RSS

Maandelijks archief: mei 2011

Verslag RAID de l’amitie


Aankomst

Tweets:
‘Al paar uur geleden geland. Motor gelost, ga eerst twee dagen op oude mxband rijden. Zo eten en tanken, weer beetje regenachtig, word beter’
‘Net briefing gehad, eerste etappe gelijk bivak. Dus geen rally kist savond. Pieter nr 100 live te volgen via tracing op zijn motor.’
23 April

Vrijdagmiddag ben ik direct uit het werk op de XT550 vertrokken naar Amerongen. Dit was de eerste keer dat ik langer dan 20km heb gereden met deze motor, maar het vertrouwen in het XT-blok is groot. Ook deze keer
bleek het vertrouwen terecht en bracht deze mij feilloos op de plaats van bestemming. Na een eerste bak koffie kwam Jos ook aangereden en nadat we met zijn vieren nog een borrel hebben gedronken zijn we gaan slapen. De volgende dag zijn we rond een uur of vijf vertrokken richting Wezel, waarvandaan het vliegtuig zou vertrekken naar Agadir. Omdat het achterwiel met een nieuwe Desert-band niet pastte door een te korte ketting, had ik een langere reserverketting meegenomen. Omdat deze mogelijk gezien kon worden als wapen, kon deze niet mee in de handbagage en moest deze apart worden ingecheckt. Jochem, net als ik een rookie die voor het eerst mee ging, was al op het vliegveld en met ons vieren hebben we een plek in het vliegtuig uitgezocht. Ik heb zelf niks met vliegen, buiten dat het handig is om in korte tijd een grote afstand af te leggen. Door het tijdverschil tussen de twee continenten en een net ingestelde zomertijd in Marokko, was er onduidelijkheid over hoe laat het was bij aankomst.
Op het vliegveld in Agadir hebben we een oude Mercedes-taxi genomen naar hotel Argana, waar ik samen met Jochem een kamer kreeg toegewezen. De vrachtwagens met motoren waren ook net gearriveerd en enkele motoren waren al gelost, maar die van de nederlanders stonden echter nog in de wagen.
’s Middag legden de ervaren Raid-gangers nog even de do’s and don’ts uit onder het genot van een Berber wiskey (Marokkaanse thee). Daarna zijn we nog naar de plaatselijke kapper geweest, alwaar we ons voor vijf euro lieten knippen en scheren. De motoren waren in de tussentijd gelost en konden voor de eerste etappes klaargemaakt worden. Roadbook inrollen, spiegel monteren, etc. Voor het eten werd de briefing voor de volgende dag gehouden. In het Frans weliswaar, dus ik was er meer voor de vorm aanwezig. Een aardige
Portugees vertaalde voor mij de belangrijke dingen in het engels, zodat ik toch wat mee kreeg.

