RSS

Richting kust, terug in Europa

24 Dec

M’Hamid, dag rust

Na een goede nachtrust is het energie peil van de belgen nog van die aard dat ze de volgende dag besluiten niet te gaan rijden. Past mij ook wel, daagje zon en zwembad. Voor mij een mooi moment om wat dingen op rijtje te zetten. Samen wat gekeken naar de route voor de aankomende dagen.

De motor van Gunter (1vd3) had problemen met de brandstof toevoer richting de motor. Kon mij hier ook mooi nuttig maken, samen de motor weer gereed gemaakt. Mijn hulp werd beloond door klein proefritje en uiteindelijk ook nog met een ritje op een 450 rally KTM. Wel even wat anders als de zware Ténéré. Zonder dat je het enigsinds door hebt zie je op de km teller dat je de 60km/u aantikt. Geef je dan nog ff iets gas bij dan komt daar zonder moeite zo maar 30 bij. Ondanks dat voor gevoel zo moeiteloos gaat, kost het rijden wel degelijk energie. Met een half uur, kleine 20km rijden kwam ik bezweet weer terug op het terrein van de rally.

Te gast bij vrienden uit Belgie

De volgende morgen, nog voor het ontbijt mijn tent en tassen ingepakt en weer op de motor gehangen. De eerste 150km zou wel een pittig kunnen zijn en deze wilde ik dan ook vanwege de hitte voor de middag hebben afgelegd. Iedereen vaarwel gezegd en opweg richting Foum Zguid. Net buiten het dorp begint de onverharde weg richting het westen. In de bergen en op de harde padden zijn 4×4 sporen duidelijk te onderscheiden. In het zand liggen er vaak meerdere sporen en deze wijken dan tientallen meters af van de weg/ track locatie op mijn GPS. Steeds weer van track wijzigen om zo toch de juiste richting te volgen. Het is zaak de meest zichtbare, meestal door 4X4 terrein wagens gereden sporen te volgen. Deze zijn door de lokale bevolking en gidsen gemaakt,  zij weten tenslotte de weg.

De moeilijkheid van het zand rijden is dat je er niet door maar op het zand wild rijden. Hiervoor is snelheid nodig, de motor moet als het waren over het zand surfen. Moet je van richting veranderen, of ligt er een klein duintje waar je omheen moet. Heb je kans dat de snelheid iets terug gaat en je voorwiel zich in het zand graaft. Het zand is ook steeds anders, soms hard dan weer heel erg los. Het 600cc motorblokje heeft het er erg zwaar mee. Nadat ik deze even 5 minuten wat rust gun,  rijd er mij een 4X4 voorbij met toeristen. Snel start ik de motor en rij deze voorbij, in de hoop dat ik deze achter mij weet te houden. Geeft een gerust gevoel dat er eventueel hulp op kort afstand is. Echt in de allerlaatste 200 ‘zware’ zand meters (zo blijk achteraf) krijg ik het voor elkaar de motor incl mijzelf neer te leggen. Opstaan en even kort op adem komen en de motor weer recht opgezet. Niet veel later stopt de 4X4 naast mij en vraagt of het goed gaat. Ik steek mijn duim en vraag hoeveel van zand ik nog kan verwachten. Krijg het bevrijdende antwoord dat het moeilijkste achter de rug is.

Lage bewolking, drukkende temperaturen richting de 40 graden  M'hamid naar Foum Zguid  Zand van M'Hamid

In Foum Zguid eerst maar eens een uur gestopt en uitgebreid gegeten. Dit had ik wel verdiend, rustig nagenieten van het avontuur van s’ morgens. Na een flinke lunch verder richting het westen gereden. Aan het eind van de dag het stadje Igrem bereikt. Na wat rond vragen een simpel hotel gevonden, de motor mocht beneden in de gang de nacht doorbrengen. Na beetje opfrissen, douche was niet aanwezig een rondje door het dorp gelopen. Igrem heeft geen bezienswaardigheden, wel veel winkeltjes met allerlei producten. De slagerij, waar je zelf de nog levende kip mag uitzoeken. Kleine schoenen winkeltjes met leren sandalen en typische Marokkaanse instappers. De rest van de avond gesleten met het samen met de plaatselijke jeugd kijken naar een voetbalwedstrijd, Barcalona – Sporting Lissabon.

Donderdag morgen vertrokken met maar een korte dag afstand in het vooruitzicht. Net 20km voor Agadir had ik iets gevonden met wat meer luxe als de dag ervoor. De rit er naar toe was voor het eerste beetje saai te noemen, veelal rechte wegen. Aangekomen in plaats van een kamer keuze gemaakt voor een nomade tent. Er stond een normaal bed in en op kruip afstand een zwembad. Om nu te zeggen dat je er een echt nomaden gevoel bij kreeg? De rest van de dag wat rond gehangen en korte wandeling gemaakt. Het echte vakantie gevoel was hier zeker aanwezig.

