RSS

Categorie archief: Reis 2011

Filmpje Noorwegen

Tijdens mijn laatste twee weken heb ik de camera gemonteerd. De route door Noorwegen heb afgelegd samen met een andere nederlander.

Advertenties
 
4 reacties

Geplaatst door op 27 november 2011 in Reis 2011

 

Afsluiting in Noorwegen, Thuis komst

Week 36,37 KM stand 20.011    6 september t/m 13 september

Mijn verblijf in de hostel op de Lofoten was de laatste paar dagen goed bevallen. Dit was de reden dat ik hier nog een nacht extra wilde overnachten. Op de route naar de Lofoten toe was ik er achter gekomen dat er een paar bouten die mijn motorblok in het frame moesten houden waren losgelopen. Deze kon ik mooi maandag morgen bij de plaatselijke garage vast zetten. Het weer was niet zoals we de afgelopen dagen gewend waren, zo nu een dan een buitje en een grijze lucht. Toch waren er een aantal met de roeiboot uitgevaren om de lunch met vis veilig te stellen. Er werd zelfs een 5.5 kilo zware joekel van een vis gevangen. Omdat ik dinsdag morgen erg vroeg moest vertrekken om de ferry van 07.00 uur te halen, heb ik s’avonds al afscheid moeten nemen van iedereen. Ik wilde de volgende morgen zo min mogelijk mensen storen dus alvast mijn bagage zoveel mogelijk ingepakt en beneden neer gezet.
Om vijf uur dinsdag morgen ging de wekker, snel bed uit, wekker uit. De oude visserman uit Noorwegen was ook al wakker. Samen ontbeten en om kwart voor zes de deur uit om te vertrekken. Gelukkig zag het weer er niet slecht uit, kon mooi droog de 70km naar Moskenens afleggen. Aangekomen bij de haven van Moskenes, stonden twee motoren te wachten voor de ferrie, verrassend genoeg hadden ze beide een gele kentekenplaat. Met een paar grote stappen naar beide heren gelopen , voor het eerst in 1,5 maand kon ik gewoon in mijn moedertaal communiceren. De overtocht naar Bode, was een over 125km, hadden ruim 3.5 uur de tijd om elkaar de sterken verhalen te vertellen. De overtocht ging hierdoor sneller als verwacht, jammer genoeg veranderde het weer ook snel. Bij de Shell mijn tank volgegooid bleek ik niet met pin te kunnen betalen. (was al de tweede keer bij de Shell, verwacht je niet van zo’n international) Ze accepteerde wel mijn euro’s maar niet met wat je noemt een faire wisselkoers. Regenbroek aan en op pad dan maar, plan was om via de 17 (kustweg) naar het zuiden te rijden. Dit betekende wel een groot aantal ferries, het begon al goed de eerste ferry miste ik dus mocht een uur wachten op de volgende. Als lunch een stuk cake gekocht en wat te drinken, onder een afdak van een gesloten kroeg kon ik mooi droog mijn tijd uit zitten. Toevallig ontdekte ik een onbeveiligd wifi netwerk, mijn lunch gegeten was het uur zo voorbij. Aangekomen aan de overzijde arriveerde ik 17 kilometer verder bij de volgende ferrie.
Het typische Nederlandse weer, lijkt aantrekkings kracht te hebben op de Nederlanders want ook hier stond weer een motor met een geel kenteken. Het was Rik, een jongen uit Eindhoven welke net als ik op de weg terug was richting Nederland. Hij had een vreemd verhaal zeven weken geleden was hij vertrokken met zijn GS naar de Noordkaap. Na 2.5 halve week op de terug weg werd zijn motor gejat. De situatie was dat hij midden in de nacht (wel was het nog licht)zijn motor had verlaten op een afgelegen plek om daar te vissen. Half uur later hoorde hij een motor weg rijden, snel realiseerde hij dat dit zijn motor wel moest wezen. Dit is een erg ongewone situatie in Noorwegen en de landelijke media gaf er hierdoor veel aandacht aan. Zes dagen later werd Rik gebeld dat zijn motor weer terecht was, hij besloot vanuit Nederland weer terug te keren naar Noorwegen om zijn vakantie alsnog af te maken. Besloten samen op te rijden, was wel even wennen na ruim 2.5 maand alleen gereden te hebben. Het weer wilde niet echt opknappen, dus besloten we om een overdekte overnachtingsplek te zoeken. Deze vonden we op een camping in een verbouwde schuur waar een kleine ruimte was met twee bedden. We mochten gebruik maken van de gemeenschappelijke keuken, toilet en douche. Binnen kon mooi onze kleding drogen, er was zelfs een speciaal ding die er voor moest zorgen dat mijn laarzen droog zouden worden.
Woensdag morgen hing er opnieuw regen in de lucht, uit voorzorg de regenkleding aangetrokken. Hoeveelheid regen die we woensdag gehad hebben was niet vergeleken met de vorige dag, zo nu en dan deed de zon zelfs een moedige poging. De route bracht ons opnieuw langs zeer mooie plaatsen en over verschillende ferries. Omdat het tegen de avond er na uitzag dat het ’s nachts niet droog zou blijven besloten we opnieuw opzoek te gaan naar een overdekte slaapplaats. Een camping lag te veel voor de hand, dus besloten we onze vraag voor te leggen aan een boer. Het duurde even voor we de boer hadden gevonden, wel was zijn reactie positief. Aan de overkant van de weg had hij een volledig gemeubileerd huis, we werden zelfs gevraagd of dit naar het zin was. Wat denk je, we vroegen naar een overdekte plaats in zijn autogarage en wat krijg je compleet huis. We vielen van de ene verbazing in de andere, koffie was aanwezig, cd’s voor in de cdspeler met hilarische muziek en cabaret. Ons eten bereid in de pannen van de beste man, hadden een doos vol hamburgers gekocht. Deze gelijk maar allemaal gebakken, gelijk een goed lunch voor morgen. Bleek zelfs draadloos ontvangst te hebben van de naast gelegen woning. Het klopte allemaal precies, ga er maar van uit dat we dit verdient hadden na de regenachtige dag eergisteren.
Ontbijt bestond uit een hamburger, in combinatie met een suiker bolletje smaakt toch niet helemaal zoals het hoort. Er hingen wel wat wolkjes in de lucht maar overgrote deel was blauw, beloofde een mooie dag te worden. Regenbroek kon uitblijven, scheelt weer dat vervelende geklapper aan de benen. Door het regelmatig gebruik van regenbroek was deze bij het kruis volledig open gescheurd, was nu meer een regenvanger dan protectie. Mijn voorwiel hobbelde wat meer dan ik gewend was dus besloten het balhoofd lager iets strakker te zetten. Rik kon mooi in de zelfde tijd onze burgers opwarmen, waren gestopt op een mooi uitzicht punt. Bleek bij wegrijden toch iets te veel spanning op het lager gezet te hebben, kon dus bij de volgende stop opnieuw mijn toolbag te voorschijn halen. We hadden al heel wat moois gezien, maar toch zijn sommige stukjes alsnog verbazingwekkend. Denk aan de atlantic route, Trollstigen en de Geiranger fjord op één dag. Een zonnetje er bij en je dag kan niet meer stuk. Na 500km tegen het eind van de dag, werd het tijd om een plekje voor de tent te zoeken. Net voor het dorpje Geiranger, de tent opgezet. Paar kilometer eerder hadden we onze boodschappen gedaan, voorgebakken aardappel stukjes, met spekjes en voor de kleur nog blikje erwten erbij. Onze blikken bier in het water van de Fjord gestald zodat ze mooi kunnen afkoelen. De vele kilometers zorgde ervoor dat we niet veel later onze slaapzak opzochten.
Vrijdag morgen zou het een relaxt daagje worden, plan was om stuk van ongeveer 150kilometer te rijden naar Innvik. Hier had Rik namelijk op de heenweg naar de Noordkaap, twee ontzettend aardige mensen ontmoet. Was een wat ouder echtpaar,  welke nog erg actief in het leven stonden. Vissen, hout bewerken noem het maar op. Rik had voor deze mensen een stel Hollandse klompen meegenomen, deze had hij beloofd op te sturen vanuit Nederland. Langs brengen is natuurlijk veel leuker en was gelijk onze slaap plaats weer georganiseerd. De vorige dag hadden we 2 duitsers gesproken die ons vertelde dat het zeker de moeite waard was om de Dalsnibba berg op te rijden. We hadden toch wat tijd en besloten te gaan kijken, weer was niet zoals gisteren maar was nagenoeg droog. De Dalsnibba is een van de hoogste berijdbare bergen in deze omgeving, tot 1500 meter. De route ging over een gravel pad met veel haarspeld bochten, was alweer genieten. Boven aangekomen begon het zelfs te sneeuwen, ook aan mijn vingers was het goed te voelen dat de temperatuur maar net rond het vries punt zat. Tevens was het natuurlijk weer een uiterste erbij op mijn lijstje, 45 graden boven nul en nu dus vorst. Gelukkig was het een paar honderd meter lager een stuk behaaglijker, de neerslag veranderde in miezer. Rond een uur of 13.00 kwamen we aan in Innvik, na een bak koffie en coup soep bij het echtpaar. Rik ging vissen met de roei boot en ik kon mooi proberen mij olie lek te vinden. De laatste twee dagen ging het van kwaad tot erger,  de laatste gerepareerde seal bleek oke. Wel vond ik dat de meeste m6 bouten van mijn linker carter deksel waren los gelopen. Hier kwam dan ook de olie vandaan, puntje voor de volgende keer. Onder tussen verging het Rik die nog aan het vissen was er goed. Hij had al bijn 40 vissen gevangen, had zelf nog niks gevangen in Noorwegen. Dit was de uitgelezen kans mijn geluk te beproeven, had de lijn nog maar net in het water laten zakken of had al beet. Hier was geen geduld voor nodig, binnen het half uur ontrokken we nog 15 vissen uit het water. Na ons diner met onze eigen gevangen vis, werden we naar de berghut, cabine van het echtpaar gebracht. Dit kleine huisje stond op de berg zo’n 300 meter hoger dan het dorp Innvik. Er was geen stroom of leiding water aanwezig, wel een houtkachel en een soort van chemische toilet. Het uitzicht was fenomenaal, Noorwegen is echt het vakantie land bij uitstek.
’s Morgens beide een verhaal in het gastenboek geschreven, huisje netjes achtergelaten. Gelukkig hoefde we niet de hele weg naar beneden te voet af te leggen. Onze gastheer stond ons al op te wachten met de auto. Vis bij het ontbijt mocht natuurlijk niet ontbreken, zelfs wat bammetjes voor onderweg kregen we toegestopt. Dagali was de bestemming, de dag bestemming was een door Rik eerder ontmoeten raftbedrijf. Heerlijk gereden langs verschillende bijzondere natuurverschijningen waar een aantal ontzettende watervallen het hoogte punt waren. In Dagali aangekomen, troffen we gezellig bedrijf aan, opnieuw hadden we geluk. Het was vanavond namelijk een afscheidsfeest voor de medewerkers. Deze werken namelijk alleen in het hoofdseizoen binnen dit bedrijf. Er was een BBQ georganiseerd, dit in combinatie met de hotpool en een fles Fisk maakte het tot een leuk feestje. In het begin van de avond de temperatuur van het meer onderzocht, wist niet hoe snel ik eruit moest. De hotpool van 40 graden is dan toch even wat beter uit te houden.  De medewerkers van dit bedrijf kwamen van uit heel de wereld, Tsjechië, Zimbabwe, Australië. Iedereen had zo weer zijn eigen verhaal en reden om hier te zijn. Onze gisteren gevangen vis, werd op de BBQ geroosterd. We konden de nacht doorbrengen in een outdoor tent.
Toch iets minder fris als normaal werden we de volgende morgen wakker. Had ontdekt dat van uit Larvik zo’n 250km van Dagali, vandaan rond half zes een ferry vertrok naar Denemarken. De overtocht zou zo’n 3.5 uur duren, half zes was haalbaar. Bij de eerste de beste supermarkt een ontbijt gekocht met een pak sinaasappelsap. Was ondertussen al net na de middag, dus een ontbijt ging er wel in. De omgeving veranderde langzaam naar een steeds vlakker geheel, het werd duidelijk dat dit onze laatste dag werd in Noorwegen. We hebben een fantastische tijd gehad, het was een mooie afsluiting van mijn reis. Noorwegen is een aanrader voor iedereen die houd van een wat meer actieve vakantie. Aangekomen in Larvik konden we nadat we onze tickets hadden gekocht vooraan aansluiten. Als motoren mochten we als eerste het dek op, de ideale voorkeursbehandeling. We stonden met 3 motoren aanboort, de 3e was een Deen welke voor een paar dagen in Noorwegen was wezen rondrijden. Boven aan dek snel een plaats opgezocht waar we onze avond konden doorbrengen. Op de ferry waren verschillende restaurants, winkels etc niet te vergelijken met de ferry van Turkije naar Rusland. We hebben daar onze laatste Noorse kronen opgemaakt. De overtocht ging vrij snel, nog even wat geprobeerd te slapen omdat we geen idee hadden hoever we nog zouden rijden. Ondertussen was het donker geworden en zo rond 10 uur ’s avonds, veel zouden we in ieder geval niet meer rijden. Een plek zoeken voor de tent zou niet zo eenvoudig worden, tevens was het regenachtig in Denemarken. Bij het verlaten van de boot, spraken we de Deen nogmaals aan, hij vroeg ons wat onze plannen waren voor vanavond. Op zijn voorstel om bij hem te slapen, zo’n 5 kilometer van Hirshall konden we geen nee zeggen. Opnieuw troffen we het, een leegstaande vakantie woning was ons gegund. Op de ferry hadden we al gegeten, tijdje naar de Deense televisie gekeken en een verhaaltje geschreven in het gastenboek. Nog maar 2 dagen verwijderd van huis, zou zelfs in 1 dag kunnen maar moet natuurlijk wel leuk blijven.
Het weer zag er niet slecht uit, al hingen er wel wat wolkjes in de lucht. Vandaag zouden we voor de laatste dag samen rijden, de laatste dag zouden we ieder onze eigen route rijden. Op de rechte wegen lag mijn snelheid een stuk lager dan die van Rik, om een beetje comfortabel te cruisen ga ik liever niet harder dan 105km per uur. Het rijden in Denemarken is maar saai, vergeleken de afgelopen weken. Ben bang dat het rijden over de Nederlandse wegen niet veel beter zal zijn. We hadden gekozen voor de west kust route in plaats van de snelweg. Hierdoor reden we door de kleine dorpjes wat toch voor wat afwisseling zorgde. Onze bestemming was dit keer Glückstadt in Duitsland, was een afstand van ongeveer 600km. Het weer was wat wisselvallig geworden en kon dus mooi mijn nieuwe regenbroek uittesten. In Glückstadt vonden we een jeugdherberg, waar we besloten te overnachten. We deelde onze kamer met een Duitser die met zijn fiets een lange tocht langs de Duitse kust lijn had gemaakt. Hij reed op een oude Zwitserse fiets van uit het leger, met daarachter een aanhanger, in totaal woog het spul bijna net zoveel als mijn motor. Sjapo dat hij dit eigenhandig in beweging kon krijgen, hij vertelde ons dat zijn gemiddelde snelheid niet veel hoger lag als 13km/u.  Omdat het maandag avond was er in het stadje weinig te beleven, maar in het hostel een bierje gedronken.
Dinsdag ochtend word je dan toch beetje vreemd wakker, vannacht zou ik weer in mijn eigen bed slapen. Mijn familie weer zien etc, nog maar 450km verwijderd van huis. Motor voor de laatste keer gereed gemaakt voor vertrek, nog paar foto’s gemaakt van de duitser zijn combinatie. Tot een uur of elf zijn we nog samen op gereden, aangekomen bij de Bremerhaven een bak koffie gedaan. Rik zou via Duitsland binnendoor terug rijden naar Eindhoven, zelf wilde ik zo noordelijk mogelijk Nederland weer in. Hier scheiden dan ook onze wegen, het was een goede week geweest dat we samen hebben gereden. Via de A7 kwam ik bij Nieuweschans Nederland weer binnen. Binnen door naar Hogeveen gereden om daar vandaan de snelweg te nemen naar Utrecht. Tijdens mijn vertrek, nam ik thuis afscheid daarna bij mijn opa en oma om als laatste bij Arie Molenaar mijn laatste onderdelen op te halen. Nu in tegen gestelde richting, reed ik langs Arie Molenaar, mijn opa en oma en op naar huis.