Etappe 1 Agadir > Aoréora

Voor de twee beginners begon de Raid al goed. Doordat er onduidelijkheid bestond over de tijd waarin we leefde, was Jochem de avond ervoor de tijd
nog wezen vragen bij de receptie. De wekker werd gezet en we zijn snel gaan slapen. We moesten om acht uur bij het hotel vertrekken, zodat we om negen uur bij de start van de etappe konden zijn. We hadden de wekker om zes uur gezet, zodat we voldoende tijd hadden om ons voor te bereiden. Nadat we rustig waren opgestaan en we maar eens besloten om de tassen in de vrachtauto te laden, bleek iedereen al gegeten te hebben. Blijkbaar was het stiekem al ruim over zeven uur en stonden er al een aantal in vol ornaat te wachten op vertrek. We moesten verschrikkelijk haasten en zodoende vertrokken we 15 minuten later dan gepland. Na 50km rijden over de weg, kwamen we iets over negen aan bij het begin van de etappe en daarmee ook het eigenlijke begin van de Raid de l’amitie 2011.
Het begon gelijk goed: de start was aan de zee en nadat we de duin over waren, kon het het gas er goed op. Het strand was goed te berijden omdat het zand vochtig, en daarmee erg stevig was. De snelheden lagen behoorlijk hoog en daardoor schoten we lekker op. De route liep voor een groot gedeelte over het strand, maar ook over mooie gravelpaden. Het was een heerlijke route om in te komen. Bij de eerste de beste gelegenheid zijn we gestopt om te genieten van wat thee en wat te eten. Het was blijkbaar een goed idee, want binnen de kortste keren zat het hele terras vol. Erg gezellig! Het tweede gedeelte van de etappe ging voorspoedig en we kwamen rond een uur of vijf het bivak binnen. ’s Ochtends hadden we een slaapzak mat meegegeven aan de Yamaha truck die in het bivak was, maar de rest van de bagage en de rallykist gingen alvast naar het kamp van de tweede dag. Tijdens de briefing was er verteld dat er geen eten zou zijn in het bivak, maar dat hadden we niet goed begrepen. ‘Toevallig’ had de Yamaha-truck nog wel wat kant-en-klare magnetron-voedsel aan boord. Zonder stroom was het niet een erg goede maaltijd, maar honger maakt rauwe bonen zoet. Sleutelen was niet mogelijk, dus na de briefing ging ik rond een uurof negen slapen. Ik heb mijn slaapmat opgeblazen en naast mijn motor neergelegd. Ik moet zeggen dat ik goed geslapen heb. De sterren waren ontelbaar en na een kwarier kijken leek hun aantal wel verdubbeld. Een magistrale ervaring

Etappe 2 Aoréora > Es Smara

Tweets:
‘Afgelopen nacht geslapen in de woestijn, geen bereik. Gisteren iedereen lekker gereden, alles heel. Omgeving hier echt fantastisch, rijden.’
‘Zo wat een dag, net klaar met sleutelen. Morgen om 500 uur ontbijt, dan bijltjesdag. Lkker gereden, motor goed, demping. Lkkr weer + schaap’
Iedereen van nl club heel, wel aantal lekke banden. Een yamaha met elec prob niet gestart. Morgen 400 km etappe, nu eten.’
25 april

De volgende ochtend heb ik als eerste mijn slaapzak ingerold en weer ingeleverd bij de organisatie. Er was nog steeds geen eten, dus ook geen
ontbijt. Wel werden er flessen water uitgedeeld voor in de camelbag. Water is in de woestijn bij de ontzettend hoge temperaturen absoluut
levensbehoefte nummer één.  De etappe van dag twee was volgens de kenners een echte Raid-etappe. Over  lange rechte paden met mooie uitzichten zou de etappe ons tot het zuidelijkste punt van onze trip voeren. De totale afstand was 395km en 50 km daarvan was asfalt, een behoorlijk lange dag dus. De motor hield zich goed, maar had op het laatste van de dag toch wat kleine reparaties nodig. Voordat we naar het nachtverblijf reden, zijn we eerst het kleine dorpje ingereden. Het was ondertussen al een uur of vijf en we hadden wel zin in wat lekkers. Fred was hier al eerder geweest en wist in welke straat we moesten wezen. In deze straat waren een aantal kleine winkeltjes en bij het derde pand zetten we de motoren neer. Er werden snel tafels en stoelen gebracht en we werden gewezen op een plek waar we onze hoofd konden wassen. Deze zat namelijk behoorlijk onder het stof, lekker verfrissend. Nadat we warme Cola en thee hadden besteld, moest er natuurlijk ook eten op tafel komen. Bij winkel een in de straat werd het schaapsvlees besteld en in winkel twee het brood. Daarna werd het vlees op de gril gegooid en zo onze maaltijd klaargemaakt, zo werkt dat hier. Niet veel later kwamen de andere Nederlanders ook buurten en werd er snel nog een dubbele portie besteld. Nadat we allemaal lekker gegeten en gedronken hadden, moest de rekening op tafel komen. Al de winkeliers gingen met elkaar in overleg over de prijs. Dit onderhandelen duurde zomaar een kwartier. Gewoon mooi om te zien, tijd speelt geen rol bij deze mensen en van efficientie hebben ze nog nooit gehoord. Rond een uur of half zeven kwamen we aan bij het nachtverblijf, wat ditmaal een soort tentenkamp was. Deze nederzetting was eigendom van een Fransman. Omdat we vorige dag niet konden sleutelen, moesten we nu wel wat kleine dingen doen. Mijn koplamp was losgetrild, die heb ik met een paar tiewraps had vastgezet, maar de lamp was helaas door de trillingen kapot gegaan. Tevens heb ik een olielekkage verholpen bij het ontluchtingsschroefje, dit was ik bij de laatste oliewissel vertegen. Jos had ’s morgens problemen met zijn motor. Zijn startmotor deed het niet, maar het bleek uiteindelijk slechts een defecte zijstandaardschakelaar te zijn. Nadat dat allemaal verholpen was, zijn we snel gaan eten zodat we vroeg naar bed konden. De volgende dag moesten we namelijk om 5:00 uur op, omdat de langste afstand van de Raid afgelegd moest worden.

