RSS

Maandelijks archief: november 2013

Een compleet ander week

Spaanse les, Quito

Nadat ik mij donderdag had aangemeld voor spaanse les, kwam maandag de de onvermijdelijke eerste les. Opnieuw met de fiets vertrokken richting de school. Kleine 5km voornamelijk berg af. Zeg het niet snel maar in deze stad is het gebruik van een fiets sneller als de motor. Rommelt nog net even iets sneller tussen het verkeer door, en een bus baan blijkt in eens het perfecte fietspad. De lessen zijn toegespitst op reizen, al kom je om het woorden stampen niet heen. Nog steeds probeer ik elke dag worden te herhalen of nieuwe te leren. In de voorbereiding had ik gedacht mij zelf wat aan te leren. Maar tijd en motivatie ontbraken, na nu een maand door Colombia gereisd te hebben is deze er wel. Daarnaast hoop ik door de afgelopen maand iets van een gevoel voor de Spaanse taal te hebben ontwikkeld.

Speerpunten uit de tijd van de Inca's   Mummie in het museum   Agustin, bedankt voor je gastvrijheid

De Spaanse les was alleen ’s middags, de middag had ik vrij te besteden. Zo ben in dinsdag middag naar het cultureel museum van Ecuador geweest. Hier was een interessante expositie uit de Inca tijd en daar voor te zien. Verder beetje de tijd gedood met leren van de Spaanse woorden. Vrijdag middag met een kabel lift naar 4km hoogte geweest. Helaas was het boven bewolkt en bij aankomst op de top trok het helemaal dicht. Feit is dat dit bijna elke middag gebeurt en je dus eigenlijk ’s morgens op pad moet gaan.

Casa Adalia

Een tante van mij tipte mij bij het arriveren van Quito over het verblijven van een dorpsgenoot van haar in Quito. Desiré woont hier samen met haar man Miguel. (geboren in Ecuador) Samen maken ze deel uit van projecten toegespitst op straatkinderen. Miguel heeft zelf ook enige tijd op straat geleefd en is uit eindelijk door middel van dit project zelf goed uit gekomen. Ze richten zich ook op een specifieke groep meiden. Een groot probleem in Ecuador/ Colombia is dat jonge meisjes vanaf soms al 9 jarige leeftijd in de sex industrie terecht komen. Veelal wordt de ouders valse beloftes gedaan of zien deze door armoede geen ander oplossing dan hun dochter gewoonweg te verkopen.
Als de overheid deze bordelen op het spoor komt dan worden de meisjes geplaatst in een tehuis. Maar een echte oplossing is dit niet voor de veelal nog kinderen . Vooral omdat daar het leven meer lijkt op dat in een gevangenis. De stichting mocht in dit tehuis projecten draaien. Op deze manier is er hoop op stuk verwerking, maar ook het omgaan van allerlei andere problemen zoals agressie, andere gevoelens. Het leven voor veel jongeren is voor altijd getekend, soms vallen ze zelfs terug in hun ‘oude’ leven. Dit is vaak het enige leven waar ze bekend mee zijn en in hun gedachten:  ‘zijn ze nergens anders goed voor’. De Ecuadoraanse overheid heeft kort geleden de stekker uit het bestaande opvanghuis getrokken. Na aanleiding daarvan heeft de stichting een groot appartement gehuurd met als doel daar de meisjes te kunnen opvangen. Ze hopen binnenkort de vergunning te krijgen om minderjarige op te mogen vangen. In Ecuador zijn ze meester in papierwerk dus dit vergt erg veel tijd en geduld (Voor bijv het kopen van een 1 Literfles olie heb je al je paspoort nummer nodig.)
Donderdag middag heb ik wat kunnen helpen met tafels en stoelen verschuiven. Dit staat tot een schril contrast met wat Desiré en Miguel dagelijks mogen beteken voor de jongens en meiden van de straat hier. Samen met nog een echtpaar uit Amerika, maar ook met hulp van lokale hulpverleners proberen ze een beter leven voor deze groep uit de samenleving te realiseren. De liefde die zij van God ervaren proberen ze op deze bijzondere manier te delen.

