RSS

Maandelijks archief: januari 2014

Laatste week op de motor, opnieuw Dakar in beeld

Geweldig pas!!

Na weekend beetje bijkomen maandag ochtend vertrokken naar de grens met Chile. Zou een lange dag worden en het was noodzaak de brandstof tank vol te houden. Tussen de grenspost van Argentinie en Chili moest een afstand van 160km worden afgelegd, tevens zeker nogmaals 100 naar de eerst volgende tank mogelijkheid. Wat resulteerde in afstand van 360km tussen de twee tankstations. Bij de grenspost van Argentinie aangekomen, duurde het me allemaal veel te lang. Bijna een uur nodig gehad, voornamelijk door de onduidelijke structuur binnen in de grens post. Gelukkig was de pas, tussen de twee officiële grenzen zeker de moeite waard. Staat bekend als de Paso Agua Negra deze is maar enkele maanden per jaar open voor verkeer. Dit in verband met de sneeuw val in combinatie met de hoogte tot 4780 meter. Voor de laatste keer dwong ik de xt tot deze hoogte. Met een geweldig uitzicht links en rechts langs de route was haast geen noodzaak. Onderweg meerdere keren gestopt om te genieten van de omgeving. Op het hoogste punt aan gekomen stond daar van de andere kant gearriveerd een Oostenrijker. Hij was van het 5tal de snelste van zijn groepje, waren voor 4 weken aan het rond trekken in Chili en Argentinie. Zo’n half uur, over koetjes en kalfjes geouwehoerd om daarna af te dalen naar de Chileense grenspost. Daar aangekomen stond opnieuw flinke rij, dat werd dus opnieuw een uur. Zelfs mijn bagage werd gecheckt, voornamelijk op fruit en ander specifieke voedsel soorten. Alles was in orde en kon op weg naar Vicunã een klein dorpje. Hier een goed hostel gevonden, waar ik de nacht kon doorbrengen. Volgende morgen eerst ontbeten, was een bijzonder goed ontbijt. Heel wat beter als de twee stukje brood en wat jam die ik in Argentinie gewend was. Vertrokken uit Vicunã om richting Punta de Choros te rijden. Een strand plaatsje waar net voor de kust een paar eilandjes bevinden. Hier hoopte ik de volgende dag met een bootje een kijkje te kunnen gaan nemen. Zo rond 3 uur kwam ik dan ook in dit kust plaatsje aan, opzoek naar een geschikte camping het dorpje tweemaal door gereden. Mooi rustig stekje gevonden, samen met een stel uit Chili waren we de enigste gasten. ’s Avonds een pan rijstenpap gemaakt en rondje langs de kust gewandeld. Had ’s middags al geregeld dat er een plekje op de boot was gereserveerd voor mij de volgende dag. Bij de eigenaar van de camping, mocht ik in zijn kantoor gebruik maken van het internet.

Onderweg naar de Paso Agua Negra   Check snow   groepje oostenrijkers op van die oranje brommers

Volgende morgen om 9 uur bij de boot verzameld, met een half uur varen ontstond er wat beroering aanboort. We waren aangekomen bij het punt dat we dolfijnen konden spoten. Na enkele ogenblikken sprongen  de eerste dolfijnen uit water, nu was de kunst dit op foto vast te leggen. Van deze plek vertrokken we om andere zee dieren te spoten. Zeeleeuwen, Pinguïns, en tientallen vogels, geweldig om deze een keer in het wild te zien. Sommig dieren keken verschikt op, bij andere was het meer aangapen. De trip eindigde op een onbewoond eilandje waar we wel 60 minuten lang vrij mochten rondwandelen. Met stevig pas, was het mogelijk precies het hele eiland rond te komen. Bij terugkomst in het dorp, broodje hotdog gegeten. Daarna voorbereid voor vertrek de volgende dag.

Dolfijn, exact juiste moment   Zwemvest om, de zee op   2tal zeeleeuwen

Dakar

De afgelopen dagen stukje bij beetje richting het noorden gereden, om vrijdag met de Dakar caravan mee naar het zuiden te rijden. Donderdag eindigde mijn tocht in Caldera, hiervandaan zou ik richting Valparaiso rijden. Maar niet voordat ik stuk van de proef gezien zou hebben. Donderdag heb ik al even op het gps punt, wat vrijgegeven was door de organisatie een kijkje genomen. Dit punt was tevens de 4e en laatste stempelpost. Vrijdag zo rond 12.00 zouden de eerste motor rijders passeren. Bij het dichtst bijzijnde tankstation stonden middag’s aantal auto’s van de organisatie. Het bleek dat zij de belangrijkste punten een dag van tevoren voor de laatste keer checkte. Na een babbeltje van half uur, afscheid genomen. Kreeg in ruil voor mijn ‘sticker’ een officieel Dakar 2014 Tshirt, geen slechte deal.