Etappe 3 Es Smara > Icht

Tweets:
‘Wat een dag, jmmr genoeg etappe niet uit gereden. Zo richting camp. De tank ontmaagd, vuile stenen. 2 uitvallers, roadbook en blok problemen’

26 april

’s Ochtends vroeg in het het donker vertrokken en ik was blij dat ik de
verlichting de vorige avond nog had gemaakt. De eerste 100km verbinding
naar de start was erg frisjes. Bij het begin van de start even de handen
opgewarmd aan de uitlaat en daarna vertrokken. We moesten ruim 400km piste afleggen. Dit ging tot lange tijd voorspoedig, maar na zo’n tweehonderd
kilometer had een van ons last van kramp in de armen van het stenen
stampen. Hij besloot af te haken terwijl we net per toeval een lekke band
hadden. Nadat we de band hadden geplakt besloten we toch om met zijn allen
door te gaan. We hadden ruim een uur verloren en het ritme was volledig weg. Bij de eerste de beste klim met grote stenen legde ik de motor op zijn zijkant. Dit was de eerste schade op de nog zo mooie tank. Binnen twintig
kilometer vond ik het nodig om de andere kant ook de grond van dichtbij te laten voelen. Pieter had ook last van zijn ritme en ging onderuit. Ook hij bleek een lekke voorband te hebben. Weer hebben we deze geplakt en weer
waren we een half uur kwijt. Door deze tegenslagen en een te laag tempo kwamen we te laat aan bij het laatste deel van de etappe en we mochten daar ook niet meer starten. Zo moesten we de laatste honder kilometer over de weg naar het bivak rijden. Erg jammer, maar meer zat er niet in. We rijden altijd in kleine groepjes om het oponthoud bij pech te verminderen en ook bij de andere groepjes had het noodlot toegeslagen. Bij Dennis was zijn roadbooksteun afgebroken en moest daarom afhaken. Bij Jochem was het nog veel erger: zijn blok was vast geslagen, al rijdend op de weg. Een mooie slip van 10 meter was het gevolg, maar hij had gelukkig knap zijn motor overeind gehouden. Omdat zijn motor niet meer te repareren viel, zat zijn avontuur er nu al op. Ontzettend jammer als je voor het eerst aan zoiets mee doet, maar ook dat hoort bij het Rally-rijden. De overnachting was in een soort burcht. Na een doorgang door een poort kwam je op de binnenplaats waar we de motoren neer konden zetten. We sliepen op een van de uitkijktorentjes bovenop het dak heerlijk hoog en toch uit de wind. Als onderhoud moest ik het luchtfilter vervangen door mijn reservefilter en heb ik direct de oude luchtfilter schoongemaakt. Het luchtfilter zat vol met zand, waardoor ik in het laatste deel van de etappe niet harder kon rijden dan 85km/h. Als ik het gas verder open trok, dan verslikte de motor zich. De voorvork van Fred hebben we voorzien van nieuwe voorvorkolie, althans, we hebben ze gevuld met motorolie welke dikker zou zijn als de olie die er in zat. Hierdoor zou de demping van de voorvork stugger worden en verbazingwekkend genoeg werkte het ook nog. Fred had Romeinse kaarsen in zijn rallykist gedaan en voor het slapen gaan hebben we de nog wakkere deelnemers getrakteerd op wat vuurwerk.