http://www.casaadalia.org/

Vertrek, Tena

Rio class 3   Gebruikelijke taxi rit   Met zijn 3e en de gids

Na bijna 10 dagen niet gereden te hebben kon ik niet wachten weer heerlijk stuk te rijden. Bestemming was het grensgebied van de Jungle. Dicht tegen Tena aan, plaats Misahualli.  Het was maar een geringe afstand, dus kon s’morgens nog rustig aan doen. Rond 10 uur afscheid genomen van Agustin. Dankzij zijn gastvrijheid heb ik 10 nachten bij hem in huis overnacht.  Kennis mogen maken met aantal van zijn vrienden, en wat van zijn leven mogen zien.  Voordat ik naar Misahualli eerst een tussenstop in Papallacta. Hier bevinding zich een aantal hotsprings. Was wel nieuwsgierig hoe dit er uit zag. De hotsprings lagen helaas niet in de vrije natuur. Er moest dus betaald worden om van het water te genieten. Dit en de lucht die betrok deed mij besluiten maar weer te gaan rijden. Op het hoogste punt van de route op zo’n 4 km was het zwaar bewolkt en regende het flink. 500 meter lager op de router was het gelukkig weer droog en kwam langzaam de warmte van de amazone me tegemoet. Rond een uur of 15.00 uur gearriveerd, opzoek naar een hotel. Één gevonden waar de motor mooi binnen kon staan. Rondje gelopen door het dorp en pakje koekjes gekocht. Deze was ik op het gemak in het park aan het opeten.  Totdat een klein aapje ineens mijn pak koekjes besloot te stelen. Helaas voor hem was hij zo stom op nog geen meter afstand te proberen de koekjes uit het pakje te schudden. Ook ik kan snel zijn dus, mijn eigen koekjes maar weer terug gestolen. De zoon van de eigenares van het hotel was werkzaam voor een bedrijf dat rafting verzorgd. Hij deed voor mij een belletje naar een van zijn vrienden, en een plekje in de boot was geregeld. Toch nog beetje bijkomen van de ‘lange’ week school het zaterdag avond maar niet te laat gemaakt. De volgende morgen rond uur of half 8 op, om mij klaar te maken voor een dag in een raft. Met een taxi naar Tena gegaan om daar op de afgesproken tijd de andere deelnemers te ontmoeten. Na afzegging van 2 amerikanen waren we uit eindelijk met 3 en de gids. Boot werd op het dak van een taxi geknopt en we vertrokken richting de rivier. Het was een klasse 3 rivier, dit staat voor een gemiddeld sterke stroming. Doordat we met een klein groepje waren konden we heerlijk spelen op het water. Denk dat ik wel een keer of 4 uit de boot werd gesmeten. Een echt goede houvast had ik niet in de boot in verband met beperkte been ruimte. Deze raft was meer geschikt voor het formaat ‘Zuid Amerikaan’. Na uur of 5 in en rond het water gespeeld te hebben waren we aan het eind van de route op de rivier. Dag was erg geslaagd, met terugkomst in Misahualli kon ik alleen maar denken aan flink maal eten en richting bed. Bij een restaurant rond het plein had dag eerder, een in een maisblad gebakken vis gespot. Deze liet ik mij dan ook heerlijk smaken.

Filmpje van het grensgebied Colombia Ecuador, beelden van ruime week geleden.

Advertenties
 
3 reacties

Geplaatst door op 28 november 2013 in Reis 2013

 

Grens Ecuador

Op na de grens!

Maandag morgen motor weer uit het hostel geduwd, moest deze achteruit manoeuvreren. Twee traptreden, tassen bevestigen klaar voor vertrek. Hostel waar ik verbleef was geen ontbijt service dus op de nuchtere maag vertrokken. Zou vast iets tegen komen, kleine 50km gereden gestopt bij een truck stop. Stonden een aantal vrachtauto’s dus aan de kwaliteit van het voedsel hoefde ik niet te twijfelen. Nadat ik vroeg om ontbijt (Desayuno) kreeg ik stel vragen naar mijn hoofd waar ik geen raad mee wist. Één van de aanwezige truckers had een bord met daarop een grote vis en rijst. Snel de afweging gemaakt waarom niet, met wat handgebaren duidelijk gemaakt dat ik hetzelfde menu wilde als de trucker. Kleine 10 minuten later had ik mijn ontbijt. Nadat deze meester was gemaakt, weer onderweg. Planning van de dag was Pasto, had nog ruime 200 voor de boeg.

GS van Florian  Nog even snel met 2 colombiaanse op de foto.  Bijzondere stijl

Bij één van de vele weg obstructies kwam ik Florian tegen, een Duitser met een BMW GS. Zijn plan was om richting Ipiales te rijden. Ipiales ligt op de grens met Ecuador, en ruim 80km verder dan Pasto. Voordeel was dat ik de volgende dag meer tijd zou hebben, daarbij iemand om samen de grens over te steken. Dus maar afgesproken de aankomende 2 dagen samen te rijden. De GS met ruim 4 keer zoveel vermogen, kon mooi de route uit zetten naar Ipiales. Het was hard werken voor de XT en zijn 35 paarden(krachten), waarvan door de hoogte, ouderdom vast paar verstek laten gaan. Door de dreiging van regen in de lucht, de afstand aan één stuk afgelegd. Rond 15.30 waren in de grensplaats. De stad zelf straalt niet echt een gevoel van veiligheid uit, dit kom je vaker tegen in steden op of in een grensgebied. Veel hotels waren er niet, maar we hadden de tijd om even rond te zoeken. Uiteindelijk mooi exemplaar uitgekozen, met parking voor de motorfietsen. Doordat we met zijn 2e zijn is een hotel ook goed betaalbaar. Alleen betaal je altijd voor de ontbrekende tweede helft.