Essouira

Fris weer op pad richting Essouira, een stad aan de kust. Ruim 2 jaar geleden heb ik hier eerder in de tegen gestelde richting gereden van Essouira naar Agadir. Herinnerde mij de nog mooie route langs de kustlijn. Eerst moest er nog stuk afgelegd worden vanuit het binnenland naar de kust.  De zinderende hitte had plaats gemaakt voor de verkoeling vanaf zee. Nog steeds zo rond de 30-35 graden, maar dan met goed merkbaar meer zuurstof, energie.  Via mooie bergpassen en gravelroad verschijnt dan eindelijk de zee aan de horizon. Ik pik de route op van de Raid du Passion Dessert 2015, herkenbare paden volgen en herinneringen komen boven. Op exact dezelfde plek als destijds  maak ik een keuze uit de vers gevangen vis. Deze wordt ter plekken bereid en geroosterd. Onder toezicht van 2 katten en een hond geniet ik van mijn salade en gebakken vis.

Het is niet ver meer naar Essouira, zo’n beetje eind van de middag  draai ik de stad in. Ik had hier afgesproken met Miranda een dorpsgenoot uit mijn geboorte plaats. Het is altijd een mooie aanvulling van een reis om mensen te bezoeken en idee te krijgen van iemand anders zijn dagelijks leven. Miranda runt in de medina (oude ommuurde stads kern) van Essouira een hotel. Het hotel is onderdeel van een kit-surfschool en de gasten die komen zijn er dan ook om te kiten.

De medina in de verschillende steden zijn over het algemeen autovrij. Dus te voet de eerder ontvangen route aanwijzingen opgevolgd had ik al snel het hotel gevonden. De straten zijn smal, maar ruim genoeg voor een tweewieler, besloten de motor voor het hotel te parkeren. De buurjongens die ondanks eerder ‘goedkeuring’ verbaasde zich toch een beetje over de  (toch wel iets groter dan de veel gebruikte brommer / scooter’s) volgepakte Ténéré.  De bagage van de motor gehaald en binnen gezet, glasje fris erbij. De reactie van één van de eerste terug gekeerde kiter’s / hotel gasten was het teken dat tijd was om te douche. De hitte en stof van vandaag en afgelopen dagen had er voor gezorgd dat vooral motorpak niet meer zo frisse verschijning was. Na gegeten te hebben, wandeling gemaakt richting de haven. Hier viel op dat de kleine vissersbootjes (die ik eerder op de dag was tegen gekomen) , plaats hadden moeten maken voor volwassen schepen zoals wij die ook kennen in Europa. Op de kade werd vis verhandeld en overgeladen in verschillende vrachtwagens. Verderop werden de beschadigde netten hersteld, onder toeziend oog van de tientallen meeuwen die rakelings over je hoofd vliegen.

Besloten om een tweede dag in Essouira te blijven, ’s morgen eerst maar eens opzoek naar een kapper. In zo goed als elke steeg is er wel één te vinden, opnieuw voor een keuze. Blijft een gokje, maar scheelt het haar groeit er vanzelf weer aan.  Op naar het strand om daar te kite school te bezoeken, eenmaal op het strand zag ik de vliegers al in de lucht hangen. Miranda was ondertussen klaar met haar werkzaamheden, mooi tijd om bij de naast gelegen strandtent wat bij te praten.

De volgende morgen al de spullen weer bij elkaar verzameld en de motor weer opgezadeld. Van Essouira zal de route richting het noorden gaan, om uiteindelijk Marokko te verlaten terug naar Malaga. Had een route uitgestippeld richting de stad Fés. De afstand vanaf Essouira was te groot, onderweg zullen we plekje moeten zoeken om te overnachten. De harde wind langs de kust wegen maakte dat ik besloot iets eerder wat verder richting het oosten koers te zetten. Het hangen in de wind en vooral het corrigeren van de helm maakt de wind onprettig.  Als we ruim 50km uit de kust zijn, is de wind merkbaar afgenomen, genieten geblazen. Wat later als gebruikelijk besluit ik langs de weg te stoppen bij soort van Marokkaanse drive-in. Meerdere tentjes waar rook onder vandaan warrelt. Mooi plek om een warme hab te nuttigen.

In Khouribga aangekomen, een middelmaat grote stad besloten dat ik hier een hotel ga zoeken. Had de avond ervoor wel 2 waypoints gezet, één bij zogenaamd guesthouse. Na wat zoeken door de straten,2 tal jongens aangesproken met de vraag of zei iets van het bestaan van het guesthouse afwisten. Helaas, maar ze waren wel bereid mij met de auto te begeleiden naar een hotel. De oudste van de 2 zou over 10 minuten vertrekken, moest nog 4 uur rijden die avond om de volgende morgen op tijd op zijn werk te zijn.  Ondertussen was de hele familie naar buiten gekomen en werd ik uitgenodigd om in de tussen liggende tijd binnen wat thee te drinken.  Uitgezwaaid en op weg naar een hotel, bij de eerste stop bleek als snel dat de hotels ook hier stuk prijziger waren dan voorgesteld door de jongens. Weer terug bij de de auto / motor kwam al snel de vraag waarom ik niet gewoon bij het gezin bleef slapen. Prima toch, gelijk verzekerd van stuk gezelligheid en mooie kans om wat van het leefgewoontes te zien.