Etappe 4 Icht > Gué Vatanent

 Tweets:
‘Gaat weer lkkr, nog 150 km tegaan daarna bivak. Mogelijk geen bereik. Iedereen gestart op één na, blok vast gelopen. Nu eerst schaap eten!!’
27april

Etappe 4 was een vrij korte etappe, wat goed uitkwam na de monsteretappe van gisteren.We mochten zelfs wat langer blijven slapen en vertrokken uiteindelijk pas rond kwart over acht. Deze etappe eindigde net als de eerste etappe in een bivak. Ondanks de lange etappe van de vorige dag ging het rijden dit keer erg lekker. We hadden de gang er goed in en hadden al snel de eerste 150km op de klok gezet. We zaten prima op schema en omdat het al rond de middag was, zijn we in het dorpje Tata gestopt. We waren niet de enige, op de stoep stonden al verschillende motoren van deelnemers en in een van de restaurants stond een deelnemer te assisteren in de keuken. Het was Achmed, een van de weinige Marokkaanse deelnemers. Bij het verlaten van het dorpje keek ik op mijn thermometer naar de actuele buitentemperatuur. Deze gaf een temperatuur aan van 50 graden celcius. Ik was benieuwd hoe ik het zou vinden om onder deze temperaturen te rijden, maar ik ondervond totaal geen hinder. Mijn luchtgekoeld XT-blokje zal het wel af en toe behoorlijk warm hebben gehad. Het bivak van die avond lag op een prachtige locatie, langs een rivier. We hebben die nacht heerlijk geslapen op het strand. Voor het eten hebben we nog even een frisse duik genomen. Het water was niet erg diep, maar het was diep genoeg om al het stof te doen verdwijnen. Dit keer hadden we van te voren wel inkopen
gedaan. Blikjes met vis en stukken brood zo hard als tegel. Nadat we alles verdeeld hadden wist Fred bij de doktor en zijn vrouw een bord spaghetti te ontfutselen. Ze zagen ons daarvan allemaal heerlijk eten en even later kwamen ze de pan brengen met daarin nog zeker drie borden spaghetti. Gauw werd er een kring gemaakt en ging de enige aanwezige lepel in het rond. Na het eten ging iedereen slapen. Op een fransman die te diep in het glaasje had gekeken na. Die vond het nodig om de noodvuurpijlen te verschieten. Ook werd er nog een KTM gestart en tot ver in de begrenzer getrokken, wat allemaal nogal een kabaal maakte. Dit duurde gelukkig niet lang, want de bestuurders van de benzinetruck waren niet zo te spreken over deze geintjes. Vooral niet toen er een noodkogel vlak bij hun vrachtauto dreigde te landen. Het was weer een mooie dag.

Etappe 5 Gué Vatanen > Mhamid

 Tweets:
‘Maar 250km toch de zwaarste dag tot nu toe. Voor mens en machine, nog duintje gemist. Nu ‘hotel’ kamer motor klaar voor morgen, Zand etappe!’