Night view Ibarra   vier op een rij  Ecuador landschap

Dinsdag morgen vertrokken om een kerk te bezichtigen, 10km van ons hotel af. Deze lag in een prachtige vallei, ingebouwd tussen de twee berg wanden. Had al een aantal mooie foto’s ervan op internet gezien, maar in het echt werden deze ruimschoots overtroffen. Daarna koers gezet naar de grens van Ecuador, daar aangekomen werden we door alles en iedereen een bepaalde richting op gestuurd. Hulp hebben we niet nodig, liever uurtje langer bezig. Bij de eerste balie onze ‘uit Colombia stempel’ in het paspoort laten bij tekenen. Volgende stap motor uitgevoerd, een papier kwestie, kleine 10 minuten werk. Op naar de grenspost van Ecuador, 3 opeenvolgende stappen. De visa stempel in het paspoort, verzekering en de invoer van de motor. Tussendoor nog 5 tal kopieën van de documenten. Door een kleine computer storing met het tijdelijk invoer systeem verlieten we uiteindelijk met 2.5 uur de grens. Op de grens waren we 2 bekende van Florian tegen gekomen,dus zijn we met zijn vieren richting Ibarra gereden. Rondje door de stad met als resultaat weer een prima hotel. Wat een luxe naar bezoek van alleen maar hostels, 2 dagen achter elkaar in een hotel met grote kamer ,douche en een prima bed.

Traditionele kleding   Markt Otalvalo II   Condor

Plan was in Quito de hoofdstad van Ecuador onderzoeken of ik toch niet iets meer spaans kon leren. Dus hoe eerder ik in deze stad kon zijn des te beter. Woensdag ochtend dus weer solo op pad, via een mooi plaatsje Otsavalo. Hier een markt bezocht, deze staat bekend om de plaatselijke bevolking die de nog authentieke kleding draagt. Was zeker de moeite waard, vlees dat net zoals vroeger in de slagerij aan de haken hangt. Verkoper tracht dit met een vliegenmepper zo goed als mogelijk vliegvrij te houden. Kraam ernaast worden specerijen, manden of groenten verkocht. Na klein uurtje rond gelopen te hebben de motor gepakt op zoek naar een vogel park. Dit park met de naam Condor park, vernoemd naar gelijknamige vogel. De Condor behoord tot de groep van grootste vogels op aarde. Grappig weetje is dat de eigenaar van het park een Nederlander is. Na binnenkomst stond ik bij de kooi van de condor naar één van de vogels te gappen, samen met nog 10 andere toeristen. Meeste met van die mooie dure spiegelreflex apparaten. Zeker moment slaat die condor zijn vleugels uit en komt recht op ons af vliegen. Raad is wat, ik was de enige met mijn eenvoudige camera die dit in beeld had.
Vanuit het park richting Quito gereden, naar het adres van een fietsen winkel. Wat ik daar moet zoeken, een vriend van een vriendin van een vriend van mij. Aantal dagen geleden werd ik aangeschreven op facebook door Edu. Edu heb ik in 2011 ontmoet in Turkije, en deze later in zijn woonplaats Helsinki opgezocht. Zijn huidige vriendin komt uit Ecuador, en vandaar ging dit balletje rollen. Agustin dat is de naam van mijn gastheer, werkt dus in een bikeshop in Quito. Mag hier zo lang verblijven als nodig, wat dus erg goed uitkomt icm weekje Spaanse les. Agustin huurt een mooi appartementje, met dak terras. Vanaf het dakterras heb je een geweldig overzicht over de stad. Ideale plek om ’s avonds te BBQen, en bij te komen van een dag werken.

Quito en omgeving

Hostel Mindo   Kweek vijver   Hummingbird

Donderdag morgen opjacht gegaan naar Spaanse les. In de hoop deze de volgende dag te kunnen beginnen. Had een 5 tal scholen op internet gevonden, daarvan de waypoints in mijn GPS geladen. Bij de eerste de beste maar meteen een afspraak gemaakt. Er was een kans dat ik vrijdag kon beginnen, helaas kreeg ik ’s middags al een mail dat mijn eerste les niet vrijdag maar maandag zou starten. Nu had ik twee dagen extra vrij, samen met Agustin wat ideeën doorgesproken. Vrijdag morgen zonder bagage vertrokken naar Mindo. Via een toeristische route, bijna volledig allroad, gravel. Onderweg gestopt bij een soort van vis kwekerij, en voederplaats voor kleine vogels van het soort Kolibrie/Hummingbirds. Deze vogeltjes hebben als kenmerk dat ze een zeer lange snavel hebben ten opzichten van hun lichaam. Daarnaast hebben ze een vleugslag snelheid tot wel 80 slagen per seconde. Hierdoor kunnen ze op een zelfde plek blijven zweven en zelfs verticaal opstijgen of achteruit vliegen. In Mindo aangekomen een hostel gevonden, mooi rustig plekje. Had iets weg van een tropisch oord, aantal soort van zomerhuisjes, gemeenschappelijk terras en een riviertje door de tuin. S’ middags met de motor op zoek gegaan naar tweetal watervallen. Helaas heb ik de kabel lift, die toegang geeft tot het gebied waar de watervallen zich bevinden, niet kunnen vinden. Had me tijdens de middag wel vermaakt, prima. In hetzelfde hostel verbleef een stel uit Australië. Na potje engels scrabble (weer wat woorden bijgeleerd) met zijn 3e bij de plaatselijke pizzeria gegeten.

