RSS

Maandelijks archief: juli 2011

Turkije met zijn onwaarschijnlijke natuur, gastvrijheid.

KM stand 7087      Week 29,30 20 juli tm 27

Dinsdag middag was ik na het bezoek in Ephesus het terrein van het Vliegveld opgereden. Beetje geboren uit nieuwsgierigheid en had begrepen dat er de mogelijkheid was te skydiven. Altijd al een parachute vlucht willen maken, meerdere keren staan te kijken in bijvoorbeeld zwitserland. Nu was het hier ook een gelegenheid. Ik werd enthousiast ontvangen, en na een gezellige middag op het vliegveld terug naar het geusthouse gegaan om daar tijdens de nacht te bedenken of ik ging springen of niet. Woensdag morgen de gebruikelijke dingen gedaan, motor opgezadeld. Op naar het vliegveld, mijn besluit stond vast. Dit was een van de beste plekken om te springen om daarna met de parachute te genieten van de mooie omgeving. Was rond een uur of elf op het vliegveld, pas in de middag zou er gesprongen worden omdat er dan meer wind is, wat nodig is om de tandemvlucht te maken.

Twee Turkse mannen zouden net als ik de sprong wagen. We kregen een kleine instructie, tevens werden we in een soort van klimuitrusting gehesen. Hiermee zouden we later vast gemaakt worden aan de instructeur die de parachute zou bedienen. Met een klein vliegtuig zonder stoelen werden we naar 4000 meters gevlogen, deze vlucht duurde ongeveer 15 minuten. Al klimmend naar deze hoogte werd nogmaals duidelijk hoe ontzettend mooi Turkije is. Het vliegtuigje had aan één zijde een rolluik, welke geopend werd vlak voor de sprong. Het niet weten wat er je de aankomende minuten te wachten staat zorgt voor de spanning. De eerst 45 seconden is een free fall, vanuit het vliegtuigje maakte we eerst een 360graden salto. Om daarna gelijk als superman met 200km/u met gespreide handen naar beneden te vallen. Het is mogelijk om tijdens de val van richting te veranderen, doormiddel van je handen. De 45 seconden freefall lijken veel langer de duren, had de tijd genoeg om te kijken naar de snel tegemoetkomende aarde. De Parachute werd geoppend, en met een smak veranderde je positie van horizontaal naar verticaal. Mijn camera had ik in een broekzak van de instructeur gestopt, deze was gelukkig blijven zitten. Kon dus mooi een aantal foto’s schieten van de omgeving. De vlucht met de parachute duurde ongeveer 10 minuten, toen werd de landing ingezet. Eerlijk gezegt was dit voor mij het meest spannende gedeelte. Veilig op de grond, elkaar de hand geschud het was een geweldige ervaring. Op de grond hadden paar mensen foto’s gemaakt nadat we wat gedronken hadden heb ik de motor gepakt omdat nog rit van 3 uur voor mij had. Tijd was die dag erg snel gegaan en rond een uur of 19.00 was ik Pammukale. Camping gevonden en tent opgezet, al snel stond er een Turk naast mijn motor met de woorden ‘your a crazy man’. Thuis had hij ook een XT600, maar deze had electric problemen. (In Turkije is het erg ongebruikelijk dat er nog op oude motoren word gereden, meeste motoren zijn niet ouder dan 8 jaar, zijn dan afgeschreven.) Omdat ik nog moest eten vroeg ik of hij iets wist,  een all inclusie hotel waar je voor 10TL aan kon schuiven was natuurlijk perfect. Geslaagde dag, uitzicht vanuit de camping over pamukale maakt het compleet.
Donderdag snel de spullen gepakt en gestart aan mijn geplande route. Omdat het in het zuiden er warm was, eigenlijk te warm om te rijden besloten koers te zetten richting binnenland. Ergidir was de plaats waar ik wilde overnachten, ligt aan een meer. Omdat ik vroeg was vertrokken, en rijden erg vlot ging was ik hier net na de middag. Wat rond gereden in deze plaatst, met gevoel dat ik nog niet genoeg gereden had. Om deze reden begonnen aan de route die eigenlijk voor de volgende dag bedoeld was. Al rijdend zou ik wel ergens een slaapplaats zoeken. Rond een uur of vier en wel zin in een koude douche begonnen in de kleine dorpjes te vragen naar een pension. De plaatselijke bevolking of begreep mij niet of er was niks te vinden in deze omgeving, maakte duidelijk dat door moest rijden richting Antalya. Omdat ik een uur later toch trek kreeg gestopt bij soort van restaurant. Een ommelet en salade besteld, met was fris om te drinken. De locatie van de resturant was in de middel of niks, alleen de plaatste bevolking maakte er gebruik van verwacht ik. Met mijn ANWB boekje ‘Hoe en wat in het Turks’ maakte ik duidelijk dat ik nogsteeds opzoek was naar een pensioen. Geheel tegen mijn verwachting in was achterin het pand een slaapplek gecreerd. Voldeed prima aan mijn eisen, de avond versleten door aandachtig een 4 tal mannen te bestuderen die een variant op rummikub aan het doen waren.
Vrijdag morgen bleken de muggen tijdens de nacht niet stil gezetten te hebben. Jeuken deed het gelukkig niet, ontbijt kreeg ik gratis van de resturant eigenaar. Erg aardig, en met een gevulde maag kon de mooie rit van gisteren worden voort gezet. Anamur was de bestemming, een kleine kustplaats waar ik voor de laatste keer kon genieten van de Middellandse zee. Een mooie rustige camping gevonden waar ik als eerste mijn tent heb opgezet. Na meer dan 6000km had de motor wel een was beurt verdient, tevens wilde ik de volgende dag mijn motor een beetje nalopen. Al stoeiend met mijn benzine brander kreeg ik het aanbod om mee te eten met een Turkse familie, echt Turkse kebap. Mijn gekochte eten kon gemakkelijk tot morgen wachten en dit was natuurlijk veel makelijker. Deze familie had hun laatste nacht hier vierde dat met een uitgebreide maaldtijd. Zaterdag sleuteldag, het luchtfilter en de kleppen etc gecontrolleerd en gereinigd, ketting gesteld en ingevet.