28april

Dit zou een van de kortste dagetappes worden van de Raid. Dat kan twee dingen betekenen: of lekker bijtijds bij de finish, of zwaar technisch terrein en daarom een lange dag. Het werd het laatste. Deze etapping ging in hoofdzaak over zand en dat is niet mijn favoriete ondergrond, doe mij maar stenen. De motor moest er zwaar aan trekken en dat kan als gevolg hebben, dat als je net hebt opgeschakeld, dat de motor het niet trekt en dat je daarom toch weer naar een versnelling lager moet. Het sturen door zand gaat ook heel anders. Waar je bij stenen nog zelf bepaald waar je exact rijdt, is dat bij zand niet mogelijk. Het eerste gedeelte van de
etappe ging mij echter goed af. Er waren een paar leuke stukken door het mul zand en ik moet zeggen dat ik daar wel redelijk doorheen kwam. Na ongeveer 135km stond er midden op een zoutvlakte een klein kasteeltje. Ook hier begint het toerisme toe te nemen en om deze reden was dit hier dan ook gebouwd. Onder een van de palmblader-daken zat het andere groepje Nederlanders wat te drinken en ik ben daar even bij gaan zitten. Ze waren moed aan het indrinken voor het stuk wat ons 10km verderop lag te wachten. Sommige hadden tijdens een eerdere deelname nachtmerries overgehouden aan de grote stenen die in de oued lagen.
Daar aangekomen werd me voor een deel duidelijk wat een oued inhield. Het is een droge rivierbedding waar gemiddeld maar eens in de twaalf jaar water in staat. Dat er ooit water in heeft gestaan kan ik me bijna niet voorstellen, het is zo droog allemaal. Deze oued lag gelukkig niet geheel vol stenen, maar had een zandbodem. Nadat we bij de controlepost onze stempel hadden gehaald, konden we aan de klus beginnen. Het eerste stuk was geheel vlak en daardoor zaten we al gauw in de vierde versnelling en gingen we met een hoog tempo van start. Een te hoog tempo zal even later blijken. Nadat ik de doktor en zijn vrouw (in een 4×4) inhaalde ging het mis. Doordat de zon recht boven ons stond, was diepte inschatten erg moeilijk. Daardoor onderschatte ik een dwarsliggend duintje van 1,5 meter en vloog ik een eindje door de lucht alvorens bovenop het volgende duintje te landen. Bij het derde duintje ging het echt mis en in een grote stofwolk lag ik ineens op de grond. Het was niet ernstig en de dokter die ik net had ingehaald heeft mij weer snel op mijn motor gezet. Ik
moest een beetje foeteren op mijzelf maar kon wel weer verder rijden. Ik hield mijn tempo lager, maar daardoor werd het rijden door zand weer moeilijker. Aan het eind van de dag begon het steeds harder te waaien, soms was het zicht niet meer dan een paar meter. Door de harde wind bleef je ook vaak in je eigen opgegooide stof rijden, want dat dreef helemaal met je mee. Net voor de finish kwamen we door een dorpje waar we bij een fiets- en brommerzaakje stopte om te vragen of ze nog benzine hadden. Ze konden twee van de drie motoren vullen, maar toen ik aan de beurt was, was de benzine na vijf liter al op. ’s Avonds weer het zelfde liedje als elke dag: motor klaarmaken en eten. Tijden het eten kregen mijn ledematen eindelijk rust, waardoor mijn knie tijd kreeg om op te zwellen. Deze had tijdens de buiteling vrij hard de tank geraakt. Zo hard, dat mijn knie een deuk  in de tank maakte. Na het eten werd het lopen al wat lastiger en ik was dan ook blij dat we een “hotel”kamer hadden geregeld. De kamer stelde niet veel voor, maar was goedkoop en we hoefden onze slaapmatten niet op te blazen.

Etappe 6 Mhamid > Zagora

 Tweets:
‘Vandaag rustdag ingelast, toch stiekem last van de stuiter van gisteren. Vandaag lkkr de toerist uithangen na de kapper. Morgen weer rijden.’
‘Morgen laatste serieuze etappe, blij dat ik vandaag niet ben gaan rijden. Knie voelt weer goed, morgen 315km etappe. Zondag maar 16km piste! ‘