In afwachting van de NL deelnemers   Kamaz uit Rusland   Veka service vrachtwagen

Vrijdag morgen vertrokken uit Caldera waar de proef maar kleine 10km vandaan zou passeren. Aangekomen op CP4 waren er al flink aantal toeschouwers te zien, vele waren een klein stukje de proef op gereden om het daar van dicht bij te kunnen zien. Op een mooie zandbult net wat hoger dan de route stond een bestelbusje, hier de motor naast geparkeerd en aan de praat geraakt. Zij waren er van overtuigd dat de route precies voorlangs de bult zou gaan en dan rechts er om heen. We konden mooi in de schaduw van het busje de tijd afwachten, zou nog zeker 2 uur duren voordat er iets langs zou komen. Zo rond half twaalf zagen we in de verte een helikopter, het signaal dat er wat aan zat te komen. Dit klopte, maar tot iedereen zijn verbazing bleken we met zijn alle niet langs de route te staan maar er zeker 500 meter vandaan. Binnen enkele seconden sprong iedereen in zijn haar auto om plek te zoeken naast de route. Op advies van een Chileen uit eindelijk de motor gepakt om 2 kilometer langs de proef op te rijden. Dit bleek de juiste keuze, mooi berg op en in een bocht. Waardoor de deelnemers iets in de remmen moesten, beter zicht voor ons als toeschouwer. Leuke bijkomstigheid was dat er drietal dames stonden met een Nederlandse vlag. Bleek de vrouwen te zijn van de coureurs/monteurs van het XDakar team, met zijn 4e vertegenwoordigde we Nederland tussen al de Chilenen. De eerste 10 motoren waren al gepasseerd en duurde dan ook niet lang of Henk Knuiman, Hans Vogels en Robert van Pelt waren gepasseerd.

Henk Knuiman

Nadat de Kamaz van Karginov was gepasseerd duurde het ons veels te lang voor dat de Rooy langs kwam. Zaten zeker 3 auto’s en misschien wel 15 minuten tussen.  Langs de proef heb je geen idee van de status van de wedstrijd en hadden dan ook geen idee ze nek aan nek lagen. Met uiteindelijk tot gevolg de dagzege voor Gerard de Rooy. Even later werden we als 4 Nederlandse versterkt met een complete fan club van het Veka team. Onder aanvoering van Peter Versluis, die helaas de dag ervoor een bocht had gemist en uit de competitie lag. Nadat Erik van Loon was gepasseerd ben ik rond 3 uur weer op de motor gestapt. Om richting La Serena te rijden, een afstand van 400km. Nadat ik Copiápo was gepasseerd werd ik zo nu en dan ingehaald door een wedstrijd auto/truck. Enkele teams stonden langs de route even af te blazen na de voorgaande special. Net voor het bivak reed ik achterop bij Nijen Twilhaar die Joan Barreda met zijn Honda de verbinding van 320km op sleeptouw had genomen. Al met al een geslaagde dag, gaaf om te zien hoe de deelnemers voorbij schieten!! In La Serena een residencia gevonden, waar de motor mooi op de binnenplaats geparkeerd kon worden. Had een lange dag achter de rug. Wat me het meest opviel in de stad was dat er eigenlijk niks te merken was dat de Dakar paar km verder zijn Bivak had. Op het hoofdplein was het druk, enkele tientallen kraampjes. Met moeite nog een mooie sticker gevonden van de Dakar.

Mijn paden, soms wat glibberig.

Zaterdag vertrokken richting Illapel, mijn laatste stop voor Valparaiso. Over voornamelijk mijnpaden slingerde ik naar Illapel. Echt doorrijden was er niet bij, ivm de staat van de weg en de vele bochten. Aangekomen zeker een uur rond gereden om een juiste plaats te zoeken waar ik mijn weekend zou kunnen doorbrengen. Opnieuw een crepy hotel gevonden, met binnenplaats voor de motor. Internet en grote tv in de gemeenschappelijke ruimte om de Dakar finale te zien. Het dorpje had wel iets, maar verder was er maar weinig te doen.