Het sleutelwerk was klaar voordat het echt warm ging worden. ’s middags heerlijk gezwommen, en genoten van halve liter warm geworden fles bier. De avond ervoor kreeg ik het aanbod de volgende morgen te ontbijten bij een Turkse familie . Beter kan je natuurlijk niet krijgen, vader en moeder spraken engels of wel duits.De volgende morgen afscheid genomen van de camping en van de Turkse familie. Had een mooie mountain route voor de boeg en vertrok rond een uur of 10. Anamur nog niet uit begon de weg te veranderen in een mooie advanture road. Mooi uitzichten over de omgeving, lekker bochten en mooie weer maakte er weer een mooie dag van. Aangekomen in Karaman, waar ik mijn nacht wilde doorbrengen kon ik zo snel niks vinden. Gestopt bij een groepje jongeren met de vraag of er iemand engels sprak. Werd verwezen naar het naast liggend winkeltje, de winkelier sprak goed engels. Hij kwam al snel met twee voorstellen, met de plaatselijke pizza brommer werd ik langs beide plekken gebracht. Stiekem waren beide Lehrerhouse voor mij toch wat te duur. Weer terug gereden naar het winkeltje waar een vriendelijke turkse jongen twee pensions voor mij nabelden. Één had plek en het aanbod klonk zeer goed, warm water eigenkamer en ontbijt voor 10 euro. Dat zijn de betere prijzen, weer werd ik netjes voor de deur afgezet. Rustig aan gedouched en wat gerelaxed. Daarna weer terug gereden naar het kleine winkeltje, daar buiten gezellig paar uur gesproken met de lokale jeugd en winkelier. Hij was ongeveer dezelfde leeftijd als mij, werkte in de vakantie’s in de winkel van zijn oom. Nadat de winkel rond 8 uur dicht ging de stad in gegaan. Wat uitleg gekregen over de Moskque, ook het kasteel van Karaman bezocht. Wat gegeten in de plaatselijke kebap zaak. Was een erg gezellige avond die we afsloten met 10 minuten op een kleine kartbaan.

Maandag morgen, Karaman naar Derinkuyu via een mooie vallei was de route voor maandag. Van Karaman was het 200km, de route was voor eerst sinds lange tijd over een relatief saaie rechte weg. De vallei bevondt zich in Ihlara, en had meerdere ingangen. Één daarvan was te benaderen met de motor, de vallei was een bijzondere verschijning. Meters hoge rots wand aan beide zijde, in de rots waren op verschillende plek huizen uitgehouwen. Zelfs een complete kerk inclusief muur schildering. Op de weg naar Derinkuyu stond een bordaanwijzing naar de biggest underground city, was niet de grootste van deze omgeving maar wel een erg compleet. Christen hebben hier in tijd van vervolging, een stad onder de grond gemaakt. De stal voor de dieren, wijnkelder kerk als was aanwezig. In Derinkuyu is de grootste undergrond city te vinden. In deze plaatst heb ik overnacht om de volgende morgen deze ondergrondse stad te verkennen. Toeval bestaat niet, volgende morgen stond ik in de rij om een ticket te bemachtingen met naast mij een Belgie’s gezin. Samen met deze familie de ondergrondse stad bekeken, 7 verdiepingen 85 meter diep. Niet te bevatten hoe de mensen die klus in die tijd hebben weten klaren. Een ontzetten grote luchtschacht zorgde voor frisse lucht voor de duizende mensen die onder de grond hebben geleefd. Nadat we nog wat gedronken hadden mij weg richting Göreme vervolgt. Hier een camping gevonden nadat ik al mijn moed bij elkaar had geraapt mijn tent in de hitte opgezet. Dorp verderop eten gekocht en rond een uur of 6 gestart met koken. Wilde niet erg lukken, maar had er plezier in en het was paar uur later dat ik mijn maaltijd kon opeten. Naast mijn tent bivarkeerde twee couple’s, één uit Zwitserland de andere kwamen uit Finland, Spanje. Het was voor beide hun laatste avond in Göreme en met zijn 5e dan ook een lange avond van gemaakt. Toen het eigenlijk al bedtijd was nog even naar het stadje gelopen. Waar we ons laatste biert kochten, en soort van waterpijp bestelde. Ik rook niet en moet er eigenlijk ook niks van hebben, maar dit was anders werd mij uitgelegd. Boven in de waterpijp werd tabak gelegt, met een smaak naar keuze. Via een filter van water inhaleer je de tabak wat resulteerd dat je niet de tabak maar alleen de smaak proefd. Rond een uur of 3 lagen we eindelijk in bed, dan is het de volgende dag 8 uur best vroeg. Maar de zon zorgt er wel voor dat je tent uitgaat.
Woensdag dan maar tot relax dag verkozen, af en toe afkoelen in het zwembad van de camping, verder niet te veel doen. Plan maken voor de aankomende dagen, het verslag schrijven en zo on.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 juli 2011 in Reis 2011

 

Vertrek uit istanboel, opweg naar het zuiden.

KM stand: 5639    Week 28 11 t/m 19 juli

Maandag morgen de delegatie fietser uitgezwaaid, moest daarvoor vroeg uit de veren maar had daardoor een lange dag voor me. Spullen gepakt, en wat kleine dingen georganiseerd. De volgende dag zou ik vertrekken richting het zuiden van Turkije. Ben niet meer naar het grote stads centrum geweest, vindt het aantal mensen wat daar verblijft wat veel. De reis met de metro is niet bepaald prettig, vast hele mooie gebouwen en dingen te zien maar ik heb besloten die te laten voor wat ze zijn.
Dinsdag ochtend voor de laatste keer brood gekocht en ontbeten. Motor geladen en na bak koffie en een gezellig praatje vertrokken. Samen met Adil, hij bracht mij naar de hoofdweg met zijn scooter, welke ik de eerste 70 kilometer moest volgen. Zoals door Adil was omschreven werd de weg daarna stuk avontuurlijker en fantastische om te rijden. Deze dag zou eindigen in het zuidelijke punten van Turks Europese gedeeldte. Hier is in de eerste wereld oorlog veel strijd geleverd en stond het ook vol met monumenten. Na een kort rond ritje door deze omgeving opweg naar een camping aan de kust gelegen. Tent opgezet, en frisse duik in de Medditeraan Sea later bleek ik wifi verbinding te hebben bij mijn tent. Op de camping kon worden gegeten, aanschuiven bij het lopend buffet.
Omdat de dag afstand voor woensdag maar 200km was kon ik lekker rustig aandoen. Koffie zetten en nog even gouw gezwommen. Rond uur of 11 richting de Ferrie gereden, die mij naar Canankale bracht. Route gemaakt zo veel mogelijk langs de kust, welke eindigde in Behramkale. Geprobeerd om helemaal langs de kustlijn te rijden, liep ik vast in klein dorpje. Straten waren erg nouw, en liepen stijl omhoog. Moest tegen de zwaartekracht in de beladen Tenere draaien. Kosten een paar zweet druppels, maar oke was een leuke ervaring. Doordat het