Canyoning Zaterdag morgen richting het dorp gegaan om te gaan canyoningen,dit is een vorm van abseilen maar dan in een waterval. Na tochtje met een taxi, gevolgd door korte wandeling. De watervallen hadden een hoogte van 25, 15 en 12 meter. Het was een leuke ervaring, maar had er eerlijk gezegd iets meer van verwacht. Terug bij het hostel eerst even alles beetje gedroogd. Op de terug weg naar Quito zou ik langs het middelpunt van de aarde rijden. Dit monument bevindt zich niet exact op het juiste punt maar staat er wel symbool voor. Wat rond gelopen en als een echte toerist nog de foto gemaakt met de benen aan beide zijde van de evenaar. Zaterdag avond had Agustin aantal vrienden uitgenodigd om te komen BBQ. Gezellig, tevens leuk om ook hun verhaal te horen.

Zondag morgen kreeg ik een van de mountainbike’s van Agustin mee om een rondje door de stad te rijden. Elke zondag wordt er hier een bepaalde straat over de hele lengte (20km) volledig afgesloten. Hier mogen de fanatieke fietsers, hardlopers gebruik van maken. Ik was dan ook zeker niet de enige, zeker een paar duizend man was op de been. Via deze weg kwam ik op plekken in de stad waar ik nog niet eerder was geweest. Zo ook een aantal stops gemaakt om wat foto’s te maken. Rond twee uur was ik weer terug, bij elkaar zo’n 45km gefietst. Ondanks dat het hier niet erg warm is, had het toch verstandig geweest om mij van te voren in te smeren. De zon is doordat Quito op 3km hoogte ligt stuk feller dan ik gewend ben.

Zondagmiddag wandeling   drie musketiers   Quito II

Filmpje bijbehorend vorig verslag.

In mijn vorig verslag beschreef ik het voorval, waar ik met behulp van een Colombiaan tweemaal een rivier overstak. Hierbij de bijbehorende beelden.

 

 
3 reacties

Geplaatst door op 19 november 2013 in Reis 2013

 

Genieten van omgeving, ontmoeting andere bikers.

speciaal effect, dmv blauw licht  P1060326  kunst in de kerk

Nieuwe week, weer vlammen

Na een dag heerlijk rustig aan gedaan te was het tijd om de motor te pakken. Van een andere reiziger had ik de tip gekregen om een kijkje te gaan nemen in een Salt Cathedrale. Deze bevond zich net even te noorden van Bogota. De gewenste richting van de trip was meer richting het westen. Daarom gekozen om een stukje om te halen. Na drie uur sturen over uitzonderlijk goede wegen aangekomen bij de Salt Cathedrale. Motor kon ik naast aantal andere parkeren. Had graag mijn motor jack afgegeven aan de parkeerwacht. Helaas mocht ik mijn jas daar niet laten. Zat dus niks anders op dan in vol ornaat de cathedrale te bezoeken. Na binnenkomst loop je eerst door een lange tunnel. In deze tunnel is de kruisweg van Jezus Christus weergegeven in 14 kapellen. Daarna kom je in de kerk, deze is 120 meter lang en heeft 6 hoofdzalen. In totaal bied de kerk plaats aan 8.000 man. De kerk bevind zich in geheel onder de grond hierdoor is het er lekker koel. Na ruim een uur flink doorstappen, in de kerk had ik het gezien. Mede door de niet zo geschikte kleding, anders had ik mijzelf wel wat meer tijd gegund.
Motor van de parkeerplaats gerold en op naar Villa the Levya. Dit plaatsje ligt in vogelvlucht niet meer dan 80km van de vertrekplaats deze morgen. De afstand voor de volgende dag naar Medellin is hierdoor wel in één dag te rijden. Nog maar nauwelijks aangekomen in die historische stadje begint het zeer hard te regenen. Net op tijd dus, dit fenomeen herhaald zich bijna elke dag. Dit is dan ook de reden dat ik ’s morgen probeer rond 8 uur op de motor te zitten. Seizoenen kennen ze niet hier in Colombia, wel een periode met veel regen.

Medellin

Eén van de grotere steden van het land, via advrider.com was ik achter het bestaan van een Irish Pub gekomen. Deze pub is eigendom van een Ier, die ook actief motor rijder is. Dit is dan ook een plek waar andere reizende motor rijders elkaar ontmoeten. Ritje naar Medellin was kleine 425 km, liep aardig vlot. Nog maar kleine 18 km tegaan, begon de ellende. Wat een verkeers-drukte en chaos. Ongekend, heb al door aantal wereld steden gereden (Istanbul, St Peterbrug) maar dit sloeg alles. Wel geteld wel 4 tal motorfietsen met het rubber niet op de juiste plaats geteld. Deze 18km koste dan ook ontzettend veel concentratie, ogen in het achterhoofd had geen overdreven luxe geweest. Ruim uur later dan eindelijk de pub gevonden. De eigenaar zelf was niet aanwezig, wel John. Een wat oudere man uit de USA, reisde al van zijn twintigste wanneer het kon. Was nu 60, hij was net weer terug aangekomen in Colombia. Na 6 maanden in zijn thuisland gewerkt te hebben, weer opnieuw opreis. Hoe lang de planning was? Hij had zich zelf geen periode opgelegd, de portemonnee was leidend. Later op de avond arriveerde er nog een amerikaan, deze kwam aantal dag een motor in Colombia huren om te onder vinden hoe het hier reil en zeilt. Dit deed hij als voorbereiding op een geplande reis in 2015 van Alaska >> Argentinie in 2015. Bijzonder aan zijn onderneming was zijn handicap, hij is namelijk volledig doof, en kan daardoor ook niet praten. Werd een gezellige avond, veel verhalen over en weer, al dan niet via een briefje.

