RSS

Auteursarchief: jonathan

Marokko 2017

De route is live te volgen op spotwalla, zie Klik hier!!

De afgelopen weken de motor klaar gemaakt voor transport. Al met al toch weer meer tijd voor nodig dan ik had gehoopt. Andere dingen schieten er dan bij in, maar al met al met redelijk tevreden gevoel de motor naar Moerdijk gebracht. Het transportbedrijf Nord Cargo verzorgd transport van mijn motor fiets naar Malaga en weer terug.

In de week dat de Tènèrè onderweg was per vrachtauto, de tijd om routes te verzamelen. De routes van eerdere deelnames aan de Raid (georganiseerde rally 2011, 2012 en 2015) samen met toegezonde routes van andere fanatieke Marokko gangers moet de basis zijn voor de route. De GPS geladen eeen landkaart besteld. De exacte route word terplekke de avond tevoor gemaakt.

Binnen de geplande 2,5 week in Marokko, reizen ook een groep uit Nederland en Belgie af naar Marokko. Het doel is om beide op èèn van hun overnachtingen / Bivac te gaan ontmoeten. Het communiceren met de lokale bevolking is door mijn gebrek aan beheersing van de Frans en Spaans taal niet eenvoudig. Maar een enkeling spreekt voldoende engels om een gesprek me te kunnen voeren.

Aankomst in Malaga, de vlucht naar Zuid Spanje verliep voorspoedig. Aangekomen eerst bak koffie en daarna bedacht hoe ik naar de loods van Nord Cargo ga komen. Eenvoudigst is een taxi op vliegveld pakken en de 5 km daarmee afleggen. Maar wat doe ik dan met mijn tijd die ik moet overbruggen. Zondag middag wandeling is ook zo gek niet. De navigatie vertelde mij fijnloos de weg, door de berm langs de autoweg, droge rivierbedding. Ik denk zo een goed begin van wat avontuur.

Ron van Nord Cargo was bereid wel iets eerder te komen. rond 16.30 reed ik de motor met bepakking vol goede moed naar buiten. Mijn geduld werd nog effe op de proef gesteld door onjuiste positie van de nooduitschakelaar. Stom, 20x trappen op de kickstart zonder enige reactie, schakelaar om, 1 trap en lopen.

Rondje door Malaga gereden en de motor op de boulevard geparkeerd. Daar wat gegeten in afwachting van vertrek, boarding van de ferry naar Melilla.

Vanwege de last minute booking van de ferry (afgelopen zaterdag) geen slaap cabine meer beschikbaar. Slaapzak mee de boot op, vast ook wel plekje te vinden waar ik rustig kan slapen. Na 0.30 uur richting de slaap vertrekken, stonden 30tal vliegtuig stoelen waarop geslapen mocht worden. Helaas een gezin(vooral moeders) die geen enkele slaap nodig dacht te hebben. Verstond geen word van waar ze het over hadden maar erg slaap verwekkend was ook niet bepaald. Elders een plek gevonden, enkel een beveiliger maakte duidelijk dat hij dit een minder goed idee vond. Had had positief genoeg een alternatief, de gebeds ruimte. Ook goed, weer keer anders wakker word. De ogen uit wrijven en dan iemand links naast je zien zitten die met zijn ochtend gebed bezig is.

Eenmaal beetje wakker de motor beneden klaar gemaakt.Het verlaten van de ferry ging erg vlot rond 7.00 uur stond ik nog in het schemer aan de grens met Marokko. (Melilla is een Spaanse enclave) Had thuis de papieren in order gemaakt en mede dat resulteerde in de snelste grensovergang ooit (buiten EU)

10km gereden, geld gepint en opzoek naar ontbijt. De bekende Marokkaanse pannenkoek met jam en een glas thee. Nu kan het beginnen, fles water van 1.5 liter opzak. De twee jaar nauwlijks gebruikte camelbag bleek helaas niet zo waterdicht als zou moeten. Gelukkig met maar de halve inhoud van de fles.

Had niet verwacht dat naar kleine 150km er al echte serieuze pistes zouden bevinden in het noorden. Dan zeker niet met langs de 100km lange track slechts enkele tientallen nomaden tenten maar geen enkel dorp te bekennen. Volledig op safe rijdend (- 20km/u dan gebruikelijk) schiet het dan toch aantal keer door het hoofd. Wat als, morgen dus maar gewoon uit goede gewoonte starten met minimaal 3 liter water en de benzine tank elke 150km aftoppen.

Ondanks te lichte stress, toch super genoten van de fantasische paden en uitzichten. Na 100 km eindelijk een dorp waar ik water kon inslaan. Bij de zoektocht naar een aantal liter benzine werd ik naar de plaatselijke markt gestuurd. Onder toezicht van de dorpsbewoners werd een 5liter waterkan voorzien van benzine en in de tank leeg gegooid. Opgelucht kon ik beginnen aan de laatste 160km route van de dag. 430km, bijna aan een stuk dan mag je met 4 slaapuren wel iets moe zijn. Vannacht gelukkig een goed bed, even compenseren.

Advertenties
 
6 reacties

Geplaatst door op 18 september 2017 in Uncategorized

 

Federico, Around the world on a cb250

In Cartagena oktober 2013

 

In oktober 2013 bij de start van mijn 3.5 maand door Zuid Amerika ben ik Federico tegen gekomen. Toevallig had ik het hostel uit gekozen waar hij korte tijd wat centen probeerde te verdienen. We hebben elkaar destijds maar kort gesproken, maar contact gehouden op facebook. Zijn plannen destijd waren te blijven reizen tot de zin en/of geld op zou zijn. Ik ben al weer meer als een jaar thuis, denk soms nog met heimwee terug aan de mooie tijd. Federico is nog steeds onderweg, de cb250 heeft er al verschrikkelijk veel kmters opzitten.

Een kleine maand terug is hij aangekomen in Engeland. Daar heeft hij onverhoopt toch zijn motor blok moeten vervangen vanwege problemen met de cilinderkop. Na een maand verblijf, de motor weer aan het rollen. Nu onderweg via Schotland, Frankrijk richting Nederland. De rest van Europa zal volgen en wie weet waarna toe nog meer??