Na een douche en wat drinken, met zijn 3e de stad in. Vanwege het islamitische nieuwjaar was er een braderie. Overal kraampjes en kleden, van voedsel tot elektronica.  Heb niks nodig, de tweeling broer van één van beide jongens voegde zich ook toe. Na een rondje door de stad, aangekomen bij een poolcenter. Na een aantal potjes werd het tijd om weer richting huis te gaan. Adél moest zijn werkstuk voor aankomende schooldag nog afronden. Thuis aangekomen werden we getrakteerd op typische Marokkaanse soep (Harira) De woning bestond uit 3 woonvertrekken, keuken, woonkamer en een voorkamer. Zijn ouders en zusje sliepen in de woonkamer en wij met zijn 4e in de voorkamer. Langs elke wand stond soort van slaapbank, in de vorm van een U.

De volgende morgen rond 7.00 uur tegelijk op met de anderen. Zij moesten naar school en was voor mij mooie kans om lekker op tijd op pad te gaan. Samen met vader de motor beladen en na afscheid met goed gevoel vertrokken. Wat een gastvrijheid!!

Fés

Aangekomen in Fés weer zelfde riedeltje, zoeken naar een hotel. Ook deze stad heeft muren om het oude centrum. Opnieuw auto / motor vrij, in de hoop de motor dicht bij te kunnen parkeren zocht ik in de rand van de medina naar een hotel. In een doodlopende straat stond ik op het punt weer weg te rijden tot er een tweede motor rijder de steeg in reed. Hij bleek opzoek te zijn naar zijn vooraf geboekte hotel. De kamer zou ruim genoeg zijn voor 2 personen, of ik dat goed idee vond. Nadat we beide de motoren hadden afgeladen en waren opgefrist de stad in. Fés is de 2na grootste stad van Marokko, heeft dan ook veel history. De medina staat op de UNESCO Werelderfgoed lijst en dit is goed te merken aan het aantal toeristen. De stad is gebouwd op een berg, hoe verder we van ons hotel afliepen des te meer we zouden moeten klimmen om weer terug te komen. De stad is bekend om zijn ambachten en we wilden graag de leer looierij bezoeken. Omdat toch al wat later op de middag was liepen we met een stevige pas door de mensen massa heen. Door middel van wat vragen vonden we uit eindelijk iemand die ons een mini rondleiding wilde geven. Dit was zeker de moeite waard en bovendien beloond met een mooi uitzicht over de stad.

Grensovergang

Ondanks mijn eerdere voornemen om dag langer te blijven in Fés besloten richting de ferry te rijden. In de hoop de boottocht 2 dagen naar voren te kunnen verplaatsen. Beetje het gevoel dat Europa weer dichterbij kom en dan in eens heb je het wel gehad. Na bijna 3600km, was het tijd om weer met euro’s te gaan betalen. In Zuid Spanje staat mij nog een week offroad rijden te wachten.

Ondanks dat is smorgen iets na half tien was vertrokken het ver in de middag dat ik op de grens naar Spanje aankwam. Waar ik op de heen weg er binnen 10 minuten door was zag dit er voor de terug weg direct bij aankomst anders uit. Was een chaos, rijen met auto’s, met een beetje er tussen door rijden kan ik zo een groot gedeelte van de rij passeren. Desondanks had ik toch nog net ff iets langer naar de loco’s op hun scooters moeten kijken. Stond namelijk op zeker moment toch vast en moest in hetzelfde tempo van de auto’s geduldig afwachten tot ik aan de beurt was. De procedure rond mijn paspoort was snel afgehandeld, maar wat ik nu aanmoest met de stempel voor mijn motor volstrekt onduidelijk. De agenten op de post hadden weinig zin om mij te helpen, want deden bepaald geen moeite om ook maar enigszins te communiceren.  Frans, die ken ik niet, Engels spraken ze niet. Met handgebaren en zelfs in nederlands werd het hem ook niet.  Dan ondanks mijn voorkeur om er geen gebruik van te maken toch maar een fixer het papier werk te laten regelen. Bleek nou de enigste met de ‘juiste’ stempel was de beste man bij de grenspost Spanje > Marokko. Vreemd, maar oke we kunnen weer door.

In de stad Mellila als eerste mijn ticket omgeboekt, wat geen enkel probleem was. De boot vertrok pas rond midden nacht, had dus nog wat tijd te dooien. Mooi plekje gezocht bij de MC Donalds, gratis wifi en patatje gaat er altijd wel in. We zijn weer terug in Europa !!

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 december 2017 in Marokko 2017

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: