofwel los getrild. Had ik eindelijk iets om te sleutelen, met een verse pakking waren we klaar voor de volgende etappe.

De routes hadden alles wat je als offroader maar wenst. Er zaten een paar mooie doorwadingen en verschillende single tracks in. Als er in het roadbook stond vermeld dat er voor zwaardere voertuigen een omleiding mogelijk was. Dan wisten je dat er iets moois te wachten stond.  De week vloog voorbij en voor we het wisten waren we aangekomen op Chateux de lastours. Dit is een wijngaard zo ontzettend groot dat de Dakar teams hier hun voertuigen komen testen. Net als eerdere edities was hier door een lokale Fransman een roadbook in elkaar geknutseld. De route had een paar technische passages. Met scherpe haarspeldbochten en vaak een flinke hellingshoek, was het een uitdagend rondje van ongeveer 20km. Met in mijn achterhoofd de nog af te leggen terug reis, op de motor. Was heel houden het advies, kon absoluut geen brokken gebruiken. Met gestaag tempo het rondje afgesloten en daarmee ook deze fantastische week. Jos en Linda ontzettend bedankt voor jullie gastvrijheid, wij hebben ontzettend genoten.

Jouke, Jonathan Jos en Linda

 

10440138_10204637277074936_2467005951658767391_n

 P1070852 Start JoJo in een zandbak

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 november 2014 in Korte trips

 

Laatste week, opweg naar huis

Laatste dag op de motor

P1070669

Maandag ochtend voor de laatste keer hier in Zuid Amerika de motor bepakt. Best een gek idee, om na 17.000km in afgelopen 3.5 maand,  op de motor te stappen om de laatste 300km af te leggen. Ritje was gelukkig zeker nog de moeite waard. Nog paar leuke stukjes onverhard gereden, met als verrassing nog enkele tunnels. Welke zo lang waren dat zelfs halverwege moest stoppen om toch maar met enige moeite mijn licht aan te doen. Door de vele trillingen had het dashboard nu helemaal opgegeven en zaten de bedienings knoppen van het licht niet meer op de juiste plek. Door gebrek aan licht in de tunnel moest ik mijn telefoon uit mijn binnenzak halen om toch de juiste schakelaar te vinden. Was handiger geweest als ik dit mij net voor de tunnel had gerealiseerd. Maarja heb mijn eerste ogen nog, en tikje eigenwijs dacht ik die paar honderd meter ook wel zonder licht te kunnen. De laatste honderd kilometer ging langs de kust, doorkruiste een paar kust-plaatjes. Na verhand ik dichter bij Valparaiso kwam, verscheen er meer bebouwing en werd het duidelijk dat ik mijn eindbestemming naderde. Niet veel later belde ik aan bij de voordeur van Villakunterbunt. Er is geen uitleg nodig waarom dit hostel deze naam draagt. Het pand mogelijk meer dan honderd jaar oud, doet direct denken aan het huis waar de verhalen van Pipi zich afspeelde. Motor die middag nog gewassen, zou er zo weer 20.000km tegen aankunnen.

Pipi afgebeeld op de voordeur    Verzamelde stickers I   Nu is het echt over, de Tenere mag weer trots zijn op zichzelf.

De reden van mijn verblijf in hostel Villakunterbunt is dat zij ook voor mij de export van mijn motor voor hun rekening nemen. Enzo en Martina doen dit werk al zo 20 jaar, dus hoef mijzelf er niet druk over te maken. Een passende krat werd dinsdag uitgezocht, en de motor in vast gemaakt. In de tussen tijd had ik genoeg tijd om de stad te verkennen. Maar door gebrek aan zin, is het bij aantal korte loopjes na het centrum gebleven. Voornamelijk functioneel, was nu zo ver dat ik mijn zinnen had gezet op thuis. De 4 dagen in Valparaiso heerlijk kunnen uitrusten, goed mijn slaap gepakt. Donderdag was al het papierwerk klaar en hebben we met 5 man de motor en kist in een pickup getild. Na ritje van 20km kwamen we aan in de terminal, waar de douane nog even blik wilde werpen in de kist. Na wat heen en weer geloop tussen diverse kantoortjes hadden we al de gewenste documenten en de kist dicht gemaakt. Niet veel later pikte een heftruck de  kist op en verdween in een hal, net zoals 4 maanden geleden in Rotterdam. 2 februari vertrekt het schip voor reis van 30 dagen naar Hamburg, daarna komt de kist in een container richting Rotterdam. Ik hoop de motor in de tweede week van maart op te kunnen halen.