Zijn manier van reizen waardeer ik enorm, geen spaarpot geen luxe. Man een motor, paar tassen de kaart in de hand opzoek naar mooie verhalen en bijzondere ervaringen. Om deze reis, avontuur een verder vervolg te kunnen geven zal er in de aankomende periode minimaal 3 maanden gewerkt moeten worden. Federico heeft het geluk in het bezit te zijn van een Italiaans paspoort.  Dat zou het vinden van een tijdelijke baan een stuk eenvoudiger moeten maken.

Nu kan ik zo niet één twee, iets verzinnen waar hij aan de slag zou kunnen. Vandaar deze lap tekst, 2 weten meer als 1. Hij heeft de voorkeur om iets te gaan doen in de techniek, zou graag naast werk ook iets van de bezigheden opsteken en leren.  Elk ander aanbod, word serieus overwogen het blijft tenslotte werk.  Wie van hier heeft een idee of ziet mogelijkheden?

Ik zou het leuk vinden als zijn zoektocht naar werk iets oplevert, kan jij jezelf daarin vinden laat even een reactie achter. Al is het maar om te topic te kicken en onder de aandacht te krijgen.
Federico houd geen blog of verslag bij, maar heeft wel veel foto’s en video’s. Mogelijk dat we daar nog iets mee kunnen doen.

GRT Jonathan

 

USA No need for a real offroad bike.Lowrider

 
1 reactie

Geplaatst door op 7 juni 2015 in Uncategorized

 

Tags:

3J’s rijden de Rallye des Jojo’s

Voorwoord

Aan de finisch met 2X Tenere

Het is al weer een lange tijd geleden dat er een post verschenen is op mijn blog, het verslag van de in de september plaats gevonden Rallye des Jojo hadden jullie nog tegoed. Dit verslag is geschreven tbv het jaarboek van de Dutch Tenere Association:

Naar aanleiding van de goede verhalen van Jos over de eerdere editie van de Rally des Pionniers. Hadden Jouke en ik ons op het allerlaatste nog op de deelnemers lijst weten te manoeuvreren.  We beschikte allebei over een XT600Z Tenere uit de jaren ’80. Daarmee dus aan de eis dat een deelneming alleen is toegestaan, als het voertuig een connectie heeft met de Dakar uit vervlogen tijden.

Naar de start.

Samen zijn we donderdag naar de start ten oosten van Parijs gereden. Daar troffen we Jos en Linda aan, die bereikt waren ons in de aankomende week in het team te adopteren. Een tent, slaapmat, kleding en klein kistje met wat onderdelen waren mee gereden met de camper.  ’s Avonds volgde eerst een kennismaking met de andere deelnemers.  Al beperkte dat zich voornamelijk tot de deelnemers uit Nederland en België.  De grote man achter de organisatie kwam ook een babbeltje  maken, aan de bevlogen manier van communiceren, had hij er duidelijk veel zin in. Vrijdag wachtte ons de technische keuring en een korte special in een zandbak voor grote mensen. Na een goede nachtrust werd ons al snel duidelijk dat ons Nederlandse schema, als eerst moesten inwisselen voor de Franse. Ruim 1.5 uur later als gepland werd de eerste motor gekeurd. Gelukkig hadden ze er wel een goed tempo in, de remmen, verlichting en helm waren in orde. Toch klein beetje opgelucht na de keuring konden we aan de lunch en afwachten wat komen zou.
Met een koude motor, nog geen meter gereden sta je dan aan de start van een special. Alleen maar zand voor je, slapper (mul) als het zand wat wij kennen van de Nan King Rally. (NL strand) Jouke en ik hadden een start nummer rond de 30. Hadden dus al paar goede voorbeelden gezien hoe het wel en niet moest. Na de start, die beetje heuvel af was, direct een bocht naar rechts  poogde verschillende deelnemers de motor met veel moeite de juiste richting op te krijgen. Jos had laten zien dat het met de juiste skills en lef, het rondje van 3km binnen de tijd van 5 minuten was af te leggen. Opgelucht keek ik 10 minuten na de start om mij heen dat ik eindelijk de finish had gehaald. De motor zeker 2X in het zand willen begraven, nadat deze in de bocht niet zelfde koers wilde volgen als ik.  Opgeven was geen optie, motor weer overeind en weer verder.

Zaterdag gingen we dan eindelijk echt van start, de vorige avond ons roadbook ingerold en na ontbijt waren we niet meer te houden. De eerste echte rijdag zal voornamelijk in teken staan van het met een grote boog om Parijs heen rijden.  De route bestond dus uit redelijk wat asfalt maar dat is hier in Frankrijk zeker geen straf.  Hoe verder we naar het zuiden afdaalde hoe mooier de routes werden. Wat na dag één al duidelijk was dat het roadbook erg goed in elkaar zat. De situatie’s waren erg duidelijk getekend en hierdoor ook zonder aarzelen, na elke kruising onze weg te vervolgen. De eerste 4 dagen hebben Jouke en ik veel samen gereden. Ondanks dat er van een wedstrijd geen spraken was. Was het stiekem toch wel leuk om poging te doen om als eerste bij een controle post aan te komen. Door goed samen te werken, geen foute te maken met navigeren, lukte het ons om vooraan mee te rijden.  Ging zelfs zo goed dat Jos besloot dat we voor één dag ieder onze eigen route moest rijden.  ’s morgen voor vertrek kregen we nog een laatste wijziging van het roadbook. Lange tijd kon ik hiervan profiteren en stond mijn naam boven aan de checklist. Helaas door kleine terugval van mijn concentratie, in het laatste deel van de etappe had ik tot twee maal toe een kilometer verkeerd gereden. Die paar minuten heb ik helaas niet meer goed kunnen maken op Jouke. Op de eind post, hadden we als 3J’s wel mooi de plek 1 tot 3.

Mooie hard cross circuit, fly high

Na elke rijdag werden we door Linda getrakteerd op een glaasje Pastis. Doordat we gedurende de week nauwelijks pech of oponthoud hadden waren we s’middag vaak al rond 4 uur op de camping. Eerst een heerlijk douche en dan was er tijd om in de zon te zitten, net vakantie.  De campings waren met zorg uit gekozen en vaak waren de voorzieningen perfect. Linda wist de mooiste plekjes op de camping te vinden.  Waardoor we altijd zo lang mogelijk konden genieten van het mooie weer en de rust. (ver weg van de soms schreeuwende stroomgeneratoren) Na een voedzame maaltijd en paar biertjes vertrokken we mooi op tijd in onze slaapzak. Door het mooie weer voldeed de M90 slaapzaak en was een tent overbodig.