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 januari 2014 in Reis 2013

 

Antofagasta de la Sierra, en de Dakar 2014

Antofagasta de la Sierra

Zie de zwarte ondergrond, pad langs vulkaan   kleurrijk   Eindelijk op de top, 4300meter

Maandag morgen vertrokken uit Antofogasta de la Sierra. Beloofde een mooie offroad dag te worden. Had samen met een lokale argentijn, de route uitgestippeld. De eerste 100km had ik op track, daarna alleen op een niet routeerbare kaart in mijn gps. Het mooie gegeven van een track is dat deze jaar geleden, gereden was door stel uit nederland beide op een motor. (Erwin en Irene, nog bedankt voor jullie gps files) Landschap was glooiend en pad ging rond een vulkaan. Zo nu en dan beetje zoeken naar de sporen in het landschap, deze liepen zo goed als naadloos met de track. Hoe dichter bij de vulkaan hoe zwarter de ondergrond. Was heerlijk sturen, mooie korte bochtjes en glooiende bulten. Na zo’n half uur was ik op het punt dat ik zelf de route moest uit zetten. Waren wel sporen van eerdere voertuigen, zolang deze zo goed als klopte met mijn kaart materiaal was het goed. Begon allemaal redelijk makkelijk, klein laagje zand op harde ondergrond. Des te hoger ik kwam hoe zwaarder het zand werd. Op aantal punten was het zand zo zacht dat ik moeite had erdoorheen te sturen, zelfs nagedacht of het mogelijk niet verstandiger was om te draaien. Door steeds de ‘harde’ stukken te zoeken probeerde ik te voorkomen, dat de motor dreigde weg te zakken. De remedie is dan om snelheid te maken en houden. Op zo’n 4000 meter was dit juist het punt, had bijna geen vermogen over om de snelheid die ik nodig had te maken. Doormiddel van bijsteppen met de voeten haalden ik toch de top van 4300meter. Opgelucht, in de wetenschap dat het nu merendeels bergafwaarts zou gaan begon ik aan de afdaling. Eerste deel was nog zand, wat evenlater plaats maakte voor stenen paden. Een 4×4 kwam mij tegemoet en deze gevraagd te stoppen, dit om te informeren naar de staat van de route, de aankomende kmters. P1070315Ze waren verbaasd over het feit dat ik de afgelegde route alleen had afgelegd. Gelukkig stelde ze me gerust dat van nu af aan gemakkelijker zou worden. Via aantal mooie paden stuurde ik de motor 40km later een dropje in. Hier even uitgerust om daarna te beginnen aan mooi stuk door een rivierbedding. Via talloze kleine doorwaddingkjes baande ik mij een weg door de rivierbedding. Moest zo nu en dan beetje oppassen voor enkele grote keien, maar kon toch behoorlijk snelheid houden. Nadat zo’n 236km was afgelegd kwam ik in het dorpje Fiambala aan. Hier mooi optrekje gevonden en rondje door dorp gelopen. Op het plein aantal fietsers uit Canada en Frankrijk ontmoet en daar de avond mee doorgebracht. Het stel uit Frankrijk ben ik in de daarop volgende dagen nog tweemaal tegen gekomen.

Dinsdag morgen rustig aan gedaan, en op het gemak naar Chilecito gereden. Hier was het de bedoeling om de Dakar van dichtbij te bekijken. De afstand was een geringe 200km, niet te vergelijken met de dag ervoor. In Chilecito aangekomen een hostel gevonden en mij voorbereid voor de volgende dag. Wat eten en drinken gekocht zodat ik de dag zou kunnen doorkomen.

Dakar spoten   Gerard de Rooy   Bivac, helaas niet binnen de hekken

Woensdag, kwam de dakar aan in Chilecito, Het plan was om 180km vanaf Chilecito langs de proef te gaan staan. Hier zouden ze rond 14.00uur passeren. S’morgens om 9 uur vertrokken, helaas was de weg naar de proef al naar 40km afgesloten. Dus dit plan kon overboord, besloten een plek in de schaduw te zoeken gewoon langs de geasfalteerde weg en dan maar te wachten tot de caravan mijn kant op zou komen. Dit kon nog wel even duren, zo rond 15.00uur kwamen de eerste motoren langs, vermoedelijk uitvallers van de vorige etappe. Tegen vijven kwamen de eerste toppers langs, van de NLers op zeker Henk Knuiman, Hans Vogels langs zien komen. De laatste keek nogmaals om nadat die de gele nummerplaat had herkend. Zeker gaaf om de buggy van Carlo Sainz en consorten langs te horen/zien komen. Toch wel één van de gaafste machine’s, die van Robbie, zeker zonder motorkap een monster. Langs de hele route tot aan Chilecito stonden groepjes mensen. Aan het groepje kleine 200meter verderop kon ik mooi aflezen wat voor voertuig er aankwam. Het enthousiasme was enorm toen de eerste Camino, (vrachtauto) de bocht om kwam, ook bij mij want dit was onze eigen Gerard de Rooy. Tot half acht langs de route gestaan, motor gepakt en richting het bivak gereden. Ondanks de tijd, stonden er honderden mensen langs de route, ook ik werd enthousiast begroet opweg naar het bivak. Daar aangekomen richting de toegangspoort gelopen, helaas zonder pols bandje zit toegang er niet in. Dus kan niet meer melden dan dat groots is, compleet dorp buiten de stad. Vermoedelijk ga ik in Chile nogmaals de Dakar tegen komen, zou dan wel gaaf zijn als ik toegang zou kunnen krijgen tot het bivak.