Nu dan dit was het dan, hoe heb ik dit ervaren. Hoe zou ik deze ervaring moeten beschrijven, zo maar paar vragen die de afgelopen week thuis kreeg. Zelf vraag ik mijzelf dit ook af, maar goed antwoord heb ik er niet op. Zoveel gezien en meegemaakt, ontzettend veel indrukken gekregen. Het enthousiasme van de mensen die je onderweg ontmoet, die je van alles schenken. Onderdak, eten en stuk gezelligheid, ik kan niet anders zeggen dat ik het erg getroffen heb, alles wat ik nodig had heb ik ontvangen. Het zo geplande leven in Nederland verruilen voor het onbekende, elke dag weer een verrassing. Geen zorgen voor morgen, die zijn nog niet relevant eerst die van vandaag. Het rijden met de XT uitgerust met zo min mogelijk bagage was elke dag weer een feest. Moest misschien af en toe was sleutelen, maar dat was in de lijn van de verwachting. Dit was mijn laatste verslag m.b.t. mijn reis, heb wel nog wat beeld materiaal waar ik nog wat mee wil gaan doen.

Iedereen die tijdens mijn reis meegelezen heeft, wil ik bedanken voor hun reacties al dan niet achteraf. Was voor mij een stimulans om de tijd te nemen dit op te schrijven.

 
2 reacties

Geplaatst door op 2 oktober 2011 in Reis 2011

 

Grens’overgang’, terug in Europa

Week 35 KM stand 16.623    26 augustus t/m 5 september

Vrijdag morgen ging de wekker weer lekker optijds. Er zou weer gereden gaan worden, na 4 dagen niet of bijna niet gereden te hebben. Had er weer zin in, ook de bestemming was niet onaantrekkelijk Helsinki Finland. Hier zou ik verblijven bij jong couple welke ik ontmoet had in Turkije. Via facebook hadden we contact gehouden, toen ik aangaf er een kans was dat ik Finland zou bezoeken werd ik gelijk van harte uitgenodigd. Één voorwaarde een fles russische wodka, samen met mijn gastheer deze wezen kopen in de lokale supermarkt. In Rusland zijn namelijk meer soorten wodka te koop dan verschillende bier merken. Er zou smaak verschil in zitten, ik zelf proef op zijn hoogst verschil in alcohol percentage. Na de aankoop, rond half tien elkaar voor de laatste keer de hand geschud. Toch vreemd, elke keer geeft het afscheid nemen een bepaald niet te plaatsen gevoel. De afstand naar de grens was ongeveer 230km omdat ik geen idee had hoelang de grens overgang ging duren bijna in één keer naar de grens gereden. 30km ervoor voor de laatste keer de goedkope benzine van rusland er in gegooid, gouw wat gegeten en de laatste paar km. Bij de grens aangekomen stond er een rij van zo’n 100 auto netjes te wachten op hun beurt. Hoefde maar kort na te denken om te beslissen dat ik hier niet op ging wachten, met de gedachte ‘ik ben hier de vreemdeling’ ben ik ze netjes allemaal voorbij gereden. Tot de laatste 3 auto’s daar was klein gaatje en mijn motor tussen gekwakt. Aangekomen bij de grenscontrole, had ik het voordeel dat ik een EU pashouder ben. Stond al snel voor aan, bleek ik een soort vragen formulier te moeten invullen. Niet al de vragen waren duidelijk maar samen met een behulpzame Fin kwamen we er uit. Bij het volgende hokje tbv je passport stond een wat langere rij, netjes aansluiten dan maar. Al met al stond ik 1.5 uur later te wachten voor de slagboom, papieren waren geregeld nu de bagage controle nog. Echt veel zin om iet uit te pakken had ik niet en gelukkig dacht de grensbeambten er het zelfde over. Hij voelde wat aan de bovenste bagage tas en gaf sein dat ik mocht vertrekken. Dat was het dus, Rusland het land wat voor mij één grote verrassing was. Stiekem ben ik nog niet klaar met dit land en zou ik graag keer terug willen naar het noorden. Hier had ik nu de tijd niet voor, Visa en de verzekering liepen beide af.
Hoe zat het ook al weer, de klok moet verzet worden. Wat denk je maak ik mooi de fout om zoals gewoonlijk de klok vooruit te zetten. Zoals afgesproken met Edu kwam ik om 17.00 uur aan in Helsinki bij een groot treinstation, bleek ik dus mooi 2 uur te vroeg te zijn. Wat doe je dan, even kijken bij de Mac Donalds is altijd gratis internet. Daar maar heen gereden, op het terras kon ik heerlijk in de zon even uitrusten. Mijn MC Flurry betalen met de euro, de kleding, de druk bellende mensen we zijn echt weer terug in Europa. Al de jongens lijken hier wel geboren op een skateboard, het ziekenhuis zal er wel dagtaak aan hebben. Nu wel op de juiste tijd kwam ik voor de tweede keer van de dag aan op het treinstation, op de fiets kwam Edu even later ook aanrijden. Wel gek, we hadden elkaar ontmoet in Göreme Turkije, en ruim 1.5 maand later ontmoeten we elkaar opnieuw. Edu en Kirsi zijn weer normaal aan het werk en ik beweeg mij nog steeds voort op de Ténéré. Samen rijden we naar hun appartement waar ik eerst even lekker douche. ’s avonds gaan we met zijn tweeën naar het centrum, Kirsi is nog aan het werk maar komt ook naar de afgesproken plek. Met zijn 3e eerst wat bijgepraat, hoe het vervolg van ons beide reis was verlopen. Via een lange wandeling door het druk bezochten centrum kwamen we uiteindelijk bij een electro bar uit, hier was het niet zo druk dus besloten we naar binnen te gaan. Edu moest de volgende dag, zaterdag al weer vroeg werken dus echt laat mocht het niet worden. Bij thuis komst eerst onze vantevoren bereiden kippenpoten met aardappelen uit de oven opgegeten. Nadat we met zijn 3e met moeite de sofa in een bed hadden omgetoverd kon ik voldaan gaan slapen. Zaterdag morgen was het vanzelf sprekend iets later voor ik het bed verliet. Bij de supermarkt mijn ontbijt gekocht en wat op internet gesurft. Tegen een uur of 11 moest ik toch echt beginnen aan mijn motor. Had opnieuw problemen met zijn vermogen, laatste gedeelte van de rit van gisteren kon weer niet harder dan 80km/u. Had het idee dat opnieuw aan de tweede carburateur lag dus die eerst maar eens nakijken. Ik was lekker aan het sleutelen op het plein, aan het appartement.