onmogelijk was door te rijden werd ik gedwongen paar kilometer terug te rijden om alsnog op mijn eind bestemming aan te komen. In Behramkale staat hoog op een berg aan de kust een ruine, onder de berg is een klein dorpje waar twee super kleine campings zijn. Dorpje stond onder de berg tegen de kustlijn aan, bijna onmogelijk om fatsoenlijk met een auto te kunnen passeren. Met de motor gelukkig geen probleem, omdat er geen strand was kon ervanaf een vlonder gezwommen worden.
Plan van donderdag werd volgende morgen gewijzigd omdat ik van uit istanbul  een mail kreeg dat ze mij in Balkisir verwachten. De motorclub uit Balkisir organiseerde een festival in de buurt van Edrimit. Het Festival vond plaats op vrijdag tot zondag morgen. Donderdag rond een uur of twee s’middag kwam ik aan in de stad. Enigste wat ik had was een telefoon nummer en de naam van de motor club. Bij een soort makkelaarskantoor stond een motor geparkeerd, daar maar vragen. Eigenaar was niet bekend met de club maar wel bereid het mobiele nummer voor mij te bellen. 10 minuten later kwam er een volkswagen transporter voor rijden die mij geleide naar het ‘clubhuis’. Kennis gemaakt met de club, het clubhuis bleek een motorgarage te zijn. Gerundt door twee broer die beide een paar jaar in Duitsland hadden gewerkt. Communiceren ging hierdoor goed en al snel vloog de tijd voorbij. Om 6 uur vertrokken naar Festival terrein welke 100km verwijderd was van Balkiser. Door een elektrische storing bij een scooter die ook richting festival ging, kwamen we pas bij donker op het terrein aan. Even de handen uit de mouwen en al gouw waren de tenten opgezet. Kennis gemaakt met twee Turken van ongeveer de zelfde leeftijd, beide hadden een crossmotor thuis. De jongste van de twee stond op dit moment tweede in het Turkse kampioenschap.
Volgende morgen ontbeten in de tent van een oudere man, ook duits sprekend. De beste man had een gebrokken been, maar vondt het toch verstandig te gaan, erg komische man met goed gevoel voor humor. Met zijn tweeën thee wezen drinken paar kilometer verderop. Rest van de dag beetje aangerommeld, tent wat beter ingericht. Klein rondje gereden en langszaam stroomde er meer festival gangers het terrein op. Zo ook een gebrekkig nederlands sprekende Turk, had aantal jaren in Nederland gewoond maar was nu al weer 8 jaren woonachtig in Turkije. Was een uitstekende tolk, en voor hem ook leuk om weer keer nederlands te spreken. Vrijdag was voor de moslims een heillige dag, dus werd er geen alcohol gedronken. Zaterdag was de dag van het festival, overdag werden er spellen georganiseerd zoals een yohurt wedstrijd, langzaam rijden met de motor, touwtrekken etc. Was erg gezellig en het ging er allemaal erg vreedzaam en rustig aantoe. Rond een uur of twee vertrok een grootte groep motoren voor een rit van ongeveer 50kilometer in de omgeving. Net daarvoor sprak een Belg mij in het Nederlands aan, hierdoor de deelname aan deze rit gemist. ’s Avond kwam voor de Turken een beroemde zanger optreden, ik had nog nooit van deze beste man gehoord en verstond dan ook weinig van zijn zangkunsten. Muziek doet denken aan Jazz, al weet ik eigenlijk niet hoe dat klinkt. Ook ik moest er aan geloven er moest gedanst worden, als er iets is wat ik niet kan dan is dat het wel. Een Benschopse boer heeft nouw eenmaal geen soepele heupen en geen gevoel voor ritme. Het was wel wel erg gezellig en met een biertje erbij een geslaagde avond.
Volgende morgen stap je dan met wat minder goed gevoel uit de tent. Al snel bleek dat iedereen zijn tent aan het pakken was. Om nog een nacht te blijven zoals ik mijzelf had voorgenomen werd al gouw gewijzigd om ook maar te vertrekken. Afscheid genomen van mijn nieuwe vrienden, vol goede moed gaan rijden. Had eerder al een route gemaakt, maar door een verkeerde afslag begaf ik mij in bergachtig gebied. Wel mooi rijden, maar 45 graden over een zandpad met klein katter geeft toch veel zweet druppels op het voorhoofd. Al vragend aan de mensen welke richting ik opmoest omdat de GPS geen route voorhanden had, stopte ik bij een oude man. Had niet echt het idee dat hij mijn vraag begreep maar zijn gebaar of ik met hem wilde thee drinken begreep ik gelijk. Was geen slecht plan om bij heetste van de dag even uit te rusten, 3 glazen thee was er 30 minuten verstreken zonder een woord te kunnen uitwisselen. Elkaar de hand geschudt en vertrokken naar mijn eind bestemming van deze dag, Bergama. Een dorp met grote historiese waarde, een grote tempel uit de tijd van de romeinen. Bij navraag een guesthouse gevonden waar ik kon slapen, gedouched dit was nodig naar 4 dagen op het festival icm de hoge temperaturen.
De vorige avond had ik voldoende gezien van Bergema en ’s ochtend gelijk vertrokken richting Ephesus. De route was erg saai en de de stad Izmir leek wel geen einde aan te komen. Zeker als je ook nog eens verkeerd rijd omdat de GPS wat laat is met zijn aanwijzing. Bij een tankstation wat gegeten, en bij terug komst bij de motor was net een Turkse motorrijder naast mijn motor gestopt. Was ook bezig met een trip door zijn eigen land. We hebben ongeveer een half uur gekletst en kreeg van hem nog een mooie gedetaileerde kaart. De vorige dag was een normaal bed wel goed bevallen dus ook dit keer maar een Guesthouse opgezocht. Dit is niet veel duurder als een camping je deelt alleen je kamer met 10 andere mensen. Voordeel is ook dat je wat aanspraak heb, ook informatie over andere delen van Turkije zijn hier voorhanden.
Dindsdag morgen, onbijt zit bij de prijs inbegrepen en was van een goede kwaliteit. Rond een uur of 10 met de motor naar de ‘historic place’ van Turkije gereden. Was niet de enige, in de Efteling is op een zonnige dag nog rustiger. Mijn buik vol van al deze historie, maar wel met mooie foto’s opzak, vertrokken voor een duik in de zee. Dat te bedenken dat maar 20% van alles is opgegraven, door de aardbevingen zijn de meeste gebouwen erg beschadigd en lijken niet meer op wat het geweest is. Desondanks wel indrukwekkend om te zien wat er allemaal gebouwd is in de roemeinse tijd en daarvoor. Zo ook een ondergrondse kerk, met groot aantal zuilen. Het land Turkije is vol van deze mooie plekken, hierdoor ook erg aantrekkelijk voor toeristen. De stad Efeze is gebouwd door de Grieken en later door de romeine gemaakt tot de grootste stad van de wereld. Een groote gedeeldte van de Christelijke geschiedenis heeft een oorsprong hier. Er is een kerk te vinden waar van word gezegd dat Maria de moeder van Jezus is begraven.