Geweldige route

Na mijn ‘Dakar’ daagje de volgende morgen op pad gegaan richting San Juan. Zou wel zien hoe ver ik zou komen. Vooral de eerste 100km had ik maar moeite om in een ritme te komen. De route bevatten nog wel twee mooie bergpassen, maar veelal was maar rechtuit sturen en de tijd doorkomen. Met de middag stop had ik het eigenlijk al wel gehad, maarja was nu niet echt een plek om te overnachten en dus maar even doorgebeten. In San Juan aangekomen ook nog eens wat moeite om een geschikte (betaalbare) slaapplaats te vinden. Uiteindelijk een plekje gevonden, de eigenaar van dit hotel leek zelfs serieuze interesse te hebben in mijn motor. Daar toch nog even over nagedacht, kosten om terug te verschepen zijn niet gering. Maarja toen puntje bij paaltje kwam had meneer meer het idee dat ik de motor wel weg zou geven. Dat was nou niet echt mijn idee, zitten toch aanzienlijk uren in om weer iets als deze motor terug te krijgen. Dan hebben we het nog niet gehad over de ‘emotionele waarde’, samen toch al mooi stukje van de wereld gezien.
Gelukkig was de afstand van San Juan naar Mendoza niet zo lang en het vinden van goed hostel zo gepiept. ’s Middags de route tot de grens met Chile voorbereid. Één van de kamer genoten van het hostel nodigde mij uit om samen met zijn maat richting het centrum van de stad te gaan. In het centrum van Mendoza bevindt zich een enorm park, wat zeker de moeite waard was dat te bezoeken. Na een flinke wandeling hadden we trek gekregen, dus opweg naar typische Argentijns steak house. Want hoe ze vlees moeten bereiden dat weten ze hier in Argentinië wel.
De volgende morgen toch maar weer op pad, opzoek naar mooi rustig plaatje. Deze hoopte ik te vinden in Barreal, aan de voet van de Andes. Het gebied rond de Andes staat toch wel garant voor rij plezier. Dit bleek ook weer, via een heerlijk bochtige pas met geweldige uitzicht begon de dag goed. Zo halverwege was het tijd om te tanken in een klein stadje. Helaas stond er een flinke rij auto’s voor het tankstation. Dik uur later was de tank afgetopt, helaas was mijn poging tot geld pinnen mislukt. We zouden wel zien hoe we dit op zouden lossen in Barreal, de argentijnen zijn dol op dollars, geen nood dus. Op internet een mooie verblijfplaats gevonden, helaas bleek dat deze beetje buiten mijn stand was. Moet zeggen zag er geweldig uit, maar toen ik naar de prijsvroeg en de gastvrouw wat begon te hakkelen wist ik genoeg. (had ze me toch goed ingeschat) Opzoek naar iets anders, kwam ik bij een erg oud uitziend hotel uit. Maar had een bed en zelfs internet, de douche en toiliot hadden opknapbeurt nodig. Maar waar praten we over, bij tankstation geld tegen een erg gunstige koers gewisseld. Dus mijn weekend kon beginnen!!

Poort van Mendoza    Stof wolkje, 2 seconden nul zicht tot gevolg   Dit doet weer denken aan mijn werk, nog even genieten.

 
4 reacties

Geplaatst door op 16 januari 2014 in Reis 2013

 