Motor ingekrat en klaar voor vertrek naar de haven.   Valparaiso, havenstad   Valparaiso is zeker de moeite waard als stad.

Vrijdag begin van de avond in een bus gestapt op weg naar het vliegveld net voor Santiago. Ik was ruim op tijd, dus ondanks dat de bus er ruim 1.5uur langer over deed als normaal gesproken, hoefde ik mij geen zorgen te maken over het halen/missen van mijn vliegtuig. Op het vliegveld mij tas met bagage ingeleverd, bleef gelukkig onder de 20kilo. Had dit keer beduidend meer bagage dan op de heen reis. Reden was dat ik had besloten mijn motorlaarzen en jas mee naar Nederland te nemen. Het offroad seizoen is juist begonnen, er staan al weer aantal leuke ritjes op het programma in Nederland. Ben bang dat deze niet kunnen tippen aan de belevenissen afgelopen maanden. Net na middernacht steeg het vliegtuig op, opweg naar Madrid. Na een lange zit van ongeveer 13 uur zetten ik mijn voeten weer op Europees grondgebied. Op het vliegveld in Madrid mijn overgebleven Chileense Pesos weer omgerolen naar euro’s. Was ik door de haast vergeten te doen op het vliegveld in Santiago. Dit resulteerde in een slechte wisselkoers, grootste teleurstelling was dat er geen ruimte was hierover te onderhandelen. (we zijn weer terug in Europa 😛 )  Na een korte vlucht naar Brussel, stonden mijn ouders mij al op te wachten. Net na 12 uur nachts, stapte ik ons huis in Benschop weer binnen. Niks leek veranderd, als welkoms cadeau had mijn vader een heerlijke tulband gebakken. Op naar bed!!

Valparaiso, havenstad

Na de zondag beetje op adem te zijn gekomen na de vliegreis van meer dan 24 uur. Maandag morgen maar weer voor het eerst gaan werken. Na half uurtje bijkletsen met mijn collega’s, kon ik al weer mooi op pad. Op weg naar een storings klusje, best wel een vreemd idee. Dat na 3 maanden op de motor, er nu echt een einde aan is gekomen. Om 9 uur ochtends op je knieën, kabeltjes aan het uitpluizen op zoek naar de oorzaak van de storing. Schiet deze gedachten aantal keren door mijn hoofd.

Kom ik nu toch ook aan het eind van mijn laatste verslag. Heb nog ontzettend veel beeldmateriaal, fotoboek en een mooie video verslag staan op het todo lijstje.Nog een poging om te verwoorden, hoe ik de afgelopen periode heb ervaren. Het is geweldige periode geweest, bijzonder ervaring die ik niet snel zal overtreffen. Hoe het in de eerste week onwerkelijk was om op je eigen motor in Colombia rond te rijden, hoe snel de kilometers en tijd onder je door schieten. De blikken van de mensen, op je ongewone verschijning. Geweldige natuur, welke soms na elke bocht lijkt te veranderen. Tot soms wel 3 micro klimaten op een dag, van koud en nat tot ontzettende droge warmte. De trots waarmee mensen over hun leven en omgeving praten, gastvrijheid en vertrouwen. Door gebrek aan Spaanse woordenschat, soms met moeite iets uitgelegd krijgen of anderzijds hilarische momenten oplevert. De eenvoud van het verloop van een dag, je niet druk hoeven maken over de dag of tijd die je nog hebt. Als er weer eens op onmogelijk en onverwacht moment wordt ingehaald, of met gebruik van de claxon iemand probeert je plekje in het verkeer in te pikken. Elke keer als na de haal op kickstart, het geruststellende en vertrouwde geluid van de XT weer klonk. Al deze dingen zal ik in meer of mindere maten best missen de aankomende periode. Gelukkig is het ook weer fijn om thuis te zijn, wat dat wij het als inwoners van Nederland maar ontzettend treffen, staat als paal boven water.

Wil iedereen bedanken voor de leuke reacties en berichtjes die ik de afgelopen tijd mocht ontvangen. Wordt gewaardeerd dat de geschreven lappen tekst en foto’s worden bekeken.

Mooi plaatje

 
1 reactie

Geplaatst door op 8 februari 2014 in Reis 2013