Zo halverwege de week was er opnieuw een special uitgezet. Dit keer over een afgelegen, wat vervallen crossbaan. Met een keiharde ondergrond was het oppassen geblazen. Samen met Marcel een van de Belgen mochten wij het spits afbijten. Liet Marcel mooi voorop rijden, kon ik profiteren van zijn uitstekende rijlijnen. Als oude cross veteraan, weet hij als geen ander hoe je op de juiste manier de bocht aan moet snijden. Net na de start was een klein spring heuveltje, wat mooie foto’s opgeleverde. Na het rondje van ongeveer 5km had ik wel dorst gekregen. Ergens achteraf stond iets dat leek op een vervallen kantine. Bij de vraag of ze water hadden, kreeg ik een flesje water in handen waar wel een erg dikke laag stof op zat. Deze maar snel omgewisseld, voor iets wat niet zo snel buikloop tot gevolg heeft.  Na de korte crossproef was het wachten op toestemming van de organisatie om te vertrekken richting de camping. Ons ongeduldige Hollanders duurde dit allemaal wat te lang, stiekem met zijn 3e er tussen uit geknepen. Bij de camping aangekomen bleek dat aan mijn koppelingzijde de pakking er tussenuit lag. Vermoedelijk niet vast genoeg gezeten, ofwel los getrild. Had ik eindelijk iets om te sleutelen, met een verse pakking waren we klaar voor de volgende etappe.

De routes hadden alles wat je als offroader maar wenst. Er zaten een paar mooie doorwadingen en verschillende single tracks in. Als er in het roadbook stond vermeld dat er voor zwaardere voertuigen een omleiding mogelijk was. Dan wisten je dat er iets moois te wachten stond.  De week vloog voorbij en voor we het wisten waren we aangekomen op Chateux de lastours. Dit is een wijngaard zo ontzettend groot dat de Dakar teams hier hun voertuigen komen testen. Net als eerdere edities was hier door een lokale Fransman een roadbook in elkaar geknutseld. De route had een paar technische passages. Met scherpe haarspeldbochten en vaak een flinke hellingshoek, was het een uitdagend rondje van ongeveer 20km. Met in mijn achterhoofd de nog af te leggen terug reis, op de motor. Was heel houden het advies, kon absoluut geen brokken gebruiken. Met gestaag tempo het rondje afgesloten en daarmee ook deze fantastische week. Jos en Linda ontzettend bedankt voor jullie gastvrijheid, wij hebben ontzettend genoten.

Jouke, Jonathan Jos en Linda

 

10440138_10204637277074936_2467005951658767391_n

 P1070852 Start JoJo in een zandbak

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 25 november 2014 in Korte trips

 

Laatste week, opweg naar huis

Laatste dag op de motor

P1070669

Maandag ochtend voor de laatste keer hier in Zuid Amerika de motor bepakt. Best een gek idee, om na 17.000km in afgelopen 3.5 maand,  op de motor te stappen om de laatste 300km af te leggen. Ritje was gelukkig zeker nog de moeite waard. Nog paar leuke stukjes onverhard gereden, met als verrassing nog enkele tunnels. Welke zo lang waren dat zelfs halverwege moest stoppen om toch maar met enige moeite mijn licht aan te doen. Door de vele trillingen had het dashboard nu helemaal opgegeven en zaten de bedienings knoppen van het licht niet meer op de juiste plek. Door gebrek aan licht in de tunnel moest ik mijn telefoon uit mijn binnenzak halen om toch de juiste schakelaar te vinden. Was handiger geweest als ik dit mij net voor de tunnel had gerealiseerd. Maarja heb mijn eerste ogen nog, en tikje eigenwijs dacht ik die paar honderd meter ook wel zonder licht te kunnen. De laatste honderd kilometer ging langs de kust, doorkruiste een paar kust-plaatjes. Na verhand ik dichter bij Valparaiso kwam, verscheen er meer bebouwing en werd het duidelijk dat ik mijn eindbestemming naderde. Niet veel later belde ik aan bij de voordeur van Villakunterbunt. Er is geen uitleg nodig waarom dit hostel deze naam draagt. Het pand mogelijk meer dan honderd jaar oud, doet direct denken aan het huis waar de verhalen van Pipi zich afspeelde. Motor die middag nog gewassen, zou er zo weer 20.000km tegen aankunnen.

Pipi afgebeeld op de voordeur    Verzamelde stickers I   Nu is het echt over, de Tenere mag weer trots zijn op zichzelf.

De reden van mijn verblijf in hostel Villakunterbunt is dat zij ook voor mij de export van mijn motor voor hun rekening nemen. Enzo en Martina doen dit werk al zo 20 jaar, dus hoef mijzelf er niet druk over te maken. Een passende krat werd dinsdag uitgezocht, en de motor in vast gemaakt. In de tussen tijd had ik genoeg tijd om de stad te verkennen. Maar door gebrek aan zin, is het bij aantal korte loopjes na het centrum gebleven. Voornamelijk functioneel, was nu zo ver dat ik mijn zinnen had gezet op thuis. De 4 dagen in Valparaiso heerlijk kunnen uitrusten, goed mijn slaap gepakt. Donderdag was al het papierwerk klaar en hebben we met 5 man de motor en kist in een pickup getild. Na ritje van 20km kwamen we aan in de terminal, waar de douane nog even blik wilde werpen in de kist. Na wat heen en weer geloop tussen diverse kantoortjes hadden we al de gewenste documenten en de kist dicht gemaakt. Niet veel later pikte een heftruck de  kist op en verdween in een hal, net zoals 4 maanden geleden in Rotterdam. 2 februari vertrekt het schip voor reis van 30 dagen naar Hamburg, daarna komt de kist in een container richting Rotterdam. Ik hoop de motor in de tweede week van maart op te kunnen halen.

Motor ingekrat en klaar voor vertrek naar de haven.   Valparaiso, havenstad   Valparaiso is zeker de moeite waard als stad.