Grens Argentinie, Nieuwjaar Salta

Grens Argentinie

Laguna Miscanti

De afgelopen 2 dagen hadden we wat van de droogste woenstijn (De Atacama) ter wereld gezien. Dus werd het tijd om richting Argentinie te gaan. Chile is vergeleken de eerdere bezochten landen een duur land, de tweede reden. s’ Morgens de tank volgegooid maar vertrekken uit San Pedro wilde niet echt vlotten. Pas rond elf uur verlieten we het stadje. Na 80km over een goede asfalt weg kwamen we langs Laguna Miscanti, deze moesten we even aandoen. Via mooi zanderig pad kronkelen we naar boven om over de bergrug heen weer klein stukje naar beneden te gaan. Hiervandaan hadden we een prachtig uitzicht over het donkerblauwe water. Na kleine 10minuten de motoren weer gepakt om verder richting de grens te gaan. De weg was slecht, op een groot stuk asfalt lag een dikke laag split. Wat moeilijk grip zoeken is, echt doorrijden was er niet bij. Het uitzicht wat we hadden maakte alles goed. Vaak stopte we om aantal foto’s te schieten, de gemiddelde snelheid lag niet boven de 45km/u. Het laatste stukje naar de grens, spaande de troon. Door zware 4×4 onstaan op de gravelpaden hele kleine hops.(stel je voor kleine ronde verkeerdrempeltjes, 5cm hoog, bij 10 lang en dan honderden opeenvolgend. Zelfs met een snelheid van 90km/u lukt het niet alleen de toppen te raken. Kortom helemaal door elkaar gestuiterd bereiken we de grenspost. We lopen naar binnen en als eerste werd ons gevraagd naar ons paspoort, niks vreemd. Alleen de reactie van de grenspolitie, maakte ons niet bepaald gelukkig. Wat bleek we hadden 200km terug in het dorp waar we ’s morgens (4.5 uur eerder) vertrokken waren onze exit stempel (Chile mirgration) moeten halen. Lang verhaal kort te maken, we moesten weer terug naar San Pedro de Atacama. Beetje gefrustreerd opnieuw begonnen aan onze weg terug. We wisten wat ging komen, hielden het gas er goed op en reden aan een stuk de 200km terug. Ruim 2.5 uur later stonden we weer bij ons hotel. Alvast langs de douane gereden zodat we dit ’s morgens niet hoefde te doen. Wat bleek nu, we hadden die ochtend fijn onze navigatie gevolgd richting de grens, via een klein weggetje hadden we het dorp verlaten. Hierdoor al de borden met daarop de verwijzing naar de grenspost gemist. Het was de bedoeling geweest na de grens, nog zo’n 150km af te leggen zodat we op oudjaars dag niet zo’n lange rijdag zouden hebben. Dat konden we nu wel vergeten, oudjaars morgen om acht uur vertrokken, opnieuw richting de grens. Weer liep alles vlotjes, zelfs te vlot zo bleek even later. zo 25km voor de grens stopte we even om paar foto’s te maken. Bij terugkeer bij de motor’s valt mij iets op aan Florian zijn achterband, en jawel deze is lek. Helaas is deze niet zo gemakkelijk te repareren als die van mij, tubbless variant.(zonder binnenband) Er was een spijker door het loopvlak gegaan en een weg gezocht naar buiten via de zijkant van de band. Het eerste gat kregen we gerepareerd met een prop, het gat aan de zijkant was helaas enorm. Zo goed als mogelijk hebben ook deze gefixt, maar meer als 5km konden we niet rijden zonder te pompen. Na 20km, afwisseld rijden en pompen kwamen we bij een mijndorpje net voor de grens. Hier konden in de schaduw bedenken hoe nu verder, de band lucht dicht krijgen konden we wel vergeten. Optie twee was een reserve binnenband van mij monteren, deze was een maat groter maar onze enige kans. De grootste uitdaging was de stugge band van de velg krijgen, na half uur worstelen hadden de band van de velg. Binnenband erin en pompen maar, dit duurt een eeuwigheid ivm gebruik van een fietspompje maar met succes. Ruim 4 uur later, vooral door onze eerste mislukte reparatie acties waren we weer opweg naar de grens. Dit keer ging het een stuk eenvoudiger en 15 minuten later ging de slagboom open en vertrokken we naar de grenspost van Argentinie. Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen, kregen zelf stuk brood en een appeltje nadat we ons verhaal verteld hadden. Helaas was de pech vogel nog niet gevlogen, ruim 50km na de grens reed Florian opnieuw lek. Salta onze eind bestemming voor oudjaars nacht konden we wel vergeten. Geen zin om in de brandende zon te sleutelen, tevens voor ons idee geen optie’s tot succes. We bevonden ons letterlijk midden in de woestijn, zo 70km voor eerst volgend dorpje volgens onze GPS. Florian besloot voorzichtig met zijn lekke band door te rijden, ik vertrok vooruit om te kijken of ik hulp kon halen. Na zo’n 40km kwam ik toch onverwacht een dorpje tegen. Aangeklopt en navraag gedaan naar iemand die een band kon repareren, en of de motor kon vervoeren. Net buiten het dorp moest onze man zich bevinden, Florian kwam niet veel later ook het dorp binnen rijden. Ondanks zijn lekke band kon die toch bijna 40km per uur rijden. Met de aanwijzingen, onze redder in nood net buiten het dorp gevonden. Opnieuw het achterwiel van de motor, dit keer ging de achterband een stuk eenvoudiger van de velg. Mede door groot gereedschap en pers lucht was het klusje met uur geklaard. Opnieuw gingen we op pad, zo rond zeven uur kwamen we in een berg stadje. Op zich vond ik het wel goed geweest voor vandaag. Salta lag nog 160km voor ons uit en zouden we niet voor het donker bereiken. Andere kant was dat oud en nieuw hier vieren was ook niet ons plan, en zouden we verliezers zijn van dat stomme stuk rubber, de achterband van Florian. Nadat we getankt hadden toch maar weer vertrokken, de eerste 20km was net als de voorgaande 160km nog onverhard. Daarna kregen we gelukkig goed asfalt waar we heerlijk meters konden maken. Zo rond 22.00 uur reden we Salta binnen, we hebben het gehaald!!! Na gedoucht te hebben, naar het centrale plein gegaan om daar iets van nieuwsjaars feest mee te maken. Kan niet anders concluderen dat dit beetje tegen viel, nauwelijks vuurwerk gezien en na één biertje (oke van 1Ltr) kwam de man met de hamer. Zo rond een uur of  één lagen we dan ook al op bed.