 
2 reacties

Geplaatst door op 19 juli 2011 in Reis 2011

 

Bulgarije, Turkije, eerste ervaringen

KM stand: 4485    Week 27 3 t/m 9 juli 

Woensdag ochtend de spullen en tent ingepakt. Ik was vrij vroeg op dat kwam goed uit omdat toen alles was ingepakt het zachtjes begon te regenen. Eerst lekker bakje thee gedronken, koffie is in Roemenie erg sterk en melk producten slecht verkrijgbaar. De regen was ondertussen weer gestopt en vertrokken. Het verblijf op deze camping was erg aangenaam, beschikking over internet. De zwarte zee en het goede weer zorgde voor goede

ontspanning. Rond een uur of half tien vertrokken, zou die dag niet veel kilometers rijden. Dit omdat ik wilde overnachten in Burgas, hier bevondt zich een hostel. De route had ik uitgestippeld langs de zwarte zee, er niet erg veel van kunnen genieten. Dit kwam omdat na de grens overgang in Bulgarije het begon te regenen totdat ik bij het hostel was aangekomen. Natuurlijk reed ik te lang door zonder mijn kleding er op aan te passen. Dit resulteerde in natte voeten, toch nog mijn regenbroek aangetrokken en schoon paar sokken.
Burgas is een grote kust plaats in Bulgarije, in wat afgelegen straat bevondt zich het hostel. Hadden nog bedden, en mogelijkheid tot ontbijt voor 10 euro per nacht. Mocht de motor in het halletje parkeren, dus de perfecte overnachtings plek. Lekker gedouchet na de velen regen is dat geen overbodige luxe. Beneden in de woonkamer wat gepraat met de eigenaar, gaf mij als tip om de volgende dag de route naar de grens via mooie berg pas te rijden. Gegeten aan het strand, wat ongeveer 3 minuten lopen was vanaf mijn slaapplaats. Terug op de kamer nog wat met een duitser gepraat over zijn avondtuur. Begonnen in duitsland zoveel mogelijk met liften en anders met openbaar vervoer was hij nu aangekomen in Bulgarije. Het liften ging volgens hem in deze landen nog erg gemakkelijk. Vaak kon hij niet communiceren met de bestuurders maar dat deerde niet.
Gelukkigs was het de volgende dag wel goed weer, is in dit gebied nogal wisselend. Heerlijk sturen door Bulgarije over de bergpas die mij was geadviseerd kwam ik al vrij snel bij de grensplaats aan. Nog even gouwprofiteren van de goedkope benzine, in Turkije ligt deze boven de nederlandse prijs. Im Bulgarije is deze juist wel stuk goedkoper rond de €1.20 per liter. Op naar de grens, toch altijd een beetje spannend.
Op de grens aangekomen, helm af pasport erbij. Bulgarse zijde was zo voor elkaar, op naar de Turske border. Eerst een soort klein hokje, hierin werd meegedeeld dat moest zorgen voor 3 stempels. Stempel tbv paspoort controle, voertuig en bagage. 200 Meter verderop was een groot pand, hierin zat verschillende kleine kantoortjes. Eerst mijn paspoort controle, had een visa nodig na betaling van 15 euro was dat voorelkaar. Voertuig, klein mannetje achter de balie mijn paspoort en kenteken papieren gegeven. Was hem niet duidelijk uit welk bouwjaar de motor kwam, aangewezen waar dit vermeld stond. Begint deze man toch plotseling moeilijk te doen, motoren ouder dan 20 jaar mochten het land niet in. Sta je dan, op de vraag wat nu gaf die aan terug naar Bulgarije en niet meer terug komen. Wat beteuterd loop ik zijn hok weer uit en bedenkend wat ik in de voorbereidingen gemist moest hebben. Had namelijk nooit van deze maatregel gehoord of gelezen. Navraag bijeen nederlandse bevriende motorrijder, die vorig jaar ook Turkije is binnengegaan besloten het nog één keer te proberen anders door rijden naar een volgende grensplaats.Mogelijk dat daar anders gereageerd wordt.
Opnieuw naar binnengestapt met de mededeling dat ik wat research gedaan had en dat allemaal gewoon geen probleem moest zijn. Begon die beste man toch wat te stamelen en deed alsof hij ineens een uitzondering voor mij maakte. Beetje vreemd gevoel hield ik hier aan over omdat navraag in istanbul, uitwees dat hij daar niks mee te maken heeft. Leeftijd van het voertuig is op zijn hoogst van belang met betrekking tot de verzekering, niet voor de autoriteiten. Nu toch in Turkije, plan was na de grens één overnachting te hebben voor ik in Istanbul zou aankomen. Maar het rijden ging erg vlot en de afstand naar Istanbul was dusdanig kort dat ik maar in één streep ben doorgereden. In Istanbul had ik contact met een adventure motor club, die bezit over garage en appartement.
Hier kon ik overnachten en vanuit daar de stad verkennen. Omdat ik dag eerder aankwam dan aangegeven stond ik voor een gesloten deur. Al uitrustend bij de voorzijde van het pand kwam al snel iemand te hulp met mededeling dat maar mee moest lopen. Communiceren was lastig, maar met wat gebaren werd al gouw duidelijk dat er iemand gebeld was die nu onderweg was naar het clubhuis. Kon ik mooi even uitrusten van de tocht, vooral de laatste paar kilometers waren erg vermoeiend. Druk toeterend probeerd iedereen zich een baan door het verkeer te leiden. Het was rond spits tijd, dus was ontzettend oppassen geblazen. In Turkije zijn heel veel wegen tolwegen, heb al wel een tolpas gekregen maar daar staat nog geen credit op. Niet wetend hoe dit werkt maar gewoon door de poortjes gereden, bij verlaten van de tolweg het op dezelfde manier opgelost.