Steden is niet aan mij besteed.

Ondanks de gezelligheid maar besloten koers richting Guatapé te zetten. Dit ligt op kleine 60km van Medellin, mooie korte dag afstand. Daar kan ik mooi bijkomen van de reis de dag ervoor. Een hostel gevonden welke werd gerund door jong Engels-Colombiaans stel. Was er de enige gast, erg gezellige sfeer. Mocht ’s avond heerlijk mee eten, hoefde ik niet opnieuw opzoek naar een restaurant. Guatape, oftewel El Penon staat bekend om de uit het landschap springende rots. Hier vanaf heb je een geweldig uitzicht over het waterrijk landschap. Om boven op de rots te komen is het nodig een 740 tellende trap te beklimmen. Verschillende mensen voorbij gestoken die buiten adem halverwege naar boven stonden te kijken. Vast met de gedachte ‘hoever nog’. Maar het uitzicht mocht er wezen.

s’ Middag de motor gepakt om een stukje te rijden, dorpje verder op was de bestemming, een heerlijke slingerweg. Zonder bagage, dit merk je snel op. De motor laat zich net even wat soepeler van de linker in de rechter bocht gooien. In het dorpje aangekomen ontdekte ik een kleine Yamaha dealer. Had toch de tijden en besloot er even binnen te kijken. Ze hadden een vitrine vol met stickers, daar was ik juist nog naar op zoek. In ruil voor mijn sticker, bevinden er zich nu twee sticker met herkomst Colombia op de motor.

Gelukkig hulp

Donderdag morgen koers gezet richting Cali, de afstand was voor één dag te groot. Daarom stond een tussenstop in Manizales gepland. Omdat ik niet weer door Medellin wilde rijden, zou de tocht over de kleiner padden (vaak onverhard) gaan. In de route zat opnieuw een stuk waarvan ik juist kaart materiaal miste. Op google maps was wel een ‘weg’ getekend. Dus er zal vast iets zijn was de stelling. De weg van google overgetekend in mijn GPS. Hier blijk al snel weinig van te kloppen, dan maar de lokale bevolking inschakelen. Het dorp uit was al de eerste hindernis, na diverse keer navraag had ik het juiste pad gevonden. Natuurlijk bevat deze een aantal maal een T splitsing opnieuw had ik hulp nodig. Maak nog weinig van het Spaans, maar het woord ‘cerado’ (gesloten)had ik toch goed verstaan. Op zeker punt had een sterk stromend riviertje de weg vernietigd en was de enigste route 2 maal een doorsteek door de rivier. Mij zelf afvragend of dit niet moeilijkheden zoeken was. Kwam een drietal paarden achterop, met 1 ruiter. Die had natuurlijk al snel gezien wat mijn issue was. Met hand gebaren maakte wel elkaar duidelijk hoe we er in stonden. Besloten eerst te voet de doorsteek te maken kleine 30cm water. Als de beste man mij wilde helpen gaan we het er op wagen. Hij ging mij eerst voor met de paarden, snel even de camera op de helm en hup er achter aan. Door te sterke stroming durfde ik er niet rijdend door heen. Met de motor aan de hand, de eerste doorsteek gemaakt. Wie A zegt moet B, inderdaad en de tweede doorsteek was net stapje extremer. Hier was de waterhoogte tot boven mijn laarzen. Veilig aangekomen mijn hulp één van mijn sticker als bedank gegeven. Zonder hulp had ik de dag van voor af aan kunnen beginnen, terug moeten rijden naar de doorgaande route naar Medellin. Deze dag gaat toch wel in de boeken als een van de mooiste ervaringen in Colombia. Moe en voldaan kom ik aan in Manizales.
In de parkeergelegenheid onder de hostel sta ik op het gemak de motor van de tassen te ontdoen. Als er een Transalp aan de ingang verschijnt. Opnieuw ontmoeting, dit keer een stel uit Wales. Na veel problemen met de motor de afgelopen weken was dit weer hun eerste rit richting het zuiden. Waren begin van de middag vertrokken uit Medellin. Hij was al 5 jaar onderweg, wel met lange tussen pauzes. Was een erg gezellige avond, waar we elkaars ervaringen deelde. In dezelfde kamer sliep ook een Argentijn, deze kwam door de regen zeiknat binnen. Vroeg of een van ons een droog shirt had, heb er 4 dus kan er wel een missen. Als tegenprestatie zou hij voor mij koken, moest ik alleen even de ingrediënten gaan kopen. Lijstje bestond uit 5 items, waaronder een block off meat. In de supermarkt maar even achter de oren gekrapt, en maar iets gekozen wat op een blok vlees leek. Bleek toch niet helemaal het juiste vlees, maar had de buik vol.

 Gelukkig hulp  Riviertje best wild watertje  Wales couple onderweg voor bijna 5 jaar

Rondje meer

Volgende morgen rustig aan gedaan, rond de klok van elf vertrokken richting Cali. De kortste afstand zou zo 140km zijn, over de Pan American Highway. Omdat ik toch nog graag wat wilde zien, een rondje om het Calima meer gereden. Was een mooi tochtje, de omgeving waar ik mij bevond word ook wel de koffie area genoemd. Hier word verreweg de meeste koffie in Colombia verbouwd. De geur van de koffie maar ook van suiker riet komt je onderweg meerdere malen tegemoet. Aangekomen in Cali blijkt dit weer een grote stad te zijn, 2 miljoen inwoners. De tweede stad van het land, gelukkig verliep het verkeer lang niet zo chaotisch als in Medellin. In tegenstelling tot mijn eerdere plan, besloten het weekend niet in Cali door te brengen. De stad deed mij te groot aanvoelen, geen plek om even bij te komen.

Popayan

Kleine 130km verwijderd van Cali bevind zich dit ‘stadje’ is alsnog bijna zo groot als Utrecht. Kwam hier rond de klok van 11 uur aan. Lekker een frisse douche gepakt en rondje door het stad. Mijn schoenen zijn eigenlijk wel aan vervanging toe, helaas ben ik nog geen Colombiaan tegen gekomen met vergelijkbare schoen maat.  ’s Middags planning gemaakt voor de aankomende week. De bedoeling is om maandag naar Pasto te rijden, daar de nacht door te brengen. Volgende morgen richting grens te rijden. Daar wil ik een Basiliek kerk bekijken de Las Lajas Santuary. Rond het middag uur richting de grensovergang.

Straat verkoop, vergrootglazen tot betere street food  At night  Cathedrale in Manizales

 
3 reacties

Geplaatst door op 11 november 2013 in Reis 2013

 

Eerste week onderweg

Rustdag, vertrek Mompos

Moeras zo nu en dan bijna dicht gegroeid  groene laguenaa  Prachtig dorpje

Zaterdag samen met een Zwitserse een boottocht van 3 uur gemaakt op de rivier de Magdalena. Was mooi tijd verdrijf, en stuk waanzinnig mooie natuur gezien. Mompos ligt eigenlijk midden in een moeras. In het moeras leven verschillende dier soorten, waaronder de groene Leguaan en verschillende vogelsoorten. Het moeras was op verschillende plekken zo dicht gegroeid dat zo nu en dan moest de buitenboort motor uit het water gelift moest worden, om geen blad in de motor te krijgen. We maakte soort van tocht om het dorp Mompos heen. De Gids tevens bestuurder van het bootje praten 100 uit. Duidelijk te merken dat hij erg trots was op de omgeving, waar hij was opgegroeid. Juist dat stuk trots, geluk zet je aan het denken. Man lijdt verder simpel bestaan zonder bijzonderheden, maar tevreden. Mijn reisgenote sprak gelukkig goed Spaans en kon het meest belangrijke vertalen. Na de tocht gingen we bij hem thuis wat drinken waaronder een soort van wijn gemaakt van een vrucht, welke hij ons eerder op de dag had laten zien. Smaak was bijzonder te noemen en zeker niet verkeerd. Deze man leefde met grote familie aan de overzijde van de rivier. De kortste route naar dorp was met zijn boot. Was een mooie aanvulling op de verder rustige zaterdag.

Zondag heerlijk uitgeslapen en heerlijk rustig aan gedaan. Bij klein restaurant aan de oever van de rivier de Magdalena ontbeten. Daarna beetje door het stadje geslenterd, wat foto’s gemaakt. Wat dingen voorbereid voor vertrek de volgende dag naar San Gil. Beetje contact met thuis, lekker rustig aan dus.  

Maandag ochtend vroeg op, spullen gepakt en motor opgehaald uit de stalling. Deze had de afgelopen dagen elders geparkeerd gestaan omdat de hostel eigenaar het geen goed idee vond de motor op de houten vloer te plaatsen. Ik zag beduidend minder problemen, maar 2 huizen verder was de parking goed geregeld. Eerst moest de rekening worden opgemaakt, moeilijke formule met dag en nacht tarief. Kwam uiteindelijk uit op 20.000 pesos wat omgerekend zo 8 euro is. Motor opgezadeld en vertrokken, zou wel eens een spannende rit kunnen worden na beelden die ik gezien had van andere reizigers.

Op naar El Blanco
Had route gegevens (track) gekregen van een motorreizend stel uit Nederland. (Nog bedankt Daan en Mirjam) Deze kon ik mooi volgen, wat kaart materiaal had ik niet. Eerste 5 km ging over slecht asfalt en daarna begon de pret. Heerlijk dirt road, met stukken oranje leem zand. De omstandigheden waren perfect, meeste stukken waren droog. Gas er heerlijk opgehouden en de 55km in 1.5 uur doorkruist. Nu een doorsteek die in 2011 nog niet mogelijk was. Deze track zelf in de kaart ingetekend en op de gok aan de volgende 50 begonnen. Dit was een keuze tussen gokje wagen of 400km omrijden.

Na kleine 10km bij een brug in aanmaak aangekomen. Wegwerkers waren druk bezig een fatsoenlijke brug te maken. Zolang deze niet gereed was, moest er gebruik gemaakt worden van een ondiepe doorwadding. Door de geringe regenval was deze nu maar zo’n 30cm diep. Er was een heuse catering aanwezig voor de wegwerkers. Ik was met lege maag vertrokken, en de vis in de pan stond mij wel aan. Met wat hand gebaren was al snel duidelijk wat mijn bedoeling was en werd er een bordje gevuld. Kwartier later weer afgezwaaid, veel tijd gunde ik mijzelf niet omdat ik nog niet wist wat ik te wachten stond. Zelfde tempo aangehouden als het al afgelegde traject. Langzaam werden de wegen beter, weer 1.5 uur verder bevond ik mij op de verbindings weg naar San Gil. Bij een eerst volgend grote plaats motor afgetankt en mij zelf getrakteerd op een kippenvleugel en wat patat. Het was tenslotte de 28ste, oftewel mijn verjaardag. Met nog maar zo’n 200km te gaan kon het wel iets rustiger aan. Had vanuit Cartagena het advies gekregen naar hostel Macondo te gaan, hier vanuit werden veel outdoor activiteiten georganiseerd. Hostel na wat zoek werk gevonden, dorp San Gil is gebouwd tegen een berg helling op. Met hellingshoek van meer dan 20% naar beneden was het leuk manoeuvreren. Helaas mocht ook hier de motor niet binnen, opnieuw opzoek naar een parking. Zelfde avond nog opgegeven voor de rafting de volgende dag.

Olifanten voet

Dinsdag morgen, rond de klok van 9 uur zouden we te horen krijgen of het raften door zou gaan. Te kort aan deelnemers of te hoog waterpeil kon nog wel eens roet in het eten gooien. Waterpeil was nog 20cm te hoog, 3 uur later zou het mogelijk wel kunnen. Weergoden waren ons niet goed gestemd, waterpeil was in deze 3 uur juist met 30cm gestegen, conclusie te veel stroming te gevaarlijk. Na gevraagd na wat de mogelijkheden waren voor een eventueel middag activiteit. Dorp verder was de mogelijkheid voor zogenaamd Caving. Diverse ondergrondse op natuurlijke wijze ontstane kamers konden worden bezocht. Dit leek mij wel wat, mooie dag breker. Was de enige klant, dus samen met de gids afgedaald in de grot. In de gangen stond op de meeste plaatsen 30 centimeter water. Op aantal plaatsen was de doorgang zo nauw dat je nog net het hoofd boven water kon houden. Hoogte punt was een duik onder gesteente door, deze was nodig om de resterende 3 kamers te bezoeken. Had mijn camera mee, waterproof dus mooi wat foto’s kunnen schieten.
Terug in het hostel afgesproken met 2 Duitsers ergens te gaan eten. Zij wisten een goede hamburger tent, waar ze een dag eerder ook hadden gegeten. Dit restaurant was tevens vertrek plaats voor een mountainbike tour. De onzekerheid voor het wel niet doorgaan van het raften, goede verhaal van de eigenaresse bracht ons op het idee te gaan mountainbiken.

Foto pose Ai niet bestand tegen andijvie Landrover

Woensdag morgen half acht op, spullen gepakt. Zouden ontbijten in het zelfde restaurant waar we de vorig avond waren geëindigd met eten. Rond klok van 9 uur stond de Landrover met daarop 9 tal fietsen voor ons klaar. Een viertal jongen Colombianen maakte onze groep compleet. Alle vier spraken Engels, kwam goed uit. De gids was een Australiër, werd vergezeld door een Engelsman. Volledig outfit kregen we voorgelegd, helm kniekappen etc. Korte instructie over veiligheid en vooral dat we ons het eerste half uur moesten inhouden en ons zelf de tijd moesten geven aan de fiets te wennen. Toch iets te enthousiast vertrok één van de Colombianen en na de 3e bocht lag deze dan ook in de greppel. Schade aan lichaam en materiaal viel gelukkig mee, na checkup konden we weer verder.  Rit ging over verschillende paden en was voornamelijk downhill. Na 15 kilometer na beneden was er een korte klim van zo’n 5 minuten, tijdens de laatste 400 meter brak ik het complete frame van mijn mountainbike. Fiets bleek toch niet bestaand tegen zoveel Hollandse andijvie. Beneden aangekomen werden de fietsen opgeladen om na volgend (letterlijk) hoogtepunt gebracht te worden. Hier kregen we eerst onze lunch, 2 voortreffelijke sandwiches. In totaal zo’n 50km downhill gereden, daarna volgde een zogenaamde cross country. Wat zoiets inhield als uur lang een workout. 15km heuvel op heuvel af, de gids gaf de tip mee dat we maar in ons hoofd moesten houden, dat na elke klim er weer een afdaling tegenover stond. Samen met de twee Duitsers vertrokken en zonder iets te hebben afgesproken alle drie de 15km in een ruk afgelegd. Na 47 minuten 15km verder was ik dan ook helemaal gesloopt. Maar we hadden het gehaald, volgens de gids was dit een zeer nette tijd, zelf had hij er 37 minuten over gedaan. Na cooling down van 3 km downhill waarna de mountainbike voor de laatste keer werden opgeladen. Uur later zaten we opnieuw in hetzelfde restaurant aan weer een heerlijke Hamburger.
Geslaagde dag!!

De onzekerheid van het raften, heeft mij doen besluiten door te rijden naar El Cocuy. Alleen de rit er naar toe was het al waard. Afstand was kleine 200 km, maar was compleet dag vullend. Bijna geen asfalt gezien, heerlijke klimmen over gravel paden, tot met paden met grotere keien. El Cocuy ligt in het begin van de Andes, op een hoogte van 3000 meter. Door de hoogte, begint het daar vaak aan het eind van de middag te regenen. Met deze wetenschap was ik vroeg vertrokken en weinig stops gemaakt. Zodat ik voor de regen zou aankomen in Cocuy. Met een gemiddelde van 30km/h had ik alsnog 6.5 uur nodig om in het dorp te geraken. Precies voor de regen, vond ik een klein oud hotelletje. Door middel van opnieuw veel hand gebaren en stuk papier mijn kamer gereserveerd. Motor kon in apart vertrek geparkeerd worden. Was op mijn kamer wat spullen aan sorteren, kwam de eigenaresse met de vraag of ik trek had ik een lunch. Dat hoefde ze geen twee keer te vragen, of juist wel want voor ik duidelijk had wat ze bedoelde had ze het misschien al wel 4 keer gevraagd.
S’ avonds in het dorp nog wat rond gelopen, kwam stom toevallig nog een stel tegen uit België.

Trots op afkomst  mooie berg weggetjes  Cactus planten

Vrijdag ochtend motor gepakt om het park te verkennen. Was mij duidelijk dat je je ergens moest registeren. Dit ivm veiligheid maar ook natuurlijk stuk inkomsten. Had de vorige avond al wat rond gekeken voor het betreffende kantoor, niet gevonden. Met de motor paar rondjes door het dorp, toen maar richting boven, kantoor zou zich daar wel bevinden. Niet dus, we zien wel had mijn best gedaan. Al rijdend over de paden, zag ik twee jongens lopen, die ik herkende uit hostel in San Gil. Waren Nederlanders, welke 2 dagen eerder waren vertrokken. Ze vertelde mij dat ze de afgelopen dagen veel hadden gewandeld. Tot wel 4400 meter waren ze geweest, afgelopen nacht hadden ze beide slecht geslapen en last gehad van symptomen van hoogteziekte. Zelf overnacht ik weer in het dal, wat zo rond de 3km ligt.
Bij één van de controle posten van het nationaal park werd is gevraagd om mijn registratie. Ja die had ik niet, beetje grappen over de motor en het niet kunnen vinden van het kantoor. Probleem werd er niet van gemaakt, mocht alleen geen extreme wandeling gaan maken. Was toch al niet het plan, even ander half uur de benen gestrekt. Weer verder met de motor, legt je toch stuk eenvoudiger verschil in hoogte af. Op zeker moment zag ik op de GPS een actuele hoogte van bijna 4000 meter staan. Test geslaagd, motor liep nog zonder problemen. Deze hoogtes zal ik in Peru en Bolivia vaker tegen komen.

Zaterdag morgen toch maar weer vertrokken, El Cucoy is het waard om aantal dagen rond te hiken. Dit is in je eentje wel een erg eenzame aangelegenheid. Bestemming voor vandaag was Sogamoso, had opnieuw de keuze, kwalitatief goede wegen maar 80km omrijden, of kortste route door de bergen. De keuze was snelgemaakt, aantal keren gestopt bij tegemoet komende passanten, of ik mij in de juiste richting begaf. Kaart materiaal was opnieuw niet afdoende. Keer op keer het antwoord ‘si señor’ doorrijden dan maar. Na 30km in onzekerheid zat ik weer op een weg welke zich ook op de gps bevond.
Langs de kant van een van de berg wegen stond een tweetal motoren. Bij een van de motoren was het achterwiel verwijderd, deze lag midden op het pad. Korte blik maakte mij duidelijk dat ze bandenlichters misten. Kon ik mooi even helpen, uur later sukkelde ik achter het tweetal aan. Na mijn hulp wilden ze mij wat drinken aanbieden, geen idee waar. Besloten te volgen, zou wel zien hoe het zou lopen. Dorp verder stopten we bij een winkeltje zoals hier zoveel zijn. Biertje was voor mij wat te vroeg op de dag, en had nog flink eind te gaan. Gekozen voor een flesje cola, om daarna het drietal uit te zwaaien. Na nog eens 50 kilometer onverhard bedacht ik mij dat met een gemiddelde van 40km/u  het nog wel eens lastig kon gaan worden om Sogamoso te bereiken voor donker. Gelukkig werd ik opnieuw gered door beter begaanbare wegen en ging het gemiddelde snel omhoog. Rond 17.00 plaatselijke tijd had ik het hostel gevonden. Een ontzettend groot landgoed met daarop verschillende gebouwen welke omgebouwd waren tot verblijfplaatsen.
Hier was ik van plan de zondag te verblijven, beetje op rust komen. Plannen voorbereiden voor de aankomende week. Dit grote landgoed had wel als nadeel dat deze stukje buiten de stad lag. Wandeling van 20 minuten was nodig om in het centrum te komen. Pizzatje gegeten en portemonnee aangevuld. Terug deed ik er iets langer over, in het donker lijken al die straten op elkaar. Straat namen hebben ze hier niet, wel nummers. Gelukkig genoeg mensen op de straten die je de juiste richting op kunnen sturen.

woeste boom Afzetting van stukjes land dmv muurtjes zelf ontspannen(ner), even benen strekken

 
3 reacties

Geplaatst door op 5 november 2013 in Reis 2013