29 april

Na een goede nachtrust was mijn knie erg stijf geworden. Dit kwam natuurlijk voort uit de valpartij van gisteren. Onze “hotel”kamer lang ongeveer 300 meter bij de ontbijtzaal vandaan. Ik had de rest maar vast vooruit gestuurd en ben er zelf langzaam heen gestrompeld. Tijdens het ontbijt ben ik aan het wikken en wegen geslagen over wat ik die dag zou doen. Op de motor stappen en kijken hoever ik zou komen, of lekker een dagje rustig aan doen en dan de laatste twee dagen nog heerlijk rijden? Fred had ook wel in zin een oude-lullen-dag, Dus de keuze was snel gemaakt.
We zouden met zijn drieeen rustig naar Zagora rijden, om daar wat van het stadje te zien. De derde afvallige was Jos, die de dag daarvoor wat conditionele problemen had en ook nog problemen had mijn zijn motor, die lekte wat olie. Tijdens het starten van de motor wist ik weer waarom ik niet mee was gegaan. Ik moest flink op een houtje bijten om de motor met de zere knie aan te trappen (knopje is voor watjes). Over de weg was het ongeveer 70km naar Zagora, wat tevens de finish is van de zesde etappe. De etappe was 350km lang en liep via een grote slinger naar het hotel. Zelf had ik geen hotelkamer, maar omdat we er erg vroeg waren, al rond 10:00 uur, ben ik toch maar gaan even vragen of ze niet een plekkie over hadden. We hebben snel onze motorkleding uitgetrokken en in een korte broek zijn wij het centrum van Zagora in gegaan. En als eerste op zoek gegaan naar een kapper, we moesten nodig geschoren worden. Halverwege richting het centrum kwam er een lokaal op een brommer naast ons rijden. Deze wilde weten waar we naar toe gingen. Nadat we verteld hadden waar we naar op zoek waren,wist hij natuurlijk waar we naar toe moesten gaan. Bij de kapper bleef onze gids rustig zitten tot we klaar waren. Al gauw kwam de aap uit de mouw: of we even in zijn winkeltje wilden kijken. Natuurlijk konden we dat niet weigeren. Hij bezat een typisch souvenirwinkeltje. Niet iets waar ik om geef, maar uit beleefdheid heb ik alles maar aangezien en aangehoord. Gelukkig vond Fred wel iets naar zijn zin, zodat we niet met lege handen
bij de beste man weg hoefde. ’s Middags hebben we heerlijk in het zwembad bij het hotel gezwommen, tussen de bejaarden die daar all-inclusive een aantal weken lagen. Terwijl wij een rustige dag hadden, moest de rest flink afzien: zandstromen en een flink aantal lekke banden. Stiekem voelde we ons toch wel een beetje schuldig, dus we wilden graag wat terug doen. We hadden alvast de tassen van iedereen op de kamers gebracht. Pieter en Dennis kwamen als een van de laatste binnen. Pieter had drie keer lek gereden en wilde graag de volgende dag met verse banden beginnen. Geen probleem: we zouden wel even zijn banden wisselen. Onder begeleiding van Auke die ons (Jochem en ik) bijstond met teveel advies, ging het wisselen redelijk vlot. Helaas bleek dat we toch die binnenband hadden geraakt met het omleggen van de buitenband. Dus, nog maar een keer de band er af halen en weer plakken. Zo moest het wel goed zijn.

Etappe 7 Zagora > Ouarzazate

 Tweets:
‘Morgen 16km piste rest over de weg naar Marrakech daar de finisch. Dan maandag vrije dag dinsdag vliegen. Volgend jaar weer!!!!’
‘Aangekomen bij hotel van aankomst. Was bijzonder leuke afsluiter. Veel klimmen en grote stenen, uitzichten fantaschtisch.’

30 april

De dag begon niet zo best. Er bleef toch nog een milliscuul gaatje in de band van Pieter te zitten. Ik kreeg uiteraard de zwarte piet toegewezen. Dat was terecht, maar op dat moment was er toch niks meer aan te doen.
Omdat ik me er niet nog een keer aan ging wagen, zijn we met zijn vijfen
alvast vooruit gegaan. Fred en Pieter zouden nogmaals de band repareren. Zo
heb ik voor het eerst tijdens de Raid een stukje genavigeerd. Dan merk je
dat je dan toch totaal anders rijdt. Je moet meer opletten, maar dat ging
niet onaardig. Het tempo zat er goed in en gelukkig ging de route weer over
stenen. Het navigeren in Marokko is heel anders dan in Nederland. De
tussenafstanden zijn veel groter en er moet ook echt op kompas worden
gereden. Dit was de laatste dag waarin het overgrote deel over het onverharde ging. Het was een van de mooiste etappes, met een hele lange klim van zo’n tien kilometer. Deze bestond uit diverse haarspeldbochten en eindigde op een hoog punt waar een klein huisje stond. Daar woonde een gezin die rond kwam van de paar toeristen die zo gek waren om deze berg-col te rijden. Wij hebben hier Cola gedronken en de blikjes met vis opgegeten. Even tot rust komen na die heftige klim was ook wel even nodig, ondanks dat ik geen last meer had van mijn knie. Vanaf het hoogste punt was het een prachtige route naar beneden, met een paar panorama-plekken waar we nog een paar mooie foto’s hebben kunnen maken. Het nachtelijk verblijf was in een soort filmstudio in Ouarzazate. Deze was nog operationeel en er was een compleet dorp in Griekse stijl te zien. We aten dan ook op een mooie locatie en na een traditionele volksdans kon het eten worden opgeschept. Er was weer volop keuze en er was meer dan genoeg voor iedereen.

Etappe 8 Ouarzazate > Marrakech

Tweets:
‘Vandaag zware dag. Regen regen en crap 15graden. Dan is een bergpas van 120km ineens een uitdaging. Nu prijsuitreiking, ben benieuwd :p’
‘Motoren staan geladen, nu is het echt over. Morgen nog leuk dagje in marrakech. Vanmiddag aanwezig geweest bij herdenking, met veel motoren’

1 mei

De laatste loodjes wegen het zwaarst. Deze oude wijsheid blijk weer eens de harde werkelijkheid. Zeker omdat we dachten dat we de dag hiervoor al de laatste serieuze etappe hadden gereden. We hoefden maar 16km onverhard rijden, om daarna de laaste 220km over de weg naar Marrakech, de finish van de Raid 2011, te rijden. Direct bij het vertrek werd het duidelijk dat het koud kon worden. Daarom heb ik onder mijn doorwaai-jack een regenjas aangetrokken voor de wind. De eerste offroad kilometers waren snel achter
de rug en iedereen feliciteerde elkaar voor het behalen van de “finish”, niet wetende dat het nog een zware dag zou worden. Het begon langzaam wat te druppelen, wat al snel overging in echte regen. De route ging over een bergpas van ongeveer 2700 meter hoogte. De combinatie van hoogte, regen en kou maakte dat iedereen snel afkoelde. Na 60km was ik geheel verkleumd en had ik geen gevoel meer in mijn handen. We stopte in een dorpje, waar we gauw de warmte van een klein restaurant opzochten. Daar zaten al wat meer deelnemers zich op te warmen. Ik had het zo koud, dat ik mijn eigen helm
niet meer af kreeg. Op dat punt zat ik er mentaal ook wel even doorheen, hier had ik mij totaal niet op ingesteld. Tijdens het rijden was mijn concentratie tot het nulpunt gedaald, dus was maar wat blij dat ik even kon stoppen. Op allerlei manieren probeerde de deelnemers zich zo goed als mogelijk te weren tegen de kou. Plastic zakken om de handen en voeten of het verplichte nooddeken rond de benen gebonden. Door de zware regenval liep er over de weg het slik over de weg heen. Dit gecombineerd met mijn totaal opgereden banden, zorgden er voor dat we maar een gemiddelde snelheid van 30 kilometer per uur konden rijden. Dan is 180km ineens een heel eind rijden. Water liep met hoge snelheid door de beekjes en op sommige plekken liepen die beekjes zelfs over de weg. Op een punt was het zo extreem, dat er ongeveer 25cm water over de weg heen liep. Een motorrijder was door de sterke stroom uit balans gebracht. Zijn motor werd door het water meegesleurd en was een paar meter naar beneden gestort. Naar voorbeeld van een aantal andere mensen, ben ik met de motor aan de hand door het water gelopen. Met de motor in de eerste versnelling liep ik door het water heen. Het water trok op sommige punten echt hard aan de voeten en de motor. Het water in de laarzen zorgde voor nog meer kou in de  ledematen. Gelukkig was het regenen ondertussen overgegaan in miezeren. De zon deed nog een paar verwoede pogingen om door te breken, maar tervergeefs. Iedereen was dan ook ontzettend blij om het finishterrein op te rijden en we waren het er absoluut over eens dat deze laatste dag, echt de zwaarste en gevaarlijkste dag van de Raid de l’amitie 2011 was.