Vrijdag begin van de avond in een bus gestapt op weg naar het vliegveld net voor Santiago. Ik was ruim op tijd, dus ondanks dat de bus er ruim 1.5uur langer over deed als normaal gesproken, hoefde ik mij geen zorgen te maken over het halen/missen van mijn vliegtuig. Op het vliegveld mij tas met bagage ingeleverd, bleef gelukkig onder de 20kilo. Had dit keer beduidend meer bagage dan op de heen reis. Reden was dat ik had besloten mijn motorlaarzen en jas mee naar Nederland te nemen. Het offroad seizoen is juist begonnen, er staan al weer aantal leuke ritjes op het programma in Nederland. Ben bang dat deze niet kunnen tippen aan de belevenissen afgelopen maanden. Net na middernacht steeg het vliegtuig op, opweg naar Madrid. Na een lange zit van ongeveer 13 uur zetten ik mijn voeten weer op Europees grondgebied. Op het vliegveld in Madrid mijn overgebleven Chileense Pesos weer omgerolen naar euro’s. Was ik door de haast vergeten te doen op het vliegveld in Santiago. Dit resulteerde in een slechte wisselkoers, grootste teleurstelling was dat er geen ruimte was hierover te onderhandelen. (we zijn weer terug in Europa 😛 )  Na een korte vlucht naar Brussel, stonden mijn ouders mij al op te wachten. Net na 12 uur nachts, stapte ik ons huis in Benschop weer binnen. Niks leek veranderd, als welkoms cadeau had mijn vader een heerlijke tulband gebakken. Op naar bed!!

Valparaiso, havenstad

Na de zondag beetje op adem te zijn gekomen na de vliegreis van meer dan 24 uur. Maandag morgen maar weer voor het eerst gaan werken. Na half uurtje bijkletsen met mijn collega’s, kon ik al weer mooi op pad. Op weg naar een storings klusje, best wel een vreemd idee. Dat na 3 maanden op de motor, er nu echt een einde aan is gekomen. Om 9 uur ochtends op je knieën, kabeltjes aan het uitpluizen op zoek naar de oorzaak van de storing. Schiet deze gedachten aantal keren door mijn hoofd.

Kom ik nu toch ook aan het eind van mijn laatste verslag. Heb nog ontzettend veel beeldmateriaal, fotoboek en een mooie video verslag staan op het todo lijstje.Nog een poging om te verwoorden, hoe ik de afgelopen periode heb ervaren. Het is geweldige periode geweest, bijzonder ervaring die ik niet snel zal overtreffen. Hoe het in de eerste week onwerkelijk was om op je eigen motor in Colombia rond te rijden, hoe snel de kilometers en tijd onder je door schieten. De blikken van de mensen, op je ongewone verschijning. Geweldige natuur, welke soms na elke bocht lijkt te veranderen. Tot soms wel 3 micro klimaten op een dag, van koud en nat tot ontzettende droge warmte. De trots waarmee mensen over hun leven en omgeving praten, gastvrijheid en vertrouwen. Door gebrek aan Spaanse woordenschat, soms met moeite iets uitgelegd krijgen of anderzijds hilarische momenten oplevert. De eenvoud van het verloop van een dag, je niet druk hoeven maken over de dag of tijd die je nog hebt. Als er weer eens op onmogelijk en onverwacht moment wordt ingehaald, of met gebruik van de claxon iemand probeert je plekje in het verkeer in te pikken. Elke keer als na de haal op kickstart, het geruststellende en vertrouwde geluid van de XT weer klonk. Al deze dingen zal ik in meer of mindere maten best missen de aankomende periode. Gelukkig is het ook weer fijn om thuis te zijn, wat dat wij het als inwoners van Nederland maar ontzettend treffen, staat als paal boven water.

Wil iedereen bedanken voor de leuke reacties en berichtjes die ik de afgelopen tijd mocht ontvangen. Wordt gewaardeerd dat de geschreven lappen tekst en foto’s worden bekeken.

Mooi plaatje

 
1 reactie

Geplaatst door op 8 februari 2014 in Reis 2013

 

Laatste week op de motor, opnieuw Dakar in beeld

Geweldig pas!!

Na weekend beetje bijkomen maandag ochtend vertrokken naar de grens met Chile. Zou een lange dag worden en het was noodzaak de brandstof tank vol te houden. Tussen de grenspost van Argentinie en Chili moest een afstand van 160km worden afgelegd, tevens zeker nogmaals 100 naar de eerst volgende tank mogelijkheid. Wat resulteerde in afstand van 360km tussen de twee tankstations. Bij de grenspost van Argentinie aangekomen, duurde het me allemaal veel te lang. Bijna een uur nodig gehad, voornamelijk door de onduidelijke structuur binnen in de grens post. Gelukkig was de pas, tussen de twee officiële grenzen zeker de moeite waard. Staat bekend als de Paso Agua Negra deze is maar enkele maanden per jaar open voor verkeer. Dit in verband met de sneeuw val in combinatie met de hoogte tot 4780 meter. Voor de laatste keer dwong ik de xt tot deze hoogte. Met een geweldig uitzicht links en rechts langs de route was haast geen noodzaak. Onderweg meerdere keren gestopt om te genieten van de omgeving. Op het hoogste punt aan gekomen stond daar van de andere kant gearriveerd een Oostenrijker. Hij was van het 5tal de snelste van zijn groepje, waren voor 4 weken aan het rond trekken in Chili en Argentinie. Zo’n half uur, over koetjes en kalfjes geouwehoerd om daarna af te dalen naar de Chileense grenspost. Daar aangekomen stond opnieuw flinke rij, dat werd dus opnieuw een uur. Zelfs mijn bagage werd gecheckt, voornamelijk op fruit en ander specifieke voedsel soorten. Alles was in orde en kon op weg naar Vicunã een klein dorpje. Hier een goed hostel gevonden, waar ik de nacht kon doorbrengen. Volgende morgen eerst ontbeten, was een bijzonder goed ontbijt. Heel wat beter als de twee stukje brood en wat jam die ik in Argentinie gewend was. Vertrokken uit Vicunã om richting Punta de Choros te rijden. Een strand plaatsje waar net voor de kust een paar eilandjes bevinden. Hier hoopte ik de volgende dag met een bootje een kijkje te kunnen gaan nemen. Zo rond 3 uur kwam ik dan ook in dit kust plaatsje aan, opzoek naar een geschikte camping het dorpje tweemaal door gereden. Mooi rustig stekje gevonden, samen met een stel uit Chili waren we de enigste gasten. ’s Avonds een pan rijstenpap gemaakt en rondje langs de kust gewandeld. Had ’s middags al geregeld dat er een plekje op de boot was gereserveerd voor mij de volgende dag. Bij de eigenaar van de camping, mocht ik in zijn kantoor gebruik maken van het internet.