Genieten met hoofdletters    Mooi plaatje   Bandje pompen

Nieuwjaars dag gemaakt tot rustdag, voordeel van de rustige nacht was dat we fit wakker werden en dan ook van de dag gebruik konden maken. Veel kwam er die dag niet uit onze handen, klein rondje gereden door de stad. 2 Januari, zijn we opzoek gegaan naar een verkering voor Argentinie en Chile. Nadat we zo’n 10 verschillende verzekeringskantoren zijn binnen geweest uiteindelijk een gevonden. S’middags op pad voor nieuwe handschoenen en de motor laten wassen. Florian moest zijn Touratroep (touratech) koffers laten lassen, en opjacht naar nieuwe binnenbanden. Zo rond 8 uur s ‘avonds hadden we beide onze lijstjes volledig afgewerkt. Meest van de tijd waren we kwijt aan het vinden van de juiste winkel en of personen. De siësta van 13.00 t/m 17.00 uur is op zo’n dag niet echt een welkome onderbreking.

Weer alleen op pad

3 ezels op een rij   Mooie route   kloof

Na bijna 4 weken samen te hebben gereden met Florian is eerst wat onwennig om weer alleen weg te rijden uit de stad Salta. Florian, heeft nog 3 maanden voor zich en vertrok richting Paraguay. Voor mij zit het er al zo’n beetje op en begeef mij langzaam richting Valparaiso in Chile. De hele morgen had het geregend en voordat ik vertrok was het dan ook goed 12 uur geweest. Volgens de tankbediende zou het droog worden dus toch maar voor de toeristische route gekozen. Ommetje van 100km maar zou de moeite waard moeten zijn. Na 100km kreeg ik toch beetje spijt, op hoogte regende het nog steeds en was het verrekte koud. Zag geen steek voor ogen ivm de mist, kon hierdoor niet echt lekker door rijden. Na de berg pas ging het gelukkig snel bergaf, de lucht begon zelfs op te klaren en de zon was in zicht. De omgeving veranderde van ruw gebergte in geweldig stuk woestijn. De glimlach kwam weer terug op het gezicht en er werd weer volop genoten. Mooi hoe het weer en omgeving in uur tijd de voorgaande ‘ellende’ zo vlug doet vergeten. Rond zes uur reed ik het dorpje Cafayate binnen. Een leuk toeristisch dorpje waar ik aan het plein een heerlijke pizza heb gegeten. Na de lunch richting hostel gegaan om niet veel later te gaan slapen. Zaterdag morgen vertrokken naar Antafogasta de la Sierra. Dit is een klein plaatsje in de Andes, beetje de verkoeling opzoeken in de bergen.  Het noorden van Argentinië is zeker de moeite waard, het gebergte blijft mij toch het meest trekken. Het dorpje beviel mij wel en dus besloten een dag langer te blijven, kon ik mooi aan mijn verslag werken en mij voorbereiden op de aankomende week. ’s Middags een korte wandeling gemaakt, op heetste moment van de dag. Het hoogste punt in het dorp beklommen.  Ik verbleef in een Hosteria waar ook groepjes 4X4 rijders zich verzamelden. Gezellig om met hun wat foto’s uit te wisselen, zelfs een volledige route voor de maandag uitgestippeld.

Uitzicht over het dorpje Antofogasto

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 januari 2014 in Reis 2013

 

Yungas weg, mijn bouw Potosi

The Death Road

Deathroad, panorama

Na onderhoud aan de motor werd weer tijd te vertrekken uit de grote stad. La Paz, verlaten was niet het probleem, daarin tegen brandstof krijgen voor de aankomende kmters was lastig. De prijs voor een liter brandstof in Bolivia is erg laag, de overheid berekend voor de toeristen hierover een extra toeslag. Dat is de reden dat een aantal benzine stations je niet van brandstof voorziet ivm de administratieve rompslomp. Nadat we de stad verlaten hebben, richting het oosten gereden. Opzoek naar het begin van de Yungas weg, oftewel de Death Road. Deze weg heeft deze droevige bijnaam gekregen nadat bekend werd dat dit in het verleden één van de dodelijkste wegen ter wereld was. Sinds 2006 is na 20 jaar een alternatieve route geopend. In het verleden vielen er jaarlijks op deze route zo’n 300 doden. Ik had een waypoint in de GPS, dus spraken van zoeken was er eigenlijk niet. Na een uur rijden kwamen we dan ook bij het start punt van de route. Onderweg hadden we tientallen groepjes mountainbikers ingehaald die dezelfde route downhill zouden afleggen. Het beloofde een mooie dag te worden, weer was goed, we hadden goed zicht over de vallei en de diepe afgronden. De route was in goede staat, hier en daar staat er een kruis langs de route ter gedachten, dit fenomeen hebben we vaker langs de wegen gezien in Zuid Amerika. Het aantal kruizen verteld je om wat voor voertuig het zou zijn gegaan. Nadat we in Coroico aankwamen eerst een flinke maaltijd gegeten, omdat er nog een flinke route op ons stond te wachten. Stiekem begon het spannende gedeelte van de route dus pas na de toeristische route. Kleine stukjes van de route waren wat modderig vanwege de regen, rest allemaal heerlijke gravel, keien paden. Zo rond de klok van 5 kwamen we het dorpje Irupana binnen. Daar mooi hotelletje gevonden, opzoek naar brandstof. Nu stond er voor de pomp zo’n rij van 100 auto’s. Dat gaat niet werken, pas de volgende morgen zou er brandstof zijn.

Een goed nacht gemaakt nadat we ’s avonds getrakteerd waren op een mooie vuurwerk show. (Wat later bleek, met oud en nieuw in Salta, Argentinia nauwelijks te zien was) Weer optijd vertrokken zodat we de afstand tot Oruro zouden kunnen maken. Opnieuw ging de route over fantastische wegen, heerlijk onverhard. Het werd een lange dag waar we het in het laatste gedeelte nog flink koud kregen. Vanaf Quime begon het wat te regenen, betrok de lucht geheel. De wind stak op, er was geen plek om te schuilen. Snel de regenpakken aangetrokken en plat op het stuur zo snel mogelijk door de bui gereden. Gelukkig hield de motor zich goed en arriveerde we zo rond half zeven in de stad Oruro. Dit was niet echt een stad om de kerst dagen door te brengen.

Onderweg naar Potosi   Mooi straatje in Potosi   Het scheiden van de grondstoffen, in een chemisch fabriekje

Dus ondanks de vermoeiende lange dag etappes van de dagen ervoor de volgende dag naar Potosi gereden. Deze route was volledig geasfalteerd en na twee dagen stuiteren was dat helemaal niet erg. De omgeving was schilderachtig 3 uur heerlijk gereden. Langs de weg stonden tientallen kinderen die hun pet ophielden. Florian was bij één van de eerste kinderen gestopt om ze wat te geven, nog geen 500 meter verder stonden de volgende kinderen. Dit ging zo de hele weg door. Soms zag je in de verte een paar huisjes staan, ander moment was het volslagen onduidelijk waar de kinderen vandaan kwamen. In Potosi aangekomen een hotel gevonden waar we de kerstdagen zouden doorbrengen. Dit om bij te komen van de afgelopen dagen, en een kijkje te nemen in deze zilverstad. Potosi in één van de hoogste gelegen steden in de wereld, 4090 meter. De stad is wereld bekend om de zilvermijn ‘Cerro Rico’ nog steeds is deze voor veel inwoners een belangrijke inkomstenbron. Tweede kerst dag is hier in Bolivia al weer een normale werkdag, mooie gelegenheid de mijn te bezoeken. We werden rondgeleid door ex-mijners, die een goed beeld konden geven van het werk aldaar. Al eerste op pad om een present te kopen voor de mijners. Een fles limonade, een zak coca (plant, wat gekauwd wordt zoals tabak) en 2 staven dynamiet. Vandaar doorgereden met de tourbus naar de fabriek waar de grondstoffen worden gescheiden van het gesteente. De grondstoffen die gewonnen worden zijn, zilver, lood en zink. Zo’n 80 procent van het uitgehouwen gesteente is afval. Van veiligheid hebben ze in deze fabriek nooit gehoord, aandrijfriemen en kettingen lopen rakelings de werkplekken. De bedrading van de motoren kan nooit afdoende zijn, de enige vorm Potosi Minasvan afzekering zal ook wel ontbreken. Na wat uitleg, op pad gegaan naar de mijn, de bedoeling was om deze op een bepaald niveau helemaal te doorkruisen. Dit beloofde wat, de gangen waren niet bereken op ons lange Europeanen. Gebukt liepen we dan ook de gang in, op sommige plaatsen was er net hoogte genoeg om even de rug te rechten. Kan mijn eigenlijk nog steeds niet voorstellen dat er in die 350 jaar niet iemand op het idee is gekomen de hoofdgangen minimale hoogte te geven van 2 meter. De meeste mijners werken in groepen, meest zijn het familie’s die al generaties afhankelijk zijn van de mijn. Bij één van de eerste bochten in de tunnels kwam ons een mijnwagon tegemoet die geduwd werd door twee jochies. Beide waren rond de leeftijd van 16 jaar, en moesten de zwaar beladen kar voortduwen. Na een uur door de gangen gelopen te hebben, kwamen we bij een mijner die net in zijn werkplek een dynamiet staaf had ontstoken. Met een daverende klap, werd een halve kubieke meter gesteente losgeslagen uit de mijn. Na lange tocht van bijna 3 km door de tunnels was ik weer blij het zonlicht aan het eind van de tunnel te zien.