Dit was een aardige Fin niet onopgemerkt gebleven en kwam vragen of ik hulp nodig had. Vertelde wat ik dacht dat het euvel was en al snel toverde hij een bus remreiniger en nog wat gereedschap tevoorschijn. Samen al pratend over motoren en tegelijkertijd alles grondig gereinigd, weer terug geplaatst in de motor. Hierna een bak koffie gedronken in zijn appartement, en wat tips gekregen over een mooie route door Finland.
Zondag morgen eerst heerlijk uit geslapen, mijn verslag van de laatste week in Rusland afgerond. In de begin van de middag macaronie bereidt om zo met een volle maag te vertrekken voor een tocht door Helsinki. Met de tram, naar het centrum om vandaar naar één van de grootste parken te gaan. Helsinki is een erg groene stad, over in de stad zijn grote parken te vinden.
Maandag morgen tegelijkertijd op met Edu en Kirsi, snel de motor beladen en ontbeten. Voor de tweede keerdeze reis afscheid genomen, en via de ring Helsinki verlaten. Mijn route ging weer terug in de richting van Rusland in dit gebied bevinden zich honderden meren. Buiten Lapland in het noorden is dit één van de mooiste streken in Finland. Had een camping gevonden in mijn navigatie systeem, aangekomen op de camping, bleek ik bijna de enigste gast te zijn. Daarbij stond de prijs mij niet aan en ben ik paar km verder gereden. Onderweg wat boodschappen gedaan, en besloten maar een mooie plek te vinden voor mijn tent. Op de doorgaande weg afgeslagen richting een meer. Via een kort onverhard pad kwam ik uiteindelijk bij een soort van trekkershutje, bestemd om te schuilen voor de regen. Beter kon ik niet krijgen, mijn motor voor de ingang geparkeerd, slaapzak uitgerold en begonnen met mijn lunch voor te bereiden. Dit keer stond rijst met witte bonnen op het menu. Voor het donker was nog even een korte wandeling gemaakt, om daarna snel onder de dekens te gaan.
Mijn ontbijt bestond dinsdag morgen uit een pakje yogurt welke ik van de vorige avond had overgehouden. Was vanochtend al optijd op, mede doordat toch een klein beetje fris was. In deze tijd van het jaar kan het hier soms zelfs een paar graden vriezen s’nachts. Rond een uur of 8 zat ik dus al weer op de motor. De vorige dag liep de motor nog niet naar mijn zin, tevens moest ik achterbrug voorzien van wat nieuw vet. Dit samen met een aankomende bui waren de reden om te stoppen bij een autogarage. Hier kon ik mooi binnen sleutelen, en gebruik maken van hun gereedschap. Ruim een uur later verliet ik de garage, het regende nog steeds maar had als ik mijn gewenste kmters wilde rijden geen andere keus. Gelukkig komt naar regen meestal zonnenschijn en klaarde de lucht langszaam wat op. Kwam nog dicht langs een klein vliegveld waar net 4 gevechtsvliegtuigen opstegen. Even kijken naar dat geweld van de straalmotoren, ze vertrokken in groepjes van twee. Toen ik wilde vertrekken bemerkte ik dat mijn voorrem aanliep, de remblokken waren versleten had gelukkig nieuwe bij me. Het werd dus een echte sleuteldag, met behulp van een touw en een lantarenpaal hield ik het voorwiel in de lucht. Voorwiel eruit, remblokken wisselen het voorwiel er weer in, de remmen even pompen en er kan weer gereden worden. Dit alles duurt niet lang maar heeft zijn tijd nodig, gelukkig was het ondertussen beter weer geworden. Had een adres van een camping gevonden op een soort van klein eiland midden in een zeer groot meer. Via een kabel pont kwam ik op het eiland aan, via een rond weg kon je het hele eiland rond rijden. Zo kwam ik vanzelf aan op de camping, het seizoen was over en de camping was eigenlijk gesloten. De douche was nog steeds aangesloten en had wat aanspraak dus het was precies wat ik zocht.
‘S nachts had toch wat geregend, dus de tent was de volgende morgen nog wat nat. Gelukkig was het op het moment van inpakken wel droog en geprobeerd de tent zo droog mogenlijk in te pakken. Via dezelfde sleep pont weer terug naar het vaste land, planning was om naar de grens te rijden tussen finland zweden. Na zo’n 50km eerst maar eens gestopt voor bak koffie, was toch wat koud. Het was nooit mijn plan geweest om door de scandinavise landen te rijden, dus was niet voorzien van de juiste kleding. In Oulu een vrij grote stad in Finland vond ik gelukkig thermo ondergoed en een warme sweater. De warme sweater gelijk maar aangetrokken en dit maakte het rijden een stuk comfortabeler. Via een kleine grens overgang kwam ik in Zweden aan, het viel mij op dat er helemaal geen controle was tussen beide landen. De grens was open net zoals tussen Nederland en Duitsland. Er hing nog steeds regen in de lucht en had weinig zin om mijn tent voor een tweede keer nat te laten regenen, besloot ik opzoek te gaan naar een overdekte plek om mijn tent neer te zetten. In een klein dorpje aangekomen vroeg ik een bewoner of hij een mooie plaats wist. Bij toeval vroeg ik het precies aan de juiste persoon, hij bracht mij naar een leegstaand huis. Er was kookgerei aanwezig, stroom alleen geen water en verwarming. Dit was al stuk comfortabeler als mijn tent, prachtig dus. Mijn eten bereid en een start gemaakt aan dit verslag. Toen het buiten begon te schemeren het bed opgezocht, door de kou en regen vreet het rijden wat meer energie. Volgende morgen een klein briefje geschreven als dank voor het gebruik maken van deze accommodatie. Vandaag was het plan om naar Noorwegen te rijden, toch wel het land in Scandinavië. Via paar echte adventure wegen kwam ik aan bij truckstop, restaurant had wel zin in bak koffie. Officieel waren ze nog gesloten maar bak koffie was gelukkig niet te veel gevraagd. Ruim een uur later, weer helemaal op temperatuur gekomen mijn route vervolgd. Had mooi stuk van 45km echt offroad voor mij, of het helemaal legaal was weet ik niet maar het was puur genieten. Via de E10 kwam ik uiteindelijk dichter bij Noorwegen aan, dit was duidelijk merkbaar door de verandering van de omgeving. Verschillende keren moest ik stoppen om een foto te maken van dit moois. Net voor de grens tussen Zweden en Noorwegen mijn benzine tank nog volgegooid. Ruim 60km over de grens was het tijd om opzoek te gaan naar een slaapplaats, net voor het dorp Bjervik zag ik toevallig een motor staan met ernaast een tent. Ernaast gestopt om een praatje te maken, het was een duitser die net als ik onderweg was naar de Lofoten. Er was op de parkeerplaats genoeg plaats om ook mijn tent neer te zetten. Met zijn tweeën is het toch algouw wat gezelliger als alleen, samen eten gemaakt. Roger was onderweg naar de Noordkaap, en was dus eigenlijk pas aan het begin van zijn trip. Het beloofde de volgende dag mooi weer te worden.
Roger had gereserveerd bij een hostel in Stamsund, ik zou wel zien of ze nog een plekje overhadden. De route naar Stamsund was dit keer ook weer puur genieten, de ruwe rotspartijen het water de bruggen. Aangekomen bij de hostel, bleek deze zich strak aan het water te bevinden. Er waren mensen aanwezig van verschillende nationaliteiten. Er hing een erg gezellige sfeer, een wat oudere man uit het zuiden van Noorwegen genoot hier ook van zijn vakantie. Hij ging elke dag met de roeiboot de haven uit om te vissen. Bij het avond eten trakteerde hij dan op zijn verse vis.
Zaterdag hadden we afgesprokken om met een kleine groep de lofoten te gaan verkennen. ’s morgen gezamelijk vertrokken, een aantal met de gehuurde auto en wij met de motoren. Heerlijk zonder bagage, dit geeft toch nog even iets meer vrijheid. We hadden een aantal goede tips gekregen van plaatsen en punten die we moesten bezoeken. Één daarvan was een wandeling van ruim een uur over een berg rug, het was een geweldige tocht welke eindige aan een klein strand. Via dezelfde weg weer terug gewandeld, ondertussen hadden we wel trek gekregen. We vulden onze maag bij een supermarkt, hierna keerde we voldaan terug naar de hostel.
Zondag morgen was tijd om ouderwets uit te slapen. Na het onbijt met Arne (de oude visserman) en Roger met de roeiboot vertrokken om wat vissen te vangen. Mijn geduld is vooral met vissen al niet zo groot maar naar 2 uur vissen werd deze uiteindelijk toch beloond met drie grote vissen. Onze lunch voor de avond was geregeld, nu nog lunch gereed maken. Uiters behendig verwijderde Arne de niet eetbare delen uit de vis. Volgens Noorwegens traditie word de vis niet gebakken maar gekookt. ’s middag nog even een kort dutje gedaan, om zo bij te komen van de laatste 5 dagen op de motor. Zondag avond gezellig de gevangen vis gegeten, heb in de afgelopen paar dagen al meer vis gegeten dan ik normaal eet per jaar. Het bevalt wel hier en daarom besloten om nog en dag langer te blijven hier op de Lofoten. Mijn route voorbereide voor de aankomende dagen, dit verslag afronden etc. Ik hoop woensdag in Trondheim aan te komen.

 
6 reacties

Geplaatst door op 5 september 2011 in Reis 2011

 

Motorclubs, contact in Rusland

Week 33 KM stand 14.099 15 augustus t/m 25 augustus

Maandag morgen heerlijk op het gemak ontbeten, was van plan vandaag een klein gedeelte van de in totaal 700km te rijden richting Kazan. In de ochtend nog wat uitgezocht met betrekking tot het vervolg van de route. Rond een uur of 2 ’s middag afscheid genomen van deze hartelijke mensen. Had een goed weekend gehad en stapte heerlijk uitgerust weer op de motor. Had een route uitgezet wat meer door het binnenland ipv langs de Wolga. De omgeving gaf voldoende variatie om te kunnen genieten tijdens het rijden. De tijd verliep dan ook heerlijk snel en rond een uur of 17.00 had een 250km afgelegd en reed ik een midden groot dorpje binnen. Besloten opzoek te gaan naar een plek om te slapen, het liefst met een bed zodat ik de tent niet hoefde optezetten. Dacht een bord te zien met de verwijzing naar een hotel maar dit bleek een klein hospital te zijn. Terug gereden naar de doorgaande weg om daar maar te vragen aan de lokale bevolking. Werd doorverwezen naar pand waar een aantal dames buiten stonden te kletsen. Kreeg in eerste instantie nog niet duidelijk gemaakt wat ik wenste maar met wat hulp en handgebaren werd mij toch een kamer toegewezen.
Dinsdag moest ik nog zo’n 450 km rijden naar Kazan. Had een telefoon nummer mee gekregen van een zogenaamde MotorClub. Zelf niet zo idee wat daar van te verwachten maar gezeldschap is natuurlijk altijd welkom. In Nederland hebben de MC niet zo’n goede naam, maar ging het wel meemaken. Omdat ik vrij vroeg in de middag in Kazan aankwam het plan gevat mijn voorband maar eens te laten wisselen. Al rijdend naar het centrum, ontmoeten ik een chopperrijder. Bij het stoplicht gaven we elkaar de hand en vroeg hij of ik ergens hulp bij nodig had. Ik legde hem uit dat ik opzoek was naar een motorzaak die mij kon helpen bij het wisselen van mijn band. Gelijk werd er gebeld met een kennis en al snel volgde ik hem naar een motorzaak. De behulpzame motorrijder was ook lid van een MC maar net een andere als waar ik de telefoonnummer van had. Nadat mijn band gewisseld was en voorwiel was gebalanceerd werd door de shopbediende het meegekregen telefoon nummer gebeld. 15 minuten later zou ik opgehaald worden, mocht nog even gouw gebruik maken van het internet in de shop. Ruim een kwartier later kwam met luid gebulder twee choppers aangereden met de daarbij behoorende bikers. Eén volledig in army kledij en tatoots de ander in het zwart. Via het centrum reden we naar het clubhuis waar ik de nacht kon doorbrengen. In de dichtbijgelegen shop werd wat bier en Wodka en wat te snoepen gekocht. Bij het clubhuis stonden een 20tal motoren van verschillende leden, elke avond komt een groep van ongeveer 20 bikers bij elkaar. Binnen de club zijn er verschillende rangen, supporter hangaround tot fullmember. Had mijzelf voorgenomen gematigd te drinken omdat de volgende dag naar Nizny Novogrod wilden rijden. Dit ging mij goed af, en had een goed gesprek met een van de leden. Hij bleef deze nacht ook slapen in het clubhuis en zou mij de volgende morgen een korte rondleiding geven door de stad. Kazan was vroeger en nu nog de hoofstad van Tartarstan een soort van opzich zelf staande provincie in Rusland.
Woensdag morgen snel de motor bepakt en met zijn tweeën naar het oude centrum gereden. Hier heb ik een korte wandeling gemaakt door het Kremlin, om rond een uur of 11 op de motor te stappen richting Nigny Novogrod. De totale route was ongeveer 412 km en ook nu weer op pad met een telefoonnummer. Onderweg zag ik bij een tankstation een afgeladen BMW GS staan, klein stukje tegen de rijrichting in gereden om daar de hand te schudden van twee spaanse avontuuriers. Ze hadden de motor vanuit Spanje verscheept naar Mongolie om daar vandaan terug te rijden naar Spanje. Deze morgen waren ze net als ik gestart in Kazan en reden naar Nigny Novogrod. Omdat ik veronderstelde dat ik een andere (lagere) cruis snelheid aanhield afscheid genomen en elkaar geluk gewenst. Al snel kwamen ze mij voorbij gereden maar door de verschillende verkeersbelemeringen hield ik ze lang in het oog. Aangekomen in Nigny Novogrod naar het centrum gereden en voor de Mac Donalds gestopt, dit leek mij de ideale meeting point. Het meegekregen telefoon nummer gebeld en kreeg warempel iemand aan de lijn. Na wat moeizame worden wisselingen werd mij duidelijk dat dit niet goed ging komen. Kort bij mij stonden twee russen, bij één van hen mijn telefoon in de hand gedrukt en duidelijk gemaakt te communiceren met degene aan de andere kant van de lijn. Na het eind van het telefoon gesprek werd mij duidelijk gemaakt dat er iemand onderweg was. Niet veel later passeerder er een scooter met door het embleem op zijn rug duidelijk herkenbaar MC lid. Samen reden weer naar de ontmoetingsplek, deze club genaamd Black Bears had in deze stad geen clubhuis. In de stad waren er verschillende ontmoetingsplaatsen waar de leden elkaar ontmoeten. Ik kon blijven slapen bij de zelfde jongen die mij die middag had opgepikt, zijn ouders waren een weekje elders er was dus genoeg plaats. De bijnaam Tankist had hij gekregen omdat hij voor iedereen klaar staat en hulp bied waar nodig. Omdat het die avond te mooi weer was om binnen te zittten buiten met beide een liter bier op een bankje in het park gezellig geouwehoerd over reizen en over Rusland.
Tankist moest de volgende dag gewoon werken dus lang uitslapen zat er niet in. Had besloten om nog een tweede dag te blijven in deze stad, heb beviel hier wel. Omdat een hele dag in het flatje zitten ook zo saai is, had Danila een ander biker belooft met mij de stad te verkennen. Voordat we dit zouden doen wilden we eerst proberen mijn olie lekkage, waar ik al vanaf Turkije mee rond rijd te verhelpen. Rond de middag vanaf de garage lopend naar zijn oma om daar te lunchen. Zijn oma was al rond de 80, moeilijk te been maar nog heel fief was zelfs aan het proberen om Angry Birds te leren spelen. Na het heerlijk traditioneel Russisch gerecht de motor’s gepakt en gestart met een rondje door de stad. Daniala wist erg veel te vertelen over zijn stad, bij elke bijzondere gebeurtenis werd bijvoorbeeld altijd een kerk gebouwd, om God te bedanken voor datgene. ‘S avonds was er de weekelijkse meeting aan de Wolga, elke woensdag avond kwamen hier tussen de 75 en 150 bikers bijelkaar. Hier ontmoeten ik Tankist weer die heel de dag had gewerkt en hiervandaan ook naar de meeting was gekomen. Omdat ik de volgende dag beetje fris aan de aftocht naar Yaroslavi wilden beginnen maakte we het niet te laat. Nog wat kleine dingen aan mijn website veranderd en toen slapen.
In Yaroslavi had ik nog niet echt een idee hoe het zou lopen, wel stond vast dat ik de volgende dag naar een kleine bikers meeting zou gaan. Deze meeting was georganiseerd door mototravels.ru, het deelnemers aantal beperkt tot 250. Op de route naar Yaroslavi stond in de tegengestelde rijrichting een Honda Africa Twin langs de weg. Wat ongelukkig probeerde bestuurder wat te slapen, zijn bijrijdster lag in het gras en trachte hetzelfde. Na navraag bleek er niks mis met de motor, hij had wat last van één van zijn ogen. Ze waren onderweg naar Samara om daar een voetbal wedstrijd te zien, en waren de vorige dag geholpen door een medebiker uit Yaroslavi. Nadat ik vertelde dat ik onderweg was naar Yaroslavi, was de eerste reactie wacht bel even om te vragen of je de nacht bij hem mag doorbrengen. Dit bleek geen probleem, zo was mijn slaap plek voor de aankomende nacht ook weer georganiseeerd. Zoals afgesproken zou ik bellen als ik Yaroslavi binnen kwam rijden. Na mijn vorige ervaringen met bellen besloten ik te stoppen bij een grote auto garage. Met de vraag of ze voor mij gekregen telefoon nummer wilden bellen. Dit was geen probleem. Ik hoefde maar even te wachten toen er een Africa twin het parkeerterrein op kwam rijden. Deze motor is een van de favoriete motoren onder de Russen, een zware allroad erg geschikt voor de slechte wegen in Rusland. Zijn huis was niet verweg van de meeting plaats, motor werd geparkeerd op een beveiligde parkeerplaats. Heerlijk douchen en scheren dat was wel weer keer nodig na de afgelopen week. Wat eten klaar gemaakt en er kon gegeten worden. s’Avonds gezamelijk met de auto de stad verkent, in Yaroslavi was een groot park aangelegt met groot aantal fonteinen jammer genoeg voor mij waren deze precies vandaag buiten werking. In deze stad waren net als in Nigny Novogrod een aantal meetingsspots voor de bikers. Hier ontmoeten wij een biker zijn naam was Serega die net als ik de volgende morgen ook naar de Mototravels meeting wilden. Hij wilde alleen we erg vroeg vertrekken, maar samen rijden was wel goed idee. Zijn vader was vrijdag al vertrokken naar de meeting en als wel optijd zouden aankomen konden we nog met een soort van Rally-game meedoen.
Zaterdag morgen ging om 5 uur de wekker en snel wat gegeten, mijn gastheer begeleidde mij met zijn auto naar de afgesproken plaats. Hier ontmoeten ik opnieuw Serega en zijn vriendin, ook hadden we onze eigen volgauto hierdoor kon ik mooi mijn grootste bag laten vervoeren. Via een mooie route binnendoor kwamen langzaam dichterbij de meeting point, wel was wat fris zo vroeg op de morgen. Het laatste gedeelte van de route ging over mooie breede gravel wegen, extra genieten dus. We lieten de volg auto ver achter ons en met snelheden soms rond de 95kilometer in het uur verscheen al gouw het bos waar de meeting gehouden werd. Laatste stukje door het bos ging over kleine zandwegentjes, lekker spelen met de motor. Nog maar net aangekomen eerst kennis gemaakt met de andere Yaroslavi MC leden die ook aanwezig waren op dit event. Ze hadden een mooie plek gereserveerd kort aan het water. Een klein groepje ging een ‘klein’ rondje rijden of we zin hadden om mee te gaan. We hadden net 360km achter de rug maar laatste gedeelte van de route had zoveel energie gegeven dat we er nog geen genoeg van hadden. Het ging om de zogenaamde puzzel rally, kregen een stuk papier mee waarop vragen stonden. De antwoorden konden gevonden worden op de route die bestond uit GPS coordinaten. De eerste antwoorden haddden we al snel gevonden, de route was eenvoudig te rijden. Met dat de route meer en meer door het bos ging werden de padden meer glibberig. Er ontstond zelf een heuze traffic jam in het bos door de vast zittende motoren. Echt ouderwets modderworstelen dus, door mijn relatief lichte motor en banden was voor mij persoonlijk niet zo erg lastig. Serega en zijn vader hadden beduiden meer problemen, hun Africa Twin op allroad banden moest diverse keren uit een diep spoor gehaald worden. Zwaar vermoeid kwamen we aan bij de laatste check point om ons antwoorden formulier in te leveren. Tegelijke tijd kon ik mij inschrijven en werd blij onthaald, ik was de eerste buitenlander die aan dit evenement deelnaam. Als inwijding kwam ik er niet onderuit om te proosten met een shot wodka. De avond kon beginnen, eerste nog even een frisse duik in de langsstroomende rivier. Heerlijk fris en soort van gedouched mijn tent op gezet. De organisatie van het evenement kwam uit St Petersburg dus voor mij interesant. Bij de inschrijving had ik al wat laten doorschemeren wat mijn plan was. Kreeg het voorstel om de volgende dag met 2 jongens uit St Petersburg mee te rijden. Via een mooie binnendoor route zou het zo’n 500km zijn. Dit betekende opnieuw bijtijds op om binnen redelijke tijd aan te komen in St Petersburg. Één van de twee had thuis een mooie route voorbereid, via paar leuke weggentje legde we de eerste 50kilometer af. Hierna moesten we toch de laatste 450km over de ‘betere’ wegen rijden, maar eerst bak koffie en tanken. Precies zoals in het boekje willen we weg rijden blijkt de achterband van Kolya lek te zijn. Er had zich een heuze schroef door zijn band geboord. Behendig werd het achterwiel verwijderd uit zijn XT, band van de velg nieuwe binnenband er in en pompen maar. Dit duurt altijd wel even met de kleine fietspompjes die we hiervoor gebruiken. Wiel er weer in en bagage weer terug op de motor. Tot onze schrik stond de motor weer met een platte band, tijdens de montage de binnenband beschadigd. Het hele ritueel kon herhaald worden en ruim 2.5 uur later vervolgden we onze route. Het was onder tussen al na 2 uur, dus erg vroeg zouden we niet aankomen. Het laatste gedeelte van de rit zijn we nog één keer gestopt om even van het zadel te gaan. Rond een uur of 8 kwamen we dan eindelijk in St Peterburg. Ik kon blijven slapen bij Ihla en zijn vrouw, zij waren nog onderweg met de auto en moesten nog zo’n 250km afleggen. Kolya had de sleutels gekregen en na een kleine rondleiding door het huis ging die snel naar zijn eigen vrouw en kinderen. Na het weekend kon ik wel een douche gebruiken. Omdat toch wel erg moe was na de twee lange dagen maar besloten te gaan slapen. Het was ondertussen ook al tegen middennacht.
De volgende morgen met zijn 3e ontbeten, het was maandag en voor Ihla en zijn vrouw een normale werkdag. St Peterburg is een ontzettend interessante stad en zou ik dan ook een paar dagen verblijven. Vrijdag of zaterdag wilde ik Rusland verlaten en richting Helsinki gaan. Rond de middag naar het metro station, onderweg naar het oude centrum. Bij het lokket een viertal toegangsmunten aangeschaft, met elke munt kon één rit met de metro gemaakt worden. Een gecombineerde stads en metro kaart aangeschaft om niet te verdwalen. Het lukte mij op exact op het goede moment uit testappen, het was namelijk lastig te ontdekken waar de metro zich bevond. Na verlaten van het metro stadion bevond ik mij al gelijkt tussen de prachtige gebouwen. Dwars door St Peterburg loopt een rivier genaamd de Heba. Deze rivier was in het verleden een belangerijke handels routen. Vanzelfsprekend bevonden hier dan ook de belangerijkste en mooiste gebouwen. Ik was er verrast door de schoonheid van deze stad, en durf dan ook bijna te beweren dat dit een mooiere stad is dan Istanbul. De stad is niet zo overvol als in Istanbul, hierdoor voelde ik mij stuk meer op mijn gemak. Bij terugkomst in de flat eerst klein dutje gedaan, nog steeds vermoeid naar de lange rit.
Dinsdag stond in het teken van mijn motor, maandag morgen had ik hem gewassen. Hierdoor kon ik dinsdag mooi schoon wat sleutelen, kleppen stellen etc. Jammer genoeg was mijn eerdere reparatie in Nigny Novorod voor niets geweest want het lijkt er weer op dat er olie lekt op de zelfde plaats. Nadat mijn motor gereed had gemaakt voor het laatste gedeeldte van de reis had ik weinig zin meer om iets te ondernemen. Heerlijk lui bleef ik dan ook de rest van de dag in de flat.
Rond een uur of elf woensdag morgen opnieuw naar het oude centrum, had lang nog niet alles gezien. Na een route door de stad weer aangekomen bij de rivier de Heba, een boot verbouwd als scheepsvaart museum was leuke bijkomstigheid. Tegen een uur of 6 ben ik met de metro weer terug gereisd naar het appartement. Als het weer het toeliet zouden we ’s nachts gaan kijken naar het openen van de bruggen. Eerst even 2 uur voorslapen om rond middennacht te vertrekken met de motoren. De stad heeft nachts een tweede gezicht door de straat verlichting. Elke nacht worden de bruggen over de rivier de Heba geopend zodat de zeeschepen naar de haven in St Peterburg kunnen varen. De meest bijzondere gebouwen zijn extra verlicht met grote schijnwerpers, dit geeft een mooi effect.
Donderdag morgen eerst wat langer blijven slapen, vandaag wilde ik naar Kronstad en de tuin van de Tsaar bezoeken. Kronstad is jaren een gesloten militaire eiland geweest dicht bij St Peterburg, nu was het open gesteld voor toeristen. Een prachtige cathedraal was in wederopbouw, en paar mooie panorama punten was het eiland rijk.

Hiervandaan was nog zo’n 15 kilometer naar de tuin van de Tsaar. Recht tegenover mijn motor geparkeerd en wat gegeten in het naast gelegen restaurant, kon mooi hier mijn helm en motorjack stallen zodat ik die niet hoefde mee te zeulen. De tuin van de Tsaar was waanzinnig, nog nooit zoiets idioots gezien. Honderden fonteinen, soms met goud bedekt. Het paleis van de Tsaar, een kleine catherdrale onvoorstelbaar. Dat te bedenken dat het in de tweede wereld oorlog voorledig verwoest was door de Duitsers. Nu weer voorledig in ere hersteld, het typeerd de quot van een Rus’in rusland bestaat geen gemiddelde, het is of waanzinnig of niets.’

Voor meer foto’s klik op een van de foto’s.

 
4 reacties

Geplaatst door op 28 augustus 2011 in Reis 2011

 

Rusland Grens, Mezmay adventure

Week 31 KM stand 11.766 4 augustus t/m 14 augustus

Wakker worden met de hoop dat dit de laatste nacht was in Turkije. Klinkt als of graag Turkije wil verlaten maar dat is het punt niet. Heb het de afgelopen weken erg naar mijn zin gehad in dit prachtige land. Het is echt een aanrader om Turkije een keer te bezoeken. De mensen zijn ontzettend gastvrij, het land bevat ontzettend veel historie. Landschap en klimaat maken het plaatje kompleet. Het punt is dat ik hoop dat alles wat betreft grensovergang naar Rusland goed mag gaan.
Rond een uur of 3 al mijn moed verzameld en richting de haven gegaan. Het beste wat mij kon overkomen, was al aanwezig. Gezelschap voor de reis over het water, een delegatie van de Mongolierally. Auto’s uit Engeland en Spanje die deelnamen aan deze rally maakte gebruik van de zelfde ferryboot. Het idee van deze rally is niet snelheid maar met een gebruikte auto of ambulance overland naar mongolie rijden om deze daar achter telaten. Niemand had een idee hoe laat we werkelijk zouden vertrekken, verschillende tijden gingen rond. Om de tijd wat te doden, werd er koffie gezet. Ruim een uur later werden de bestuurders geroepen om de voertuigen uitvoer te regelen. De paspoorten werden voorzien van de juiste stempels en de voertuigen werden geladen. Rond een uur of 6 zaten we op de boot, wachten op vertrek.

Door gezellig elkaars verhalen uit tewisselen, een spelletje te doen ging de tijd best snel. Alleen de boot bleef maar aan de kade liggen, pas rond een uur of 21.30 werden de trossen los gemaakt en verdween Trabzon langszaam aan de horizon. De overtocht naar Rusland was ongeveer 230km, met een snelheid van 20kilometer per uur zouden we 12 uur later aankomen in Sochi. Op het dek een lekker fris biertje gedronken, daarna op de vloer van de aanboord zijnde bar mijn slaapzak ingedoken. Ondanks de harde vloer toch paar uurtjes goed geslapen. Na het ontwakken moesten we nog 45km varen, nog 2 uur om rustig wakker te worden. Eenmaal aangekomen in Sochi, hoop je dat alles beetje lekker vlot maar dat was tegen beter weten in. Voordat we de boot afmochten was het al ruim een uur later. Dit resulteerde dat ik rond 12.00 uur mijn pasport geregeld had. Nu de papieren voor de XT nog, stond nog maar net te wachten of moesten meekomen naar het schip. De voertuigen moesten van het schip gereden worden, dit gebeurde in groepjes van 6. De auto’s moesten hun bagage lossen en alles werd uitvoerig bekeken. Ik zat in het tweede groepje wat de boot mocht verlaten, mijn bagage werd niet of nauwlijks bekeken. Wel kreeg ik de vraag of ik drugs of wapens bij mij had, stomme vraag natuurlijk. Deze gehele proceduren ging erg traag, voordat ik uiteindelijk het haventerrein mocht verlaten was rond 4 uur turkse tijd. Na de deelnemers van de Mongolierally veel plezier en veillig trip toegewenst te hebben het terrein verlaten.
De klok mocht nog een uur verder en mijn dag begint dus nu 3 uur eerder dan in Nederland. Op jacht naar Russische Roebels gestopt bij de eerste beste bank om daar geld te pinnen. Sta je dan pincode ingetoets maar wat nu alleen maar vreemde tekens op het scherm, toch maar de hulp ingeroepen van een voorbijganger. 5000 Roebels rijker kon de eerste kilometers in Rusland gemaakt worden. Wilde zo snel mogelijk Sochi verlaten, en opzoek naar een Camping. Bad voor mij was erg druk in de stad, kilometers file. Met de russische verkeersregel in mijn achterhoofd, ‘never pass the straigt line’ besloot ik netjes aan te sluiten. Op deze regels staat namelijk een erg hoge boete of zelfs inbeslagname van het rijbewijs. Na paar minuten gestaan te hebben en een heet wordend xt blok tussen te benen, toch maar besloten te rijden tussen de auto’s door. Na 25kilometer in 1.5 uur afgelegd te hebben een kleine camping gevonden. Snel voor het donker mijn tent opgezet en eten klaar gemaakt. De koude halve liter bier smaakte goed na deze stress volle dag.
Op aanraden van een DTA lid, zaterdag morgen opweg naar Mezmay. Een natuurgebied in de Kaukassen, waar met een beetje geluk een camping te vinden moet zijn. De avond ervoor navraag gedaan of de uitgezetten route begaanbaar moest zijn. Door gebrek aan goede communicatie bleek het positieve antwoord op mijn vraag niet geheel juist te zijn. Mogelijk dat het te voet moet kunnen maar na 45kilometer hield de weg op een locale 4X4 bestuurder wist mij te overtuigen dat terug gaan de enige optie was. Hemels breed lag Mezmay ongeveer 110 km van Sochi, via de weg berekende mijn navigatie ruim 320km. Een rondje om de bergen van de Kaukussen was hiervan de oorzaak. De laatste 25kilometer waren onverhard, normaal geen probleem en leuk extratje maar dit keer was het anders.
Begon eigenlijk best leuk, wat grof grind en wat stenen, met nog 20 kilometer te gaan verwachten ik nog klein 25minuten onderweg te zijn. Langszaam maakte de stenen plaats voor mud en werd de omgeving bekleed met bomen ook wel bos genoemd. Zo nu en dan moest ik een klein beekje door rijden, of een diepe plas. Tot op een zeker moment mijn voorwiel toch net iets te ver de slik in dook. Sta je dan motor bepakt en vanzichzelf al wat volslank totaal gewicht van zo’n 200kilo. Eerst maar even de helm afgezet, zweet liep over het voorhoofd en rug.

Al draaiend aan het achterwiel kwam de motor langszaam los uit het zuigende modder. Nu nog uit het diepe spoor tillen, trekken de enigste optie was om de motor neer te leggen en over eenn van de zijtassen heen te trekken. Ruim 25minuten later stond de motor weer op iets wat verhard leek. Nog 15kilometer, erger als dit zou het niet worden hoopte ik door gaan dan maar. Nog een paar kritische momenten verder en op een zeker moment klopte de GPS map niet meer met de te bereiden paden. Op dat moment begon langszaam het verstand tegen te werken, het gevoel zou graag verder willen rijden. Ben alleen onderweg, was tijd om een slaap plaats te zoeken. Terug dan maar voor de tweede keer van de dag, kon mooi mijn noppen spoor volgen in de mud, daarnaast de GPS track. Al terug rijdend over exact dezelfde paden sloeg ik mijzelf nog paar keer voor het hoofd, eerdere situaties hadden mij al moeten doen besluiten om te draaien maar oke zo gaat dat. Terug in de dun bevolkte wereld maar is de weg gevraagd naar Mezmay, uit de handgebaren maakte ik op dat ik 3km terug moest en dan links aan moet houden. Elke tegemoed komende auto werd stilgehouden met dezelfde vraag om mijn juiste richting te bevestigen. 1.5 uur voor donker werd kwam dan eindelijk moe en erg vies van de modder worsteling het dorp binnen gereden. Al snel zag ik een soort van mini park van zo’n 8 challets, met een reclame bord aan het hek. Twee verwonderde Russen kwamen uit een van de challets naar buiten gezet. Op de vraag of ik mijn tent ergens kwijt kon, kreeg ik als antwoord dat ik in een van de challets kon slapen. Gelukkig kon ik hier met engels uit de voeten van het Russische maak ik echt helemaal niks. Nadat ik mij gedouched had mocht ik bij de heren mee eten, ze waren vooral benieuwd hoe ik van uit Nederland in Mezmay was beland. Het was zeer ongebruikelijk dat een gast van buiten Rusland dit plaatje bezocht. Wel werd gelijk duidelijk dat hier veel te zien was en zeker de moeite waard was om een paar dagen te blijven.
Heerlijk uitgerust de volgende dag opnieuw uitgenodigd om te ontbijten, samen een route uitgezet naar de Mezmay mountains. GPS geladen en motor gepakt, met goede moed en uitgezwaaid aan de rit begonnen. Al snel bleek ook hier de route niet bespaart van de gevreesde diepen modder banen. Maar zomaar geven we niet op en vaak via een buitenrandje kon ik het diepste punt vermijden. Maar toch bleek ook hier weer de beperking van mijn motor, durf en het willen sparen ervan de reden om terug te keren. De motor zat volledig onder de modder en mooie diepe beek bleek de ideaale wasstraat. Spelen met water dat wil toch iedereen, weer was goed dus nam er rustig de tijd voor. Terug op de base zoals we de het mini challet kamp noemen even heerlijk uitgerust en gedouched. Rond een uur of 3 vertrokken voor een kleine wandeling door dorp en naar een dichtbijliggende waterval. Via een wandelpad langs en over de berg rug tussen de bomen door kwam je eerst bij de waterval en na nog zo’n 20 minuten stevig doorlopen op een prachtig uitzichtspunt. Ruim 3 uur later was ik weer terug waar waar ik vertrokken was. Wat ik nog niet vertelt heb is dat ik niet de enigste gast was, een 5 tal rusische astronomen bekeken vanaf het kamp de sterren, de maan. Uiterst interresant als het mooi helder weer is, de maan bleek ineens een grijze bol met vele diepe kraters te zijn. Uitleg over de verschillende stellels bleven mij ook niet bespaard. Dit en ook al het moois wat ik al heb mogen zien in de afgelopen week blijft keer op keer verbazen. Hoe wonderlijk en bijzonder elk detail weer samen het heelal en aarde mag vormen.
Maandag zouden we met zijn 3e nog aantal andere mooie plaatsen bezoeken. Dit keer vertrokken we met de grote 4X4 ex leger truck, tot mijn verrassing gingen we naar de Mezmay mountain de zelfde route al ik de vorige dag s’ochtend met de motor had geprobeerd was met deze geweldernaar geen probleem. Al slippend en bulderend werd elke diepe plas die ik met gepaste afstand had ontweken door gereden alsof ze niet bestonden. We namen nog een 3tal toeristen mee die al wandelend aan deze klim van 18 kilometer waren begonnen. Ruim een uur later waren we op het punt waar de bestuurder even zijn armen wilden ontspannen. Nog 8 kilometer te gaan naar een van de mooiste plekken, van de Mezmay mountains. De bovenste berg rand was niet meer begroeid met bomen, wel groeide er volop gras. In dit gebied waren volop wilde planten soorten te vinden die alleen dit gebied met grote getalen voorkomen.
Op bovenste punt van ongeveer 2100 meter hoog, was er een mooi uitzicht over de kaukassen gebergte. Het deed een beetje denken aan wat ik gezien heb in Roemenie, Padis. Onze kant en klaar maaltijden werden verwarmd en na de intensieve rit naar boven toe smaakte dat goed. Intensief, omdat het bepaald geen comfortabel ritjes was, om boven te komen moest vaak snelheid gemaakt worden en heeft wel iets weg van bull rijden op de kermis. Proberen je vast te houden in de ruw bewegende autolaadbak.
We waren ’s avond uitgenodigd om te eten bij een vrouw in het dorp. Nadat we onze maaltijd hadden opgegeten werd aanstalte gemaakt om bergafwaarts te gaan. Nog geen 500meter gereden kwam er hevige rook uit de 4X4 truck, motor afgezet en kabine gekanteld. De motor gebruikte al lange tijd olie, maar dit keer zoveel dat in heel blok geen olie te vinden was. De zuigers hadden zich volledig vast gezet in het onderblok. Zonder motor geen terug keer op de base, snel werd een ander grote truck eigenaar gebeld. Deze zou ons komen halen, maar moest vertrekken vanaf het dorp. Minimaal 1.5 uur wachten voordat deze boven zou zijn. Door de hoogte en de stevig wind was ons tshirt ook niet al te warm. We hoefden in iedergeval niet de nacht boven op de berg door te brengen. De opluchting was groot toen de truck ariveerde, deze was nog een slag groter een 6X6. Deze werd vakkundig voor de defecte truck gezet en er aanvast gekoppeld. Ondertussen was het al rond 20.00 uur en voordat we beneden zouden zijn zou het vast donker zijn. Spijtig genoeg had deze auto ook olie problemen, in dit geval de hydroliek voor de stuurinrichting. Een slang(tevens in Rusische betekend hetzelfde) was lek een kleine 8 kilometer later waren we door de olie voorraad heen. Omdat doorrijden niet verstandig was, in deze staat misschien zelfs gevaarlijk om deze combinatie tussen de bomen door te manuveren was de enigste oplossing het defecte onderdeel te repareren. Dit kon alleen niet terplekke dus werd besloten dat we tevoet de laatste 10km moest afleggen. Dit werd nachtwerk, rond een uur of 11 werd gestart aan de wandeling. De eerst 3 kilometer was nog goed te doen, open veld en voldoende maanlicht om te wandelen. Daarna het bos in, ik op mijn normale schoenen mijn twee russische vrienden op hun slippers door de soms diepe en glibberige sporen. Na elke km moesten we even bijkomen en nieuwe moed verzamelen om door te gaan. Rond een uur of 3 waren we dan eindelijk op de base. Nadat we ons avond eten hadden gegeten konden we om 4 uur de lakens opzoeken. Wat een dag!!
Gellukkig wel goed en uitgeslapen werd ik wakker. De benen voelden nog wel als uitgekneppen latten maar dat hoort nou eenmaal zo. Het plan om vandaag te vertrekken naar Rostov na Donu had ik de vorige avond al uit mijn hoofd gezet. Na onbijt nog even snel een uurtje in bed gedoken en rest van de morgen niet te druk meer gemaakt. Omdat we de vorige avond onze maaltijd waren ‘misgelopen’ deze alsnog genuttigd rond een uur of 3 ’s middags. Een aantal typische russische gerechten stond op tafel. Was erg lekker en ik had stiekem te veel gegeten. ’s Avonds alvast de motor voor een deel geladen en de wekker gezet. Om de volgende dag optijd te kunnen uitzwaaien. Tijdens de afgelopen dagen ook samen gesproken over de te volgen route door Rusland.
Met de wekker werd ik wakker, voor de laatste keer met zijn 3e gegeten. Motor voor hek neer gezet en na paar mooie foto’s uitgezwaaid. Was een aantal super dagen bij elkaar, wil Pieter (NLer DTA lid) dan ook bedanken voor deze tip. Route ging naar Rostov na Donu, dit lag tussen Mezmay en Volvograd in. Rijden ging voortvarend en na een pis pauze bij een tankstation wilde ik weg rijden brak mijn koppelings kabel. Dacht ik mooi in de schaduw van het tankstation het te kunnen repareren maar dat werd niet geheel gewaardeerd, een flinke boom gaf het zelfde effect. Tijdens mijn poging het te reparen kwam er een jongen gozer aangereden die vroeg of ik hulp nodig had, althans dacht ik te begrepen. Liefst had ik natuurlijk een nieuwe kabel, maar dat zou niet gemakkelijk zijn te vinden. Na rondje door het stadje kwamen we bij een mede biker uit die een auto garage bezat. Hierkon mijn tijdelijke fix verbeterd worden doormiddel van het juiste gereedschap. Nadat alles voorelkaar leek, binnen de handen wassen waar ik de vraag kreeg of wat te eten lusten. Mensen die mij kennen weten daar juiste antwoord wel op, kan altijd eten dus nee zeggen zit er niet in. Stampot met kippenvleugeltjes en hete bak thee later stapte ik voldaan de keuken weer uit. Op de vraag hoeveel ik verschuldig was kreeg ik het antwoord biker-biker, no money. Omdat Rostov beetje uit de richting was en de volgende dag toch al voldoende kmters moest maken maar de weg vervolgd naar Volvograd. 50km verder een motel gevonden waar ik heerlijk kon slapen na de lange rit.
Weer optijd uit de veren, ook deze dag stond er ruim 500km op het programma, net teveel van het goede maar Rusland is nu eenmaal een groot land. Het rijden was nu niet echt een pretje, lange rechte wegen en erg warm. Moest mijzelf echt focussen om de aandacht te hebben waar nodig. Punt twee was dat de motor niet echt lekker aanvoelden, na een tankstop. Vermogen leek niet wat het zijn moest, topsnelheid bergop liep terug naar 80 volgas. Normaal houd de xt zijn snelheid gewoon netjes vast op de 95km/u die ik constant probeer te rijden. Toevallig had ik voor vandaag al in gedachten langs te gaan bij een bike shop in Volvograd. Een waypoint bestand van internet, bracht mij fijnloos naar de betreffende garage. Een plessant uitziende Russin kon mij in het engels te woord staan en zo communiceren met de technieker. Samen met de technieker heb ik de carburateur schoongemaakt en oliefilter gewisseld. Ook luchtfilter vervangen, om zo al de voor de handliggende dingen te checken. Carburateur was van binnen vervuild en nieuwe brandstof filter kon geen kwaad. De vriendelijke russin probeerde ondertussen voor mij een slaapplaats te organiseren maar 1600 roebels was mij toch net iets te veel, onder de sterren hemel kost niks of hooguit 200 roebels. Jammer genoeg hadden reparaties niet het gewenste effect bemerkte ik tijdens mijn aftocht naar de camping. Eerst maar eens een nacht slapen en morgenochtend opnieuw de situatie bekijken. Bij een motel een plek gevonden voor mijn tent en kon hier ook mooi eten. Kreeg de menu kaart voorgehouden maar blad met vreemde tekens maak ik natuurlijk niks van. Een aanwezige klant wat laten bestellen, kreeg uiteindelijk een bord soep en saslik voorgezet.
Vrijdag zou ik in Volvograd verblijven om deze stad wat te verkennen. Hier heeft in de tweede wereld oorlog net als in Normandie een grote slag plaats gevonden tegen de Duitsers. Maar eerst natuurlijk de motor, de zon wekte mij al vroeg en rond een uur of 8 had ik de bougie vervangen en tevens mijn CDI kabelboom gereinigd. Om te testen moest toch stukje rijden en ontbijt lusten ik ook wel. Als alles goed uit zou pakken kon ik gelijk door naar de Stalingrad heuvel en panorama museum in Volvograd. Motor reed weer zoals het hoorde op dit kleine stukje, morgen de echte test. Voordat een goede winkel had gevonden ariveerde ik op de Stalingrad gedenk plaats. Hier staat een vrijheidbeeld zoals in Amerika, ook verschillende herdenk stenen en monumenten geplaatst in een mooie tuin. Hierna eerst maar even ontbeten en toevallig dichtbij een outdoor shop. Wat rondgesneuveld en nog een extra lepel gekocht voor onderweg mijn geliefde toetje te kunnen opeten. Daarna terug naar de motorzaak om daar te vertellen dat nu in orde leek. Tevens daar een uur gebruik kunnen maken van het internet. Rusland lijkt daarmee nog een achterstand te hebben ten opzichten van de eerder bezochten landen. Het panorama museum bezocht wat erg de moeite waard is, door knap schilder werk op de rond vormige muren waan je zelf in het oorlogsveld. Boodschappen gedaan om een maaltijd te kunnen bereiden, en wat lekkers voor ’s avonds. Bij terugkomst bij mijn tent eerst wat gedronken en gestart aan dit verslag. Route voorbereid om de volgende dag naar Saratov te rijden. Op de boot naar Rusland een motorrijder ontmoet die mij had uitgenodigd om bij hem te overnachten. Had zijn telefoon nummer en na kort gesprek afgesproken dat de volgende dag bij terrein station weer een belletje zou doen.
Zaterdag morgen vroeg wakker en snel de tent gepakt en gaan rijden. De motor liep gelukkig weer zoals het hoort en rijden ging dan ook lekker vlot. Rond een uur of elf eerst maar even lekker wat gegeten en gedronken bij een Tankstation. Tank volgegooid, brandstof is hier ruim 3X voordelig als in Turkije, zo rond de 60 eurocent. Rond een uur of twee was ik op het grote plein van Saratov. Mike gebeld en halfuur later ontmoeten we elkaar opnieuw. Mike was met zijn auto gekomen en al volgend komen we paar minuten later bij zijn huis aan. Eerst gedouched om daarna te vertrekken naar zijn zomer verblijf aan de Wolga. Op dit moment is dat kaal stuk land waar we overnachten in onze tenten. Het is een heerlijke plek om te relaxen en te genieten van het water. Paar vrienden van Mike waren er ook en beoefenen daar diverse watersporten. Had al eerder op een waterscooter gezeten maar een Jetski is dan toch even wat anders. Na een paar verwoede poging toch er in geslaagd op het apparaat te kunnen staan en stuk je varen. Het heeft wel iets weg van het motorrijden, om een bocht te kunnen maken is je evenwicht in combinatie met gas gevenbelangerijk. S’ avond gezellig wat gedronken en voldaan de tent in om te gaan slapen. Mijn tent stond pal in de ochtend zon dus werd al vroeg gewekt. Zondag morgen bestond uit lekker wat luierenen genieten van de zon. s’ middags samen met de schoonzoon van Mike terug gereden naar zijn huis. Hiervandaan een kleine offroad tocht gemaakt door de bossen van Saratov. Bezweet kwamen we weer terug waar na we bezoek brachten aan Sauna van Mike. Hier kon de rest van het luie zweet er uitkomen. Zo’n sauna word wel vies heet dan bijna onprettig is, een koude douche op het eind maakt dat je weer snel afkoeld.

 
10 reacties

Geplaatst door op 15 augustus 2011 in Reis 2011

 

Laatste week alweer in Turkije

KM stand 9582      Week 30,31 28 juli tm 4 augustus

Donderdag morgen werd ik al vroeg gewekt door de zon, wekker is niet nodig. Je word vanzelf je tent uit gebrandt. Had al vrij snel mijn tent en spullen gepakt en op de motor gebonden. Het Finse, Spaanse couple was de vorige avond vertrokken. In het plaatsje Göreme vooral gerelaxed, weinig zin om wat te gaan doen. Er was mij verteld dat het open air museum niet veel voorstelden, het beter was om naar Selime te gaan. Nadat de mail etc gecheckt was dus koers richting Selime gezet. Wat eigenlijk weer terug terug naar Ihlara, waar ik 3 dagen terug ook was geweest. In Selime was een ontzettend grote cathedraal te zien. Mja denk je misschien moet je daar voor terug rijden, deze cathedrale was in een ontzettende grote rots partij gecreëerd. Het mooie was dat dit een relatieve onbekende plek is in Cappadocia. Had dus het rijk alleen, de rots partij opzich was al de moeite waard om te bekijken. Via verschillende ingangen kon je diverse ruimte bezichtigen, kerkzalen leef ruimtes etc. Meeste indruk maakte de kerktoren, via een zeer steile trap van zeker een 100 treden kon je naar hoge uitzicht toren komen. Hiervandaan had je gigantische mooi uitzicht

over de omgeving. Het beklimmen van de toren ging gemakkelijker dan het weer terug vinden van de route naar beneden. Door al de ingangen was ik mijn orientatie kwijt, ook hielp het niet mee dat ik deze wandeling maakte op mijn crosslaarzen. Nou niet echt bepaald de prettigste wandelschoenen. Vanaf Selime richting gezet naar een van de grootste zout meren van Turkije, had mij zelf erg verheugd om hieroverheen te kunnen rijden. Bij naderen van het zout meer, viel het allemaal een beetje tegen, en ben dus eigenlijk zonder ook maar een foto te maken richting de volgende grote stad Keshiler gereden.
De nacht door gebracht in een Ogretmenevi, vrij vertaal een studenten gebouw voor leraren. Deze zijn te vinden in de meeste grote steden. Vaak stuk goedkoper dan een Hotel, met vergelijkbaren facciliteiten. Vanaf Cappadocia wilde ik verder naar het oosten, automatische betekent dit het verlaten van het toeristische gedeelte. Via een lange breede weg richting Kangal gereden. Kangal zelf is weinig bijzonder, net er buiten ligt  Balikli Kaplica. Hier is een keuroort te vinden voor mensen met huidziektes. Op dit keuroort zijn verschillende badden, mannen en vrouwen gescheiden. In deze badden zit natuurlijk thermaalwater, met daarin visjes. Op moment dat je in het bad stapt en rustig een plekje zoekt beginnen de vissen je huid schoon te bijten. Een vreemd gevoel, pijn doet het niet maar de wat grotere visjes bijten best gemeen. Rond een uur of 4 was ik er klaar mee, in deze omgeving was verder weinig bijzonders. Ik had weinig zin om hier langer te blijven, de route voor de volgende dag zou gaan naar Kemaliye. Dit was ongeveer ‘maar’ 150km verder. Waren het niet dat de laatste 50km over onverharde wegen ging en ik dus ruim 2.5 uur nodig had. Het was wel 2,5 uur genieten, Kemaliye is namelijke een vallei dorp. Moe gestreden en uitgeput van de totale rit van 600km opzoek naar geschikte slaapplaats. Dorp zelf was 1 hotel, welke er erg luxe uitzag, viel dus buiten mijn catagorie. Dorp uitgereden, kwam ik langs een groot gebouw wat op een school leek, op pand dacht ik de letter Otel te zien wat staat voor Hotel. Bij de voordeur stond een nachtbewaker en ik maakte hem duidelijk dat ik opzoek was naar een slaapplaats. Met handgebaren werd zowel duidelijk dat dit geen hotel was maar dat ik mijn tent wel bij pand neer mocht zetten. Snel begonnen met de spullen van de motor te halen en de tent op te zetten. Was halverwege toen er een klein bestelautotje de laan op kwam rijden, was de politie. De nachtbewaker legte uit hoe en wat en politie wilde mijn pasport inzien. Had natuurlijk geen zin om nog te verkassen maar gewoon doorgegaan met de tent opzetten. Nadat ik daarmee klaar was maakte ze duidelijk dat ze een fotokopie wilde maken van mijn pasport. Dit geregeld in het dorp, kon ik hier gelijk wat eten in een plaatselijk restuarant. Bij terugkomst bij de nachtwaker, samen het gebouw doorgelopen. Naast een school gebouw was het ook een museum.
Die nacht was het erg warm in de tent en werd al vroeg weer wakker, nog voor acht uur zat ik weer op de motor richting Erzerum. De route begon zoals ik hem gisteren had afgesloten fantastisch. Al rijdend langs de vallei soms wel tientallen meters diep, door onverharde tunnels. Geen idee waar deze weg uitging komen maar terug gaan kon altijd nog. Na ongeveer een 30km werd de route beter en zichtbaar meer gebruikt. Dit kon niet anders betekenen dat deze route op een normale weg zal uitkomen. Aangekomen in Erzerum bleek dit een saaie grote stad te zijn, omdat ik iets zocht voor twee nachten moest wel beetje comfortable zijn. Op aanraden van wat locals naar Pasinler gereden. In mijn zoektocht naar een slaapplaats gestopt bij een schoolgebouw hier werd druk geBBQt. Mijn vraag naar de bekende Ogretmenevi werd bevestigend beantwoord en nadat we klaar waren met eten ben ik daar heen gebracht. Natuurlijk mocht ik weer zonder problemen aanschuiven, in Turkije kan je gewoon niet slecht treffen.
Zondag rustdag, was al weer paar weken geleden. Meestal van mijn rustdag toevallig op een andere dag, al ervaar ik elke dag wel als een soort van zondag. Het vrije en genieten van de natuur en mensen die ik ontmoet. In Pasinler is een waterbron waar Thermaal water naar boven komt met een temperatuur van 37graden, na hier een uurtje ingezeten te hebben weer helemaal fris voor de rest van de dag. Tijd wat gevuld met de route voor Rusland, welke zoals nu naar uitziet in globale lijn de Wolga rivier gaat volgen. Ook bestond er nog wat onduidelijkheid over het vaar schema van de boot van Trabzon naar Sochi (Rusland)
Maandag ochtend zoals vertrouwd de motor beladen, dit gaat steed sneller. Op weg naar de berg Ararat, hier zou de ark van Noach op gestrand zijn. De berg was al van kilometers ver te zien, is de hoogste berg in Turkije. De berg zelf heb ik niet goed kunnen bereiken, gebrek aan goed kaart materiaal. Wel een naast liggende berg zo ver als mogelijk beklommen met de motor. Daarna te voet een topje beklommen, wat vies tegenviel. Voor dat je er aan begint weet je al dat meestal verder is dan je inschat maar dan toch valt de afstand tegen. Wel resulteerde het in een prachtig uitzicht op de berg Ararat. Wat meegenomen brood en kaas opgegeten en de afdaling terug naar de motor ingezet. Verder was hier weinig te zien dus gelijk maar door gereden naar Ani. In Ani ligt een verlaten stad uit de oudheid, welke zeer indrukwekkend is. Zo ook nu weer had ik de route afgesneden door wat binnendoor te rijden, vaak in kilometers stukje korter maar tijdrovend. Aangekomen in Ani was ik 10minuten voor sluitings tijd. Volgende dag terug komen of zoals een Japanner een paar foto’s en klaar. Voor het laaste gekozen, even kort rondje gelopen door deze uitgestorven stad. Boven de stad op de berg zie je de Armense grenswacht torens staan, om duidelijke te maken dat dit laatste stukje grondgebied is van Turkije. Vanaf Ani was het 45km naar Kars waar ik de nacht heb doorgebracht. Broodje doner kebap, naar de kaper en de avond was weer kort.
Dinsdag wilde ik gaan proberen te raften, dacht ergens op de route wel een mogelijkheid te kunnen vinden. De rivier leende zich er in iedergeval uitstekkend voor. Koers gezet naar noorden, dan weer links dan weer rechts van mij, water wat zijn weg volgde naar de Black Sea. Kon dus niet zo moeilijke zijn om iets te vinden, waar het niet dat ik 1 bestelauto heb gezien met twee boten daarop en verder helemaal niets. Dus dat plannetje viel dus mooi in het water. Tot overmaat van ramp liep ik ook nog tegen een weg afsluiting aan, omdat er zo nodig met dynamiet een rots moest worden opgeblazen. 1,5 uur in de hitte zitten wachten was niet mijn plan, dus terug gereden naar een nabijgelegen dorp. Met het idee om mijn achterband te wisselen, deze was compleet versleten. Bij een kleine garage gestopt en gevraagd of ze perslucht hadden. Dit was aanwezig en kon dus worden begonnen met sleutelen. Met zo nu en dan de helpende hand van de nieuwsgierige medewerkers was dit klusje in één uur geklaard. Wel kosten het heel wat zweet druppels maar water stond voor mij klaar. Met het nieuwe achterbandje leek het wel of de motor vanzelf in de bochten viel, waar ik met de oude band wat moest tegensturen om de motor in te kantelen ging dit nu vanzelf. Door gereden naar het dorp Artvin, een dorp, stad welke is gebouwd tegen een berg rug aan. Aan het begin van de stad gestopt om wat te eten, twee jongen gasten met een verbouwde 4X4 suzuki Jimmy spraken mij in het engels aan. Al etend bespraken we de afgelegde reis en wat zal gaan volgen. Op de vraag of er ergens in de buurt nog geschikte plaats waar om te kamperen, legde ze mij uit dat dorp uitmoest rijden tot boven de berg. Hier was een Free camp place, waar je de tent zonder problemen kon neer zetten. Boven aangekomen was zeer leuk en gezellige plaats, veel Turken trekken in het weekend en of s’avond de stad uit naar plekken als deze. Onder een thee huisje vond ik een geschikte plaats voor mijn tent, kans was namelijk groot dat het vannacht wat zou gaan regenen. Mijn soep warm gemaakt, wat voor niets bleek te zijn. Een Turks echtpaar had uitgebreid gegeten en had nog wat over. Op de uitnodiging om aan te schuiven ging ik dan ook graag in. Wat sombere tomaten soep of kippenpotje met verse salade dan is de keuze snel gemaakt.
Omdat er wat onduidelijkheid bestond over de de Ferriboot in Trabzon, en op aanraden van de vorige dag ontmoeten gasten, wilde ik mijn kans wagen in Batumi. Ook werd verteld dat deze overtocht sneller zou gaan, en stuk goedkoper moest wezen. Afstand vanaf Artvin naar Batumi was ongeveer 125km dus geen reden om het niet te proberen. Aangekomen bij de Georgiese grens werd ik door een man gewenkt naar voren te komen. Samen naar loket gelopen en papieren geregeld. Bij terugkomst bij de motor typte hij op zijn mobiele nummer het getal 20 in. Om duidelijk te maken dat het om geld ging maakt hij het bekende gebaar met zijn vingers. Jammer voor hem had ik geen trek om te betalen en ben dus maar lekker weg gereden. Aangekomen in Batumi, wat een grote bruisende stad is, moest ik opzoek naar de haven. Door aanwijzingen van de lokale bevolking het boekingskantoor gevonden. Maar op de vraag of ik met de motor naar Sochi vervoerd kon worden kreeg ik negatief antwoord. Geen mogelijkheid voor mensen met een EU passport om vanaf hier naar Rusland te komen. Het regende al de hele morgen dus veel zin om langer in georgie te blijven had ik ook niet, dus krap een uur later stond ik weer bij dezelfde grens. Kan natuurlijk nu wel zeggen dat ik in Georgië geweest ben.Nat geregend kwam ik 180km later aan in Trabzon, weer dezelfde vraag waar is de haven. Gelukkig konden ze mij hier wel helpen en na betaling van het ticket was alles voor elkaar. Donderdag om 5.00 vertrek ik met de Ferriboot naar Sochi.

 
2 reacties

Geplaatst door op 4 augustus 2011 in Reis 2011

 

Turkije met zijn onwaarschijnlijke natuur, gastvrijheid.

KM stand 7087      Week 29,30 20 juli tm 27

Dinsdag middag was ik na het bezoek in Ephesus het terrein van het Vliegveld opgereden. Beetje geboren uit nieuwsgierigheid en had begrepen dat er de mogelijkheid was te skydiven. Altijd al een parachute vlucht willen maken, meerdere keren staan te kijken in bijvoorbeeld zwitserland. Nu was het hier ook een gelegenheid. Ik werd enthousiast ontvangen, en na een gezellige middag op het vliegveld terug naar het geusthouse gegaan om daar tijdens de nacht te bedenken of ik ging springen of niet. Woensdag morgen de gebruikelijke dingen gedaan, motor opgezadeld. Op naar het vliegveld, mijn besluit stond vast. Dit was een van de beste plekken om te springen om daarna met de parachute te genieten van de mooie omgeving. Was rond een uur of elf op het vliegveld, pas in de middag zou er gesprongen worden omdat er dan meer wind is, wat nodig is om de tandemvlucht te maken.

Twee Turkse mannen zouden net als ik de sprong wagen. We kregen een kleine instructie, tevens werden we in een soort van klimuitrusting gehesen. Hiermee zouden we later vast gemaakt worden aan de instructeur die de parachute zou bedienen. Met een klein vliegtuig zonder stoelen werden we naar 4000 meters gevlogen, deze vlucht duurde ongeveer 15 minuten. Al klimmend naar deze hoogte werd nogmaals duidelijk hoe ontzettend mooi Turkije is. Het vliegtuigje had aan één zijde een rolluik, welke geopend werd vlak voor de sprong. Het niet weten wat er je de aankomende minuten te wachten staat zorgt voor de spanning. De eerst 45 seconden is een free fall, vanuit het vliegtuigje maakte we eerst een 360graden salto. Om daarna gelijk als superman met 200km/u met gespreide handen naar beneden te vallen. Het is mogelijk om tijdens de val van richting te veranderen, doormiddel van je handen. De 45 seconden freefall lijken veel langer de duren, had de tijd genoeg om te kijken naar de snel tegemoetkomende aarde. De Parachute werd geoppend, en met een smak veranderde je positie van horizontaal naar verticaal. Mijn camera had ik in een broekzak van de instructeur gestopt, deze was gelukkig blijven zitten. Kon dus mooi een aantal foto’s schieten van de omgeving. De vlucht met de parachute duurde ongeveer 10 minuten, toen werd de landing ingezet. Eerlijk gezegt was dit voor mij het meest spannende gedeelte. Veilig op de grond, elkaar de hand geschud het was een geweldige ervaring. Op de grond hadden paar mensen foto’s gemaakt nadat we wat gedronken hadden heb ik de motor gepakt omdat nog rit van 3 uur voor mij had. Tijd was die dag erg snel gegaan en rond een uur of 19.00 was ik Pammukale. Camping gevonden en tent opgezet, al snel stond er een Turk naast mijn motor met de woorden ‘your a crazy man’. Thuis had hij ook een XT600, maar deze had electric problemen. (In Turkije is het erg ongebruikelijk dat er nog op oude motoren word gereden, meeste motoren zijn niet ouder dan 8 jaar, zijn dan afgeschreven.) Omdat ik nog moest eten vroeg ik of hij iets wist,  een all inclusie hotel waar je voor 10TL aan kon schuiven was natuurlijk perfect. Geslaagde dag, uitzicht vanuit de camping over pamukale maakt het compleet.
Donderdag snel de spullen gepakt en gestart aan mijn geplande route. Omdat het in het zuiden er warm was, eigenlijk te warm om te rijden besloten koers te zetten richting binnenland. Ergidir was de plaats waar ik wilde overnachten, ligt aan een meer. Omdat ik vroeg was vertrokken, en rijden erg vlot ging was ik hier net na de middag. Wat rond gereden in deze plaatst, met gevoel dat ik nog niet genoeg gereden had. Om deze reden begonnen aan de route die eigenlijk voor de volgende dag bedoeld was. Al rijdend zou ik wel ergens een slaapplaats zoeken. Rond een uur of vier en wel zin in een koude douche begonnen in de kleine dorpjes te vragen naar een pension. De plaatselijke bevolking of begreep mij niet of er was niks te vinden in deze omgeving, maakte duidelijk dat door moest rijden richting Antalya. Omdat ik een uur later toch trek kreeg gestopt bij soort van restaurant. Een ommelet en salade besteld, met was fris om te drinken. De locatie van de resturant was in de middel of niks, alleen de plaatste bevolking maakte er gebruik van verwacht ik. Met mijn ANWB boekje ‘Hoe en wat in het Turks’ maakte ik duidelijk dat ik nogsteeds opzoek was naar een pensioen. Geheel tegen mijn verwachting in was achterin het pand een slaapplek gecreerd. Voldeed prima aan mijn eisen, de avond versleten door aandachtig een 4 tal mannen te bestuderen die een variant op rummikub aan het doen waren.
Vrijdag morgen bleken de muggen tijdens de nacht niet stil gezetten te hebben. Jeuken deed het gelukkig niet, ontbijt kreeg ik gratis van de resturant eigenaar. Erg aardig, en met een gevulde maag kon de mooie rit van gisteren worden voort gezet. Anamur was de bestemming, een kleine kustplaats waar ik voor de laatste keer kon genieten van de Middellandse zee. Een mooie rustige camping gevonden waar ik als eerste mijn tent heb opgezet. Na meer dan 6000km had de motor wel een was beurt verdient, tevens wilde ik de volgende dag mijn motor een beetje nalopen. Al stoeiend met mijn benzine brander kreeg ik het aanbod om mee te eten met een Turkse familie, echt Turkse kebap. Mijn gekochte eten kon gemakkelijk tot morgen wachten en dit was natuurlijk veel makelijker. Deze familie had hun laatste nacht hier vierde dat met een uitgebreide maaldtijd. Zaterdag sleuteldag, het