Onderweg naar de Paso Agua Negra   Check snow   groepje oostenrijkers op van die oranje brommers

Volgende morgen om 9 uur bij de boot verzameld, met een half uur varen ontstond er wat beroering aanboort. We waren aangekomen bij het punt dat we dolfijnen konden spoten. Na enkele ogenblikken sprongen  de eerste dolfijnen uit water, nu was de kunst dit op foto vast te leggen. Van deze plek vertrokken we om andere zee dieren te spoten. Zeeleeuwen, Pinguïns, en tientallen vogels, geweldig om deze een keer in het wild te zien. Sommig dieren keken verschikt op, bij andere was het meer aangapen. De trip eindigde op een onbewoond eilandje waar we wel 60 minuten lang vrij mochten rondwandelen. Met stevig pas, was het mogelijk precies het hele eiland rond te komen. Bij terugkomst in het dorp, broodje hotdog gegeten. Daarna voorbereid voor vertrek de volgende dag.

Dolfijn, exact juiste moment   Zwemvest om, de zee op   2tal zeeleeuwen

Dakar

De afgelopen dagen stukje bij beetje richting het noorden gereden, om vrijdag met de Dakar caravan mee naar het zuiden te rijden. Donderdag eindigde mijn tocht in Caldera, hiervandaan zou ik richting Valparaiso rijden. Maar niet voordat ik stuk van de proef gezien zou hebben. Donderdag heb ik al even op het gps punt, wat vrijgegeven was door de organisatie een kijkje genomen. Dit punt was tevens de 4e en laatste stempelpost. Vrijdag zo rond 12.00 zouden de eerste motor rijders passeren. Bij het dichtst bijzijnde tankstation stonden middag’s aantal auto’s van de organisatie. Het bleek dat zij de belangrijkste punten een dag van tevoren voor de laatste keer checkte. Na een babbeltje van half uur, afscheid genomen. Kreeg in ruil voor mijn ‘sticker’ een officieel Dakar 2014 Tshirt, geen slechte deal.

In afwachting van de NL deelnemers   Kamaz uit Rusland   Veka service vrachtwagen

Vrijdag morgen vertrokken uit Caldera waar de proef maar kleine 10km vandaan zou passeren. Aangekomen op CP4 waren er al flink aantal toeschouwers te zien, vele waren een klein stukje de proef op gereden om het daar van dicht bij te kunnen zien. Op een mooie zandbult net wat hoger dan de route stond een bestelbusje, hier de motor naast geparkeerd en aan de praat geraakt. Zij waren er van overtuigd dat de route precies voorlangs de bult zou gaan en dan rechts er om heen. We konden mooi in de schaduw van het busje de tijd afwachten, zou nog zeker 2 uur duren voordat er iets langs zou komen. Zo rond half twaalf zagen we in de verte een helikopter, het signaal dat er wat aan zat te komen. Dit klopte, maar tot iedereen zijn verbazing bleken we met zijn alle niet langs de route te staan maar er zeker 500 meter vandaan. Binnen enkele seconden sprong iedereen in zijn haar auto om plek te zoeken naast de route. Op advies van een Chileen uit eindelijk de motor gepakt om 2 kilometer langs de proef op te rijden. Dit bleek de juiste keuze, mooi berg op en in een bocht. Waardoor de deelnemers iets in de remmen moesten, beter zicht voor ons als toeschouwer. Leuke bijkomstigheid was dat er drietal dames stonden met een Nederlandse vlag. Bleek de vrouwen te zijn van de coureurs/monteurs van het XDakar team, met zijn 4e vertegenwoordigde we Nederland tussen al de Chilenen. De eerste 10 motoren waren al gepasseerd en duurde dan ook niet lang of Henk Knuiman, Hans Vogels en Robert van Pelt waren gepasseerd.

Henk Knuiman

Nadat de Kamaz van Karginov was gepasseerd duurde het ons veels te lang voor dat de Rooy langs kwam. Zaten zeker 3 auto’s en misschien wel 15 minuten tussen.  Langs de proef heb je geen idee van de status van de wedstrijd en hadden dan ook geen idee ze nek aan nek lagen. Met uiteindelijk tot gevolg de dagzege voor Gerard de Rooy. Even later werden we als 4 Nederlandse versterkt met een complete fan club van het Veka team. Onder aanvoering van Peter Versluis, die helaas de dag ervoor een bocht had gemist en uit de competitie lag. Nadat Erik van Loon was gepasseerd ben ik rond 3 uur weer op de motor gestapt. Om richting La Serena te rijden, een afstand van 400km. Nadat ik Copiápo was gepasseerd werd ik zo nu en dan ingehaald door een wedstrijd auto/truck. Enkele teams stonden langs de route even af te blazen na de voorgaande special. Net voor het bivak reed ik achterop bij Nijen Twilhaar die Joan Barreda met zijn Honda de verbinding van 320km op sleeptouw had genomen. Al met al een geslaagde dag, gaaf om te zien hoe de deelnemers voorbij schieten!! In La Serena een residencia gevonden, waar de motor mooi op de binnenplaats geparkeerd kon worden. Had een lange dag achter de rug. Wat me het meest opviel in de stad was dat er eigenlijk niks te merken was dat de Dakar paar km verder zijn Bivak had. Op het hoofdplein was het druk, enkele tientallen kraampjes. Met moeite nog een mooie sticker gevonden van de Dakar.

Mijn paden, soms wat glibberig.