De mensen van de club ontvingen mij erg hartelijk en al snel ontstonden er leuke gespreken. In Istanbul wonen 15 miljoen mensen in een gebied kleiner als provinicie utrecht. De locatie van de club is in buiten wijk van istanbul.  Er zijn goede tram verbindingen naar het centrum, en het oostelijke gedeelte van de stad waar meest van de historie is te vinden. Binnen enkele honderde meters van de club is de mainstreet, winkel straat van ongeveer 1.5 kilometer. Hier kan ik mijn dagelijkse boodschappen doen, ook genoeg voorzieningen voor hetavond eten. Mijn appartement waar ik mag slapen is groot genoeg om er met een gezin in te kunnen verblijven.
Vrijdag ochtend eerst lekker op het gemak eten gekocht, naar de kapper. Laatste keer was in Marokko, dus al veel te lang geleden. Begin van de middag met de tram naar het historie’s centrum van de stad, de hoeveelheid mensen daar en in de tram benaude mij dat al snel weer terug ben gegaan naar mijn verblijf plaats. De Bleu moskeuq en Sofia kerk bezocht en nog aantal mooie foto’s gemaakt. Rond een uur of 3 ’s middags samen met Adil op zoek naar een nieuwe sensor voor mijn kilometer teller. Ze rijden hier allemaal op scooters waarmee je gemakelijk de stad kan door scheuren. Sensor gevonden en gemonteerd, ketting gesmeerd de motor is klaar voor vertrek uit instanbul. Samen met MR Zeki een plan gemaakt voor de aankomende 4 weken, die ik in Turkije zal verblijven. Naast een motor club is ook een fiets club. Maandag vertrekken om 8:00 uur een delegatie van 10 wielrenners vanuit Turkije Rusland Albanie voor 8 dagen om Turkije te door kruisen naar het zuiden. Een tocht van 983 km over bergachtige wegen.

Zaterdag middag kreeg ik te horen dat er een klein groepje van 5 man het weekend ging doorbrengen aan de black sea. Ongeveer 100km van Istanbul, op een plek wat alleen met de motor toegankelijk is. Klonk erg goed en dus besloten mee te gaan. Spullen gepakt, zo min mogelijke de tent en slaapspullen en nog wat kleine dingen. Verzamelen bij de motor garage van een van de leden. Daar eerst gezellig wat gegeten en foto’s gekeken. Daarna vertrokken, eerst het moeilijkste gedeelte, het verlaten van de stad. Verkeer is hier best een chaos, erg vermoeiend rijden. Via een mooie route kwamen we aan in klein dorpje waar we de laatste inkopen deden. Vandaaruit moesten we nog ongeveer 25 kilometer waarvan groot gedeeldte offroad. Laatste kilometer zelfs zwaar offroad, afdaling met grote stenen. Was al donker geworden en moeilijk te berijden. Aangekomen op soort van klein strandje, met stenen. De tenten opgezet, ik moest creatief zijn met touw want de haringen bleven niet staan tussen de stenen. Kampvuur werd gemaakt en na half uur kon er worden begonnen met bbq’en. Één van de mannen had paar kikkers gevangen en werden gevild, smaakte niet verkeerd nadat ze waren gebaken. Volgende morgen was het tijd om de tenten aftebreken, zelfde route terug. Nu was het licht en zonder warming up ging de zelfde route als de vorige avond een stuk lastiger. De één na de andere motor viel om en moest weer overeind geholpen worden. We reden daarna door naar mooi uitzichts punt, waar we de motoren achterlieten en te voet naar lager gelegen strand liepen. Al kruipend en klimmend kwamen we hier vermoeid aan. Was een geweldig stukje natuur, en een mooi strandje voor ons alleen. Snel zwembroek aan en een frisse duik Het water wat we bij ons hadden was bijna op, moest er water georganiseerd worden. 300 meter zwemmen was een rots waar water vanuit de bergen de zee in liep. Dit was normaal fris water en niet zoals water uit de zee, zout. Die 300 meter leek wel een kilometer en vooral terug was erg zwaar. De golven van de zee maakte het niet gemakkelijk en ik moest ook de 3 liter water die ik bij mij had niet verliezen. Dichtbij dezelfde rots als waar het water uitkwam lag een gezonken schip, hier verschollen zich veel mossels. Dit was ons middag maal, verser kan je ze niet vinden. Na het eten de schaduw opgezocht omdat de zon mij al had flink had verkleurt, even een tukie gedaan. Tijdens de weg terug was het gelukkig nog licht, kon ik even lekker spelen op de offroad padden. ’s Avonds in het clubhuis gezellig wat gegeten met zijn alleen, ook de internationale delegatie fietsers was aanwezig. De volgende ochtend vertrokken ze vanaf clubhuis, om 8 uur heb ik ze uitgezwaaid.

 
2 reacties

Geplaatst door op 11 juli 2011 in Reis 2011

 

Laatste dagen Roemenie

Zaterdag ochtend rond uur of half negen op, als eerst de motor klaar gemaakt voor vertrek, duurt altijd wat langer dan gewenst. Gaat wel schelen als ik in Turkije mijn banden heb gewisseld, voorlopig moeten ze nog paar duizend mee. Afscheid genomen bij Zoltan en zijn familie, heb 5 dagen bij hun mogen slapen. Daarna naar Bettie om daar voor de laatste keer te ontbijten. Het was altijd erg gezellig en vertrekken is dan ook nooit leuk. Met beetje dubbel gevoel vertrokken, het gaat nu echt beginnen. Omdat ’s morgens allemaal wat langer had geduurt moest er goed worden door gereden. Het weer was niet echt motiverend, was droog daar had je het mee gezegd. Aangekomen in Sibiu navigeerde mijn GPS mij stom toevallig naar de InfoCenter van het stadje. Daar gevraagd waar een hostel of pensioen was. Van haar twee mogelijke slaapplekken gekregen, kon op bedden jacht. Bij het adres van de hostel leek de duur op slot, dan maar bij het pensioen proberen. In eerste instantie hadden ze alleen een tweepersoonskamer. Gaf aan dat toch echt opzoek was naar één bed. Hadden ze nog een kamer voor 1 persoon zonder badkamer en toilet, die was gemeenschappelijk. Perfect, uitzicht op straat en wifi van de naastliggende kroeg. ‘S avonds pizza gegeten in het stadje, nadat ik er doorheen was gelopen. Erg mooie stad, oude gebouwen en bijzondere kerken. Achter mij hoorde ik plotseling in bekende taal communiceren, waren twee limburgers die een auto hadden gehuurd en week rondtrokken door Roemenie. Aangeschoven en wat foto’s en leuke ervaringen uitgewisseld. Werd wat koud buiten, besloten we elders binnen naar een lounch bar te gaan.
Volgende dag was het plan om de Transfagarasan pas te rijden. Deze pas is vorig jaar door Top Gear gebruikt voor een opname in Roemenie. Staat bekend als de mooiste weg in Roemenie, gaat dwars door hoog gebergte heen. ’s winters is deze pas gesloten, zelfs nu lag er op hoogste punt nog sneeuw. Omdat ’s middag mooi weer zou worden en heldere Transfagarasan gewenst is, wat later vertrokken. 35 km later begonnen aan een pas van ongeveer 100km. Al snel begon het mooie bochten werk, haalde een taxi in. Nadat ik een mooi view punt had bereikt, gestopt om wat foto’s te schieten. De taxi stopte ook en twee enthousiasten mensen stapten uit, of zijn vrouw stukje op mijn motor mocht rijden. Dat niet maar hij mocht wel foto van mij maken met mijn camera. Nog een aantal keren gestopt voor ik op hoogste punt was, hier is soort van klein meer. Volop genoten van mooie weer en onbeschrijvelijke mooie pas. Heel aantal motoren tegen gekomen die als gewoonlijk vrolijk groeten. Op de afdaling een Pool tegen gekomen die een rondreis deed door oost Europa. Wat gecommuniceerd hoe wat zijn route was, save trip gewenst en doorgereden.
Aangekomen in Ploiesti was de bedoeling daar in een hostel te slapen, had gps coordinaten gevonden, daar heen gereden. Geen hostel of iets degelijks te vinden, in het centrum van Ploiesti ook geen info center te vinden. Besloten maar richting de bestemming voor de volgende dag te rijden. Onderweg zou vast slaapplaats tegen komen, anders maar wild kamperen. Al snel kwam ik een Motel tegen, benieuwd naar de prijs gestopt en navraag gedaan. Ook hier alleen nog 2persoons kamers, besloten door te rijden liep ik naar buiten. Stopte er net een BMW R80 met reis attributen naast mijn motor. Was een Fransman die onderweg was richting huis, vanuit Turkije. Hij zocht net als ik een slaapplaats, met zijn twee de prijs delen voor de kamer was natuurlijk super. Tevens konden we mooi wat info uitwisselen, hij wilde nog paar dagen in Roemenie rond rijden. Hem wat aanwijzingen van naar mijn idee mooie punten gegeven. Hij mij aanwijzingen met betrekking tot Turkije. Beneden in het Restuarant gegeten waar we geserveerd kregen van zeker niet helemaal heldere Roemeen.
Maandag ochtend afscheid genomen, na een foto ieder zijn richting op gereden. Weer was goed en het schoot lekker op. Moest een stuk over een hoofdweg bij verlaten paar luide knallen uit de uitlaat van de XT. Gestopt om te kijken wat het kon zijn, viel de motor uit bij het uitrollen. Olie gepeild was goed, motor met moeite gestart. Besloten in één keer te proberen door te rijden naar de bestemming aan de zwarte zee. Daar had wat meer rust en tijd om te sleutelen, was nog ongeveer 60km rijden. Kan je vertellen dan zit je lang niet zo lekker in het zadel als normaal.
Motor bracht mij bij de camping en voor twee nachten gereserveerd. Kijk maar waar je je tent neerzet kreeg ik als antwoord waar ik moest bivakeren. Dan maar even rondrijden over de camping met de motor. Punt was dat ik hem alleen niet gestart kreeg. Na paar verwoede pogingen maar duwend de camping op gelopen. Plek gevonden, eerst een duik in de zwarte zee en de tent opgezet. Water nog niet echt warm maar oke. Begonnen met sleutelen, luchtfilter geckeckt nog wat dingen. Besloten de carburateur er tussen uit te halen, bij het checken van de werking daarvan geconstanteerd dat de 1e gas schuif niet bediend werd. Was er een schroef los gelopen, kreet van opluchting kon een luidde YES niet onderdrukken. Naast mij staande Pool uitgelegd hoe en wat. Terug gebouwd en motor weer opgebouwd, na trap liep de motor weer vrolijk zijn vertrouwde geluid horen. Had wel een biertje verdiend en daarna rest afrond.
Had nu tijd over, eerste keer koken moest er ook maar eens van komen. Had niet voor niks die spullen bij mee. Eerst proberen daarna handleiding lezen, resulteerde in hooge steekvlam en veel rook. Te veel benzine kwam in de multifuel branden. Na uur rommelen toch een goede vlam om mijn potje erwten te koken en samen met blikje vis was dat mijn avondmaal. Smaakte niet slecht voor een eerste keer. ’s Avond bezig geweest met met de website, wilde mogelijkheid creëren dan mensen thuis redelijk wijseenvoudig de route konden volgen. Dinsdag dag van rust, omdat de motor gisteren wat problemen gaf vanochtend een rondje gereden van ongeveer 100km. Motor liep prima, leuk stuk offroad gereden. Vanwege feit dat ik alleen onderweg was op een gegeven moment omgedraaid. Paden werden wel erg eenzaam, zo nu en dan koppel schapen met bijbehorende herder. Reed op dat moment langs de kust, af en toe hoogte punt met vergezicht. Bij terug komst in Mamaia boodschappen gedaan, op de camping eerst een frisse duik in de zwarte zee. Lekker even van de zon genoten, als heb een hekel aan zand tussen mijn tenen. s’Middags de motor geserviced, ketting en diverse gecheckt. Morgen vertrek ik langs de kust naar zuiden van Bulgarije. Hoop dan donderdag aantekomen in Turkije.

 
4 reacties

Geplaatst door op 5 juli 2011 in Reis 2011

 

Roemenie

Actuele kmstand: 2829km

Zaterdag ochtend vertrokken uit Papirka hotel in Hongarije. De laatste lange zit zou het gaan worden, ongeveer 600 km. Bij een kleine grens overgang in Debrecen ben ik Roemenie binnen gegaan. De wegen werden van kaarsrecht naar wegen met meer uitdagende bochten. Alsvalt op sommige plekken erg slecht, maar door de lange veerweg van de motor hoef ik bijna geen snelheid in te leveren. Waar wanneer je normaal met de auto gaat je vaak wat om rijd om zo beter asfalt te hebben kan ik mooi de korte route nemen.
Binnen 8 uur kwam ik aan in het plaatsje Archid, rond een uur of vier in de middag. Bij Bettie werd van harte welkom geheten door haar familie. Haar zoon Fabian die ik nog niet eerder had gezien was blij verrast. Net als voor veel mensen ben ik toch een vreemde verschijning. Motoren kennen ze hier wel maar zijn vaak sport motoren als de Yamaha R1 etc. De keuze voor deze motor is voor sommige niet geheel duidelijk, bovenstaande reden is er één van, tevens de betrouwbare en simpele techniek.
Ik sliep bij de dominee van het dorp, goed engels sprekend en kent Roemenie erg goed. Zijn naam is Zoltan en heb dankzij hem veel mooie natuur spots van Roemenie mogen bewonderen.

Zondag ochtend zou ik rond kwart voor 10 bij Bettie zijn om te eten. Door de lange rit werd ik echter pas om 10 uur wakker door de kerk klokken. Snel aangekleed en kop thee gedronken bij Bettie. Richting de kerk, waar hier zoals gebruikelijk de mannen apart zitten van de vrouwen. Bij aankomst wachten de mannen buiten en geven elkaar de hand. Na de dienst toch wat honger gekregen en dus eerst ontbijten.
’s Middag wat bij gepraat en na de middag kerkdienst met Efri de man van Bettie wezen voetballen. Ik kan geen bal raken maar het is altijd leuk om fanatiek mee te doen. Het hobbilige veld kost zijn tol en na ruim een uur voetballen voel ik de voeten dan ook goed. Dan maar iets minder fanatiek, weet niet wie er uiteindelijk gewonnen heeft. Communiceren is erg lastig met de Hongaren, enkele spreken paar worden engels of duits.
‘S avond wat plannen doorgenomen met de dominee, welke me uitnodigde om dinsdag mee te gaan naar een Zoutgrot in de buurt van Cluc. Never say no tegen zulke voorstellen en meer plannen kwamen op.

Maandag was de dag van het onderhoud, motor had ongeveer 2000km gereden. Er was een kleine olie lekkage op de kop van het motorblok. Bleek een slangeklem te zijn die niet afsloot. Na een kleine inspectie en poets buurt richting de stad gereden. Wat hongaarse Lei gepind voor de eerste dagen en wat kleine dingen. De juiste olie gevonden voor de motor, wat nu hoogst waarschijnlijk niet meer nodig ga hebben. Tijdens het partijtje voetbal was mijn enige lange broek gescheurd bij één van de pijpen. Dus kon opzoek naar andere broek. Diverse winkels ingelopen waar je aller aardigst met vriendelijke onbegrijpelijke worden werd ontvangen. Voor Bettie wat baby shampoo en poeder voor de kleine Fabian meegenomen. Winkel personeel begreep maar weinig van mijn interesse in deze artikelen. Later op de dag de motor klaar gemaakt voor de volgende dag. Zou achter Zoltan aan rijden die met zijn Volkswagen Transporter en 7 kinderen, richting de zoutgrot zou gaan. Daar na was het plan 2 dagen rond te rijden in zuid Transolvanie. Kaart en waypoint in de GPS geladen moest dus goed komen. Na het avond eten Efri geholpen bij het timmeren van zijn prefab nieuwe wc.
Dinsdag ochtend om 9 uur vertrokken we richting Cheila Truzzi waar we eerst korte wandeling zouden maken. Lunche pakketje ’s ochtend klaar gemaakt en op de motor gestapt. Omdat wij beide anders andere snelheden rijden, afgesproken op de duidelijke plek in dorpje Cheila. Rijden daar naar toe was al een feest, al viel er af en toe een druppel. Heerlijke wegen met veel bochten, in Truda een grote stad zat ik nog even verkeerd. De GPS corrizeerde goed en na 2 uur rijden was ik op de afgesproken plaatst. Hier moest nog even wachten op Zoltan, kon mooi wat eten en paar foto’s maken.
Als eerste reden naar mooi view point waar een mooi overzicht was van de omgeving. Eerst lopen het heuveltje beklommen, bij verlaten van deze plek kon ik het niet laten ook even met de motor naar boven te rijden. Lekker zonder bagage, wat de aankomende dagen nog wel vaker voor genieten zou gaan zorgen.
Mooie wandeling gemaakt tussen twee rots partijen in, voor sommige kinderen is dit uitzonderlijk. Normaal gesproken komen ze niet vaak buiten het dorp. De Zoutgrot was een touriste plek, ontstaan vanaf het jaar 1690. Jaren is hier het zout gewonnen, hierdoor is een ontzetten diepe grot ontstaan van enkele tientallen meters diep. In de grot is soort van speeltuin gemaakt waar als voorbeeld een groot reuzenrad en degelijke atractie’s zijn. Zoltan ging vanaf de grot weer richting Archid, ik zette richting naar klein dorpje zo’n 45 km er vandaan. Daar aangekomen werd duidelijk waarom ik hier moest zijn. Een grote rots van ongeveer 100 meter hoog vormde mooie muur om het dorp. Nu nog een slaap plaats, paar keer dorp door gereden en weinig tegen gekomen. Dan maar vragen, langs de straat was een soort van bar waar enkele mannen zatten te geniet van sur, bier. Geen van hen kon engels maar een wat oudere man sprak goed Duits. Bij navraag kon ik bij de bar eigenaar slapen en bij haar dorps genoot eten. Na gedouche te hebben en gegeten weer terug gegaan naar de bar. Hier was internet en kon mooi wat mail en tweets lezen schrijven. Al snel kwamen de mannen die ik ’s middags had ontmoet weer één voor één binnen. Werd gevraag bij hun te komen zitten. Ondanks te wat moeizame communicatie werd toch een te gezellige avond. Ook hier was sociale media aanwezig en kwamen met de vraag of ik Facebook had. Nog niet maar kan aangemaakt worden, geen probleem met mijn telefoon aangemaakt. Vervelende was dat alleen de taal in het Hongaars of Roemeens stond geen idee waar ik wel en niet op moest beantwoorden.  Na ongeveer 4 halve liters mijn bed maar opgezocht.

De tweede plaats van overnachten was in Padis, een onbekende plaats waar een soort van nationaal park ligt. Onbekend voor de toeristen maar bekend bij veel lokale mensen in Roemenie. De weg daar na toe was ontzettend mooi, vooral laatste gedeeldte wat volledig onverhard was. Nu kwam de motor geheel tot zijn recht. De laatste 20 km staand op de motor afgelegd, heerlijk klein beetje gevoel van Marokko terug. In Padis aangekomen was er een in het oogliggend pand. Hier kon geslapen worden, bij binnenkomst was gebouw nog in wording maar wel in gebruik genomen. Bij de bar de eigenaaresse aangesproken maar deze was de engelse taal niet machtig. Werd al gouw geholpen door twee engels sprekende wat oudere heren die ook net waren aangekomen. Een van hen was van origine een Hongaar en vertaalde mijn vragen, bed en ontbijt geregeld. Beide waren verwonder dat ik deze natuurschone plaats had gevonden, het was erg ongebruikelijk dat er er ‘buitenlanders’ in Padis kwamen. Staat namelijk op geen enkel wegen kaart vermeld. Volgende dag afgesproken samen te wandelen. Was rond 3 uur aangekomen en dus nog te vroeg om te eten. Nog even wat rond gereden met de motor en wat hoog gelegen plekken beklommen. Omdat het weer niet erg aantrekkelijk was en wel zin had in wat drinken weer terug gegaan naar het hotel/bar. Daar waren groot aantal jongeren aanwezig van de Universiteit van Sport uit Cluc. Met hun kon ik in het engels wat communiceren. Ze waren op soort van kamp van 7 dagen op deze plek, hadden die dag soort van navigatie wedstrijd gedaan. Als het ’s avonds niet zou had geregend was ik zeker op hun uitnodiging in gegaan om wat te komen drinken bij hun tenten

Volgende morgen Steve en Keil weer ontmoet bij het ontbijt. Plannen door genomen en met auto en motor vertrokken naar 10 km verderop liggende bautiful place. Zo groot is deze omgeving, de voertuigen geparkeerd en lopend de rest afgelegd. De route werd aangeduid met tekens op bomen en stenen. ‘De’ plek bestond uit soort van grote waar water onderdoor vandaan kwam, erg mooi om te zien. Anderhalve km verderop verdween het zelfde water weer onder de aarde. De tweede plek waar we natoe zijn gelopen was grot enkele meters onder het grond opervlakt waar eeuwige sneeuw lag. Hier vormde zich soort van ijspegel van enkele meters hoog. Daarvandaan op de terug route nog een flinke klim gemaakt naar punt waar je een groot gedeeldte van het gebied kon overzien. Al met al heeft deze plek bijzonder veel indruk gemaakt, en er is nog zoveel mooist daar te zien. Rond uur of 4 met de motor weer richting Archid. Had een andere route uitgezocht, welke niet geheel te rijden was bleek naar een uur rijden. Reed klein dorp in waar de weg plotseling verdween in een soort van meer. In dorp stond een jongeman welke ik met behulp van mijn GPS duidelijk gemaakt heb waar ik heen wenste. Hij gaf aan dat meer, meer dan 1,5 meter diep was, dus er doorheen was geen optie. Hij gaf mij de namen van de dorpjes zodat ik uit eindelijk wel op mijn bestemming zou aankomen. Moest ongeveer 20 minuten terug rijden, geen straf in deze omgeving. Als was de lucht af en toe wat grouw, bleef het lange tijd droog. Kon niet de gehele weg droog blijven, plotseling viel de regen veel met bakken uit de hemel. In een kleine kroeg snel onderdak gevonden en na aantrekken van de regenbroek weer op de motor gestapt. Meestal word het droog als de regenkleding wordt aangetrokken zo ook nu. Besloten het aantehouden wat bij de laatste 35 km van de route nog van pas kwam. Moe en opgestreden vond ik dat wel wat verdiend had dus in Archid een fles bier gekocht.

Vrijdag de dag voor vertrek, spullen klaar maken. Motor nog even geserviced, gewassen na veel mud van de afgelopen dagen. In de stad wezen tanken en wat kleine boodschappen gedaan. ’s avond uitgenodigd om te komen eten bij Zoltan en zijn Vrouw. Morgen gaat route eerst naar Sibiu, grote stad met historie.
Volgende ochtend eerst motor beladen met de tassen, daarna afscheid genomen van Zoltan en zijn familie. Voor de laatste keer ontbeten bij Bettie en ook daar uitgezwaaid. Was een geweldige week bij deze mensen. Daarna richting Sibiu, weer weinig aan, komt als het goed is beter weer aan. Stad is bezienswaardigheid opzich. Vroegen gebouwd door de Saksen, echt oude gebouwen dus.


 
4 reacties

Geplaatst door op 2 juli 2011 in Reis 2011