Filmpje van Florian, is in het Duits maar geeft een goed beeld.

Uyuni, rijden op de zoutvlaktes en opweg naar Chile

De volgende morgen optijd vertrokken richting Uyuni, plaats bekend om de zoutvlaktes. Keek hier al enige tijd naar uit. Moet een bijzondere ervaring zijn om daar op rond te rijden. Wel wisten we dat het regenseizoen is, dus om er een lange afstand over te rijden leek ons niet verstandig. De weg naar Uyuni was opnieuw een mooie tocht, Bolivia heeft wat dat betreft een geweldige natuur. In Uyuni aangekomen eerst hostel gezocht, daar de bagage achtergelaten. Op na de zoutvlaktes, via 20km lang zandpad bij de officiële ingang van de zoutvlakte aangekomen. Langs de rand van de vlakte is de zoutkorst het zwakst daarom is het niet verstandig zomaar een plek te kiezen. We hebben een aantal typische ‘no horizon’ foto’s gemaakt en beetje gespeeld met de motoren. Na een uur hadden we het wel gezien en opzoek gegaan naar een was plaats voor de motoren. Het zout zat echt overal en hadden dan ook opnieuw een uur nodig om de motoren schoon te krijgen.

Foto op de zoutvlaktes

Vanuit Uyuni ’s morgens vertrokken om richting de grens met Chile te rijden. We wilde graag de Atacama woestijn zien, dat was de reden dat we een rondje van 3 dagen in Chile hadden gepland. De route naar de grens was volledig onverhard en waren dan ook blij dat we 4 uur later dan ook voor de grens stonden. Net voordat we de grens overgingen moesten we nog iets opblazen. We hadden uit Potosi een dynamiet staaf meegenomen, deze moest voor de grens worden ontstoken.

Grens overgang ging gelukkig soepel en ruim een uur later reden we richting Calama. De overgang van Bolivia naar Chile is enorm, bij binnen rijden van Calama was het eerste wat we zagen een enorm winkelcentrum, iets waar je in Bolivia naar moet zoeken. De prijs voor een overnachting en brandstof zijn ook ineens een verdubbeling dan wat we gewend waren. Op naar San Pedro de Atacama, de toeristische plaats in de Atacama woestijn. Al bij vertrek deed mijn GPS vervelend, ging steeds aan en uit, na enige tijd ging zelfs mijn gehele verlichting uit. Had het idee dat er ergens rond mijn cockpit een contact los zat. Langs de route gestopt en voorkap losgehaald om dit te controleren. Helaas was hier niks te vinden, gelukkig is de ontsteking volledig onafhankelijk van de 12volt en kon ik mijn weg vervolgen naar San Pedro. Daar aangekomen hotel gevonden waar ik onder afdak uit de zon begonnen ben met sleutelen. Heb ik toch niet voor niks mijn multimeter bij mee, na poosje meten was ik er van overtuigd dat één van de hoofdaders onderbroken was in de kabelboom. De breuk gevonden, precies achter een soldering de draad gebroken, dit is altijd de zwakste plek. Met een kroonsteen gerepareerd, zal naar verwachting voldoende zijn voor de laatste paar duizend km.

Geweldige omgeving, niet!!   Oase in de Atacama woestijn   Kabelbreuk, strak op de soldering

 
1 reactie

Geplaatst door op 5 januari 2014 in Reis 2013