Zaterdag vertrokken richting Illapel, mijn laatste stop voor Valparaiso. Over voornamelijk mijnpaden slingerde ik naar Illapel. Echt doorrijden was er niet bij, ivm de staat van de weg en de vele bochten. Aangekomen zeker een uur rond gereden om een juiste plaats te zoeken waar ik mijn weekend zou kunnen doorbrengen. Opnieuw een crepy hotel gevonden, met binnenplaats voor de motor. Internet en grote tv in de gemeenschappelijke ruimte om de Dakar finale te zien. Het dorpje had wel iets, maar verder was er maar weinig te doen.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 24 januari 2014 in Reis 2013

 

Antofagasta de la Sierra, en de Dakar 2014

Antofagasta de la Sierra

Zie de zwarte ondergrond, pad langs vulkaan   kleurrijk   Eindelijk op de top, 4300meter

Maandag morgen vertrokken uit Antofogasta de la Sierra. Beloofde een mooie offroad dag te worden. Had samen met een lokale argentijn, de route uitgestippeld. De eerste 100km had ik op track, daarna alleen op een niet routeerbare kaart in mijn gps. Het mooie gegeven van een track is dat deze jaar geleden, gereden was door stel uit nederland beide op een motor. (Erwin en Irene, nog bedankt voor jullie gps files) Landschap was glooiend en pad ging rond een vulkaan. Zo nu en dan beetje zoeken naar de sporen in het landschap, deze liepen zo goed als naadloos met de track. Hoe dichter bij de vulkaan hoe zwarter de ondergrond. Was heerlijk sturen, mooie korte bochtjes en glooiende bulten. Na zo’n half uur was ik op het punt dat ik zelf de route moest uit zetten. Waren wel sporen van eerdere voertuigen, zolang deze zo goed als klopte met mijn kaart materiaal was het goed. Begon allemaal redelijk makkelijk, klein laagje zand op harde ondergrond. Des te hoger ik kwam hoe zwaarder het zand werd. Op aantal punten was het zand zo zacht dat ik moeite had erdoorheen te sturen, zelfs nagedacht of het mogelijk niet verstandiger was om te draaien. Door steeds de ‘harde’ stukken te zoeken probeerde ik te voorkomen, dat de motor dreigde weg te zakken. De remedie is dan om snelheid te maken en houden. Op zo’n 4000 meter was dit juist het punt, had bijna geen vermogen over om de snelheid die ik nodig had te maken. Doormiddel van bijsteppen met de voeten haalden ik toch de top van 4300meter. Opgelucht, in de wetenschap dat het nu merendeels bergafwaarts zou gaan begon ik aan de afdaling. Eerste deel was nog zand, wat evenlater plaats maakte voor stenen paden. Een 4×4 kwam mij tegemoet en deze gevraagd te stoppen, dit om te informeren naar de staat van de route, de aankomende kmters. P1070315Ze waren verbaasd over het feit dat ik de afgelegde route alleen had afgelegd. Gelukkig stelde ze me gerust dat van nu af aan gemakkelijker zou worden. Via aantal mooie paden stuurde ik de motor 40km later een dropje in. Hier even uitgerust om daarna te beginnen aan mooi stuk door een rivierbedding. Via talloze kleine doorwaddingkjes baande ik mij een weg door de rivierbedding. Moest zo nu en dan beetje oppassen voor enkele grote keien, maar kon toch behoorlijk snelheid houden. Nadat zo’n 236km was afgelegd kwam ik in het dorpje Fiambala aan. Hier mooi optrekje gevonden en rondje door dorp gelopen. Op het plein aantal fietsers uit Canada en Frankrijk ontmoet en daar de avond mee doorgebracht. Het stel uit Frankrijk ben ik in de daarop volgende dagen nog tweemaal tegen gekomen.

Dinsdag morgen rustig aan gedaan, en op het gemak naar Chilecito gereden. Hier was het de bedoeling om de Dakar van dichtbij te bekijken. De afstand was een geringe 200km, niet te vergelijken met de dag ervoor. In Chilecito aangekomen een hostel gevonden en mij voorbereid voor de volgende dag. Wat eten en drinken gekocht zodat ik de dag zou kunnen doorkomen.

Dakar spoten   Gerard de Rooy   Bivac, helaas niet binnen de hekken

Woensdag, kwam de dakar aan in Chilecito, Het plan was om 180km vanaf Chilecito langs de proef te gaan staan. Hier zouden ze rond 14.00uur passeren. S’morgens om 9 uur vertrokken, helaas was de weg naar de proef al naar 40km afgesloten. Dus dit plan kon overboord, besloten een plek in de schaduw te zoeken gewoon langs de geasfalteerde weg en dan maar te wachten tot de caravan mijn kant op zou komen. Dit kon nog wel even duren, zo rond 15.00uur kwamen de eerste motoren langs, vermoedelijk uitvallers van de vorige etappe. Tegen vijven kwamen de eerste toppers langs, van de NLers op zeker Henk Knuiman, Hans Vogels langs zien komen. De laatste keek nogmaals om nadat die de gele nummerplaat had herkend. Zeker gaaf om de buggy van Carlo Sainz en consorten langs te horen/zien komen. Toch wel één van de gaafste machine’s, die van Robbie, zeker zonder motorkap een monster. Langs de hele route tot aan Chilecito stonden groepjes mensen. Aan het groepje kleine 200meter verderop kon ik mooi aflezen wat voor voertuig er aankwam. Het enthousiasme was enorm toen de eerste Camino, (vrachtauto) de bocht om kwam, ook bij mij want dit was onze eigen Gerard de Rooy. Tot half acht langs de route gestaan, motor gepakt en richting het bivak gereden. Ondanks de tijd, stonden er honderden mensen langs de route, ook ik werd enthousiast begroet opweg naar het bivak. Daar aangekomen richting de toegangspoort gelopen, helaas zonder pols bandje zit toegang er niet in. Dus kan niet meer melden dan dat groots is, compleet dorp buiten de stad. Vermoedelijk ga ik in Chile nogmaals de Dakar tegen komen, zou dan wel gaaf zijn als ik toegang zou kunnen krijgen tot het bivak.

Geweldige route

Na mijn ‘Dakar’ daagje de volgende morgen op pad gegaan richting San Juan. Zou wel zien hoe ver ik zou komen. Vooral de eerste 100km had ik maar moeite om in een ritme te komen. De route bevatten nog wel twee mooie bergpassen, maar veelal was maar rechtuit sturen en de tijd doorkomen. Met de middag stop had ik het eigenlijk al wel gehad, maarja was nu niet echt een plek om te overnachten en dus maar even doorgebeten. In San Juan aangekomen ook nog eens wat moeite om een geschikte (betaalbare) slaapplaats te vinden. Uiteindelijk een plekje gevonden, de eigenaar van dit hotel leek zelfs serieuze interesse te hebben in mijn motor. Daar toch nog even over nagedacht, kosten om terug te verschepen zijn niet gering. Maarja toen puntje bij paaltje kwam had meneer meer het idee dat ik de motor wel weg zou geven. Dat was nou niet echt mijn idee, zitten toch aanzienlijk uren in om weer iets als deze motor terug te krijgen. Dan hebben we het nog niet gehad over de ‘emotionele waarde’, samen toch al mooi stukje van de wereld gezien.
Gelukkig was de afstand van San Juan naar Mendoza niet zo lang en het vinden van goed hostel zo gepiept. ’s Middags de route tot de grens met Chile voorbereid. Één van de kamer genoten van het hostel nodigde mij uit om samen met zijn maat richting het centrum van de stad te gaan. In het centrum van Mendoza bevindt zich een enorm park, wat zeker de moeite waard was dat te bezoeken. Na een flinke wandeling hadden we trek gekregen, dus opweg naar typische Argentijns steak house. Want hoe ze vlees moeten bereiden dat weten ze hier in Argentinië wel.
De volgende morgen toch maar weer op pad, opzoek naar mooi rustig plaatje. Deze hoopte ik te vinden in Barreal, aan de voet van de Andes. Het gebied rond de Andes staat toch wel garant voor rij plezier. Dit bleek ook weer, via een heerlijk bochtige pas met geweldige uitzicht begon de dag goed. Zo halverwege was het tijd om te tanken in een klein stadje. Helaas stond er een flinke rij auto’s voor het tankstation. Dik uur later was de tank afgetopt, helaas was mijn poging tot geld pinnen mislukt. We zouden wel zien hoe we dit op zouden lossen in Barreal, de argentijnen zijn dol op dollars, geen nood dus. Op internet een mooie verblijfplaats gevonden, helaas bleek dat deze beetje buiten mijn stand was. Moet zeggen zag er geweldig uit, maar toen ik naar de prijsvroeg en de gastvrouw wat begon te hakkelen wist ik genoeg. (had ze me toch goed ingeschat) Opzoek naar iets anders, kwam ik bij een erg oud uitziend hotel uit. Maar had een bed en zelfs internet, de douche en toiliot hadden opknapbeurt nodig. Maar waar praten we over, bij tankstation geld tegen een erg gunstige koers gewisseld. Dus mijn weekend kon beginnen!!

Poort van Mendoza    Stof wolkje, 2 seconden nul zicht tot gevolg   Dit doet weer denken aan mijn werk, nog even genieten.

 
4 reacties

Geplaatst door op 16 januari 2014 in Reis 2013

 

Grens Argentinie, Nieuwjaar Salta

Grens Argentinie

Laguna Miscanti

De afgelopen 2 dagen hadden we wat van de droogste woenstijn (De Atacama) ter wereld gezien. Dus werd het tijd om richting Argentinie te gaan. Chile is vergeleken de eerdere bezochten landen een duur land, de tweede reden. s’ Morgens de tank volgegooid maar vertrekken uit San Pedro wilde niet echt vlotten. Pas rond elf uur verlieten we het stadje. Na 80km over een goede asfalt weg kwamen we langs Laguna Miscanti, deze moesten we even aandoen. Via mooi zanderig pad kronkelen we naar boven om over de bergrug heen weer klein stukje naar beneden te gaan. Hiervandaan hadden we een prachtig uitzicht over het donkerblauwe water. Na kleine 10minuten de motoren weer gepakt om verder richting de grens te gaan. De weg was slecht, op een groot stuk asfalt lag een dikke laag split. Wat moeilijk grip zoeken is, echt doorrijden was er niet bij. Het uitzicht wat we hadden maakte alles goed. Vaak stopte we om aantal foto’s te schieten, de gemiddelde snelheid lag niet boven de 45km/u. Het laatste stukje naar de grens, spaande de troon. Door zware 4×4 onstaan op de gravelpaden hele kleine hops.(stel je voor kleine ronde verkeerdrempeltjes, 5cm hoog, bij 10 lang en dan honderden opeenvolgend. Zelfs met een snelheid van 90km/u lukt het niet alleen de toppen te raken. Kortom helemaal door elkaar gestuiterd bereiken we de grenspost. We lopen naar binnen en als eerste werd ons gevraagd naar ons paspoort, niks vreemd. Alleen de reactie van de grenspolitie, maakte ons niet bepaald gelukkig. Wat bleek we hadden 200km terug in het dorp waar we ’s morgens (4.5 uur eerder) vertrokken waren onze exit stempel (Chile mirgration) moeten halen. Lang verhaal kort te maken, we moesten weer terug naar San Pedro de Atacama. Beetje gefrustreerd opnieuw begonnen aan onze weg terug. We wisten wat ging komen, hielden het gas er goed op en reden aan een stuk de 200km terug. Ruim 2.5 uur later stonden we weer bij ons hotel. Alvast langs de douane gereden zodat we dit ’s morgens niet hoefde te doen. Wat bleek nu, we hadden die ochtend fijn onze navigatie gevolgd richting de grens, via een klein weggetje hadden we het dorp verlaten. Hierdoor al de borden met daarop de verwijzing naar de grenspost gemist. Het was de bedoeling geweest na de grens, nog zo’n 150km af te leggen zodat we op oudjaars dag niet zo’n lange rijdag zouden hebben. Dat konden we nu wel vergeten, oudjaars morgen om acht uur vertrokken, opnieuw richting de grens. Weer liep alles vlotjes, zelfs te vlot zo bleek even later. zo 25km voor de grens stopte we even om paar foto’s te maken. Bij terugkeer bij de motor’s valt mij iets op aan Florian zijn achterband, en jawel deze is lek. Helaas is deze niet zo gemakkelijk te repareren als die van mij, tubbless variant.(zonder binnenband) Er was een spijker door het loopvlak gegaan en een weg gezocht naar buiten via de zijkant van de band. Het eerste gat kregen we gerepareerd met een prop, het gat aan de zijkant was helaas enorm. Zo goed als mogelijk hebben ook deze gefixt, maar meer als 5km konden we niet rijden zonder te pompen. Na 20km, afwisseld rijden en pompen kwamen we bij een mijndorpje net voor de grens. Hier konden in de schaduw bedenken hoe nu verder, de band lucht dicht krijgen konden we wel vergeten. Optie twee was een reserve binnenband van mij monteren, deze was een maat groter maar onze enige kans. De grootste uitdaging was de stugge band van de velg krijgen, na half uur worstelen hadden de band van de velg. Binnenband erin en pompen maar, dit duurt een eeuwigheid ivm gebruik van een fietspompje maar met succes. Ruim 4 uur later, vooral door onze eerste mislukte reparatie acties waren we weer opweg naar de grens. Dit keer ging het een stuk eenvoudiger en 15 minuten later ging de slagboom open en vertrokken we naar de grenspost van Argentinie. Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen, kregen zelf stuk brood en een appeltje nadat we ons verhaal verteld hadden. Helaas was de pech vogel nog niet gevlogen, ruim 50km na de grens reed Florian opnieuw lek. Salta onze eind bestemming voor oudjaars nacht konden we wel vergeten. Geen zin om in de brandende zon te sleutelen, tevens voor ons idee geen optie’s tot succes. We bevonden ons letterlijk midden in de woestijn, zo 70km voor eerst volgend dorpje volgens onze GPS. Florian besloot voorzichtig met zijn lekke band door te rijden, ik vertrok vooruit om te kijken of ik hulp kon halen. Na zo’n 40km kwam ik toch onverwacht een dorpje tegen. Aangeklopt en navraag gedaan naar iemand die een band kon repareren, en of de motor kon vervoeren. Net buiten het dorp moest onze man zich bevinden, Florian kwam niet veel later ook het dorp binnen rijden. Ondanks zijn lekke band kon die toch bijna 40km per uur rijden. Met de aanwijzingen, onze redder in nood net buiten het dorp gevonden. Opnieuw het achterwiel van de motor, dit keer ging de achterband een stuk eenvoudiger van de velg. Mede door groot gereedschap en pers lucht was het klusje met uur geklaard. Opnieuw gingen we op pad, zo rond zeven uur kwamen we in een berg stadje. Op zich vond ik het wel goed geweest voor vandaag. Salta lag nog 160km voor ons uit en zouden we niet voor het donker bereiken. Andere kant was dat oud en nieuw hier vieren was ook niet ons plan, en zouden we verliezers zijn van dat stomme stuk rubber, de achterband van Florian. Nadat we getankt hadden toch maar weer vertrokken, de eerste 20km was net als de voorgaande 160km nog onverhard. Daarna kregen we gelukkig goed asfalt waar we heerlijk meters konden maken. Zo rond 22.00 uur reden we Salta binnen, we hebben het gehaald!!! Na gedoucht te hebben, naar het centrale plein gegaan om daar iets van nieuwsjaars feest mee te maken. Kan niet anders concluderen dat dit beetje tegen viel, nauwelijks vuurwerk gezien en na één biertje (oke van 1Ltr) kwam de man met de hamer. Zo rond een uur of  één lagen we dan ook al op bed.

Genieten met hoofdletters    Mooi plaatje   Bandje pompen

Nieuwjaars dag gemaakt tot rustdag, voordeel van de rustige nacht was dat we fit wakker werden en dan ook van de dag gebruik konden maken. Veel kwam er die dag niet uit onze handen, klein rondje gereden door de stad. 2 Januari, zijn we opzoek gegaan naar een verkering voor Argentinie en Chile. Nadat we zo’n 10 verschillende verzekeringskantoren zijn binnen geweest uiteindelijk een gevonden. S’middags op pad voor nieuwe handschoenen en de motor laten wassen. Florian moest zijn Touratroep (touratech) koffers laten lassen, en opjacht naar nieuwe binnenbanden. Zo rond 8 uur s ‘avonds hadden we beide onze lijstjes volledig afgewerkt. Meest van de tijd waren we kwijt aan het vinden van de juiste winkel en of personen. De siësta van 13.00 t/m 17.00 uur is op zo’n dag niet echt een welkome onderbreking.

Weer alleen op pad

3 ezels op een rij   Mooie route   kloof

Na bijna 4 weken samen te hebben gereden met Florian is eerst wat onwennig om weer alleen weg te rijden uit de stad Salta. Florian, heeft nog 3 maanden voor zich en vertrok richting Paraguay. Voor mij zit het er al zo’n beetje op en begeef mij langzaam richting Valparaiso in Chile. De hele morgen had het geregend en voordat ik vertrok was het dan ook goed 12 uur geweest. Volgens de tankbediende zou het droog worden dus toch maar voor de toeristische route gekozen. Ommetje van 100km maar zou de moeite waard moeten zijn. Na 100km kreeg ik toch beetje spijt, op hoogte regende het nog steeds en was het verrekte koud. Zag geen steek voor ogen ivm de mist, kon hierdoor niet echt lekker door rijden. Na de berg pas ging het gelukkig snel bergaf, de lucht begon zelfs op te klaren en de zon was in zicht. De omgeving veranderde van ruw gebergte in geweldig stuk woestijn. De glimlach kwam weer terug op het gezicht en er werd weer volop genoten. Mooi hoe het weer en omgeving in uur tijd de voorgaande ‘ellende’ zo vlug doet vergeten. Rond zes uur reed ik het dorpje Cafayate binnen. Een leuk toeristisch dorpje waar ik aan het plein een heerlijke pizza heb gegeten. Na de lunch richting hostel gegaan om niet veel later te gaan slapen. Zaterdag morgen vertrokken naar Antafogasta de la Sierra. Dit is een klein plaatsje in de Andes, beetje de verkoeling opzoeken in de bergen.  Het noorden van Argentinië is zeker de moeite waard, het gebergte blijft mij toch het meest trekken. Het dorpje beviel mij wel en dus besloten een dag langer te blijven, kon ik mooi aan mijn verslag werken en mij voorbereiden op de aankomende week. ’s Middags een korte wandeling gemaakt, op heetste moment van de dag. Het hoogste punt in het dorp beklommen.  Ik verbleef in een Hosteria waar ook groepjes 4X4 rijders zich verzamelden. Gezellig om met hun wat foto’s uit te wisselen, zelfs een volledige route voor de maandag uitgestippeld.

Uitzicht over het dorpje Antofogasto

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 11 januari 2014 in Reis 2013