Herdenking, Prijsuitreiking en dagje Marrakech

Tweets:
‘Was zeer indrukwekkend, pand compleet vernield door de explosie. De orga van de Raid heeft krans gelegd, tevens bemoedigend woord gesproken.’
‘We zijn weer thuis, avontuur voorbij. Bijzondere ervaring, veel gezien en geproefd. Zaterdag komt de motor weer naar huis.’

1mei, 2 mei

Net als de eerste dag, hoorde ook de laatste overnachting in een hotel bij het arrangement. Nadat we de sleutel van de hotelkamer hadden gekregen, werd er gauw gestart met het opruimen  van de weekendtassen en de rallykisten. Drie van ons gingen de zelfde avond nog met het vliegtuig terug naar Amsterdam. Door de barre omstandigheden was de laatste dag flink uitgelopen, dus er werd nog even snel gedouched voordat ze de taxi in sprongen. Wij zouden hun spullen en motoren inladen en nog wat dingen demonteren. Voordat we dat konden doen was ons gevraagd om deel te nemen aan de herdenking van de doden op het plein in Marakech. Deze doden waren de oorzaak van een zelfmoordactie de maandag daarvoor. Met 50 motoren en 25 terreinwagens gingen we onder politiebegeleiding naar het plein. Daar werd een minuut stilte gehouden en een krans gelegd. Dit vond ik allemaal erg indrukwekkend. Hoe komt iemand er ook bij om zoiets te doen. In het hotel was de prijsuitreiking en ook dit jaar was er geen Nederlander in de prijzen gevallen. Niet geheel onverwacht, het klassement heeft voor ons helemaal geen prioriteit. We willen gewoon lekker rijden en veel zien van Marokko. Toch werd er af en toe met een schuin oog gekeken naar het klassement. Pieter en Auke zaten bij etappe drie in de top drie. Uiteindelijk ben ik 81e geworden, mede omdat ik een dag niet gereden heb. De volgende ochtend zijn de vrachtwagens met motoren vroeg vertrokken richting Frankrijk. Dinsdag zouden wij pas terugvliegen, dus we bleven nog een dagje in Marrakech. We zijn de eerste beste taxi ingestapt en naar het centrum gereden. We wilden direct aan het grote plein zitten en het liefst in een hotel met dakterras. Er was genoeg keuze en uiteindelijk kozen we voor een oude kamer die alle voorzieningen had. Na een weekje woestijn voldeed deze precies aan onze eisen. Onder het mom van ‘nu we er toch zijn’, ben ik samen met Jochem op souvenirjacht gegaan. De markt van Marrakech is groter dan alleen het plein. In ontzettend veel zijstraten zitten honderden kleine winkeltjes. Deze verkopen bijna allemaal het zelfde. Horloges, schilderijtjes, houtsnijwerk, sierraden en specerijen. Uiteindelijk heb ik nog iets voor mijn zusje gekocht, want die was op de dag van terugkomst jarig. Ook heb ik nog snel een riem gekocht, omdat ik het toch wel zat was om mijn broek op te moeten halen. Blijkbaar ben ik ondanks het vele eten in Marokko geen gram aangekomen. De hele week zijn we in de woestijn geen een keer verdwaald, maar tussen de drukke winkeltjes hadden we toch wat hulp nodig om onze weg terug te vinden.

Het is een beleving geweest van uitersten. We hebben geslapen in goede hotels, tot aan de sterrenhemel met de volgende dag zand  in mond oren etc. Temperaturen van 50 graden boven nul, tot natte sneeuw in noorden van Marokko.  Wij met onze idealen, mensen waar ideologie geen rol speelt. Aantal zandkorrels ontelbaar, maar meer sterren aan de hemel als zandkorrels op deze aardbodem. Heerlijk sturen over gravel paden tot zwaar afzien in het zand.  Duizenden stenen passeren maar net toch die ene vol raken.
Kortom:

Wanneer gaan we weer???

Advertenties
 
4 reacties

Geplaatst door op 8 mei 2011 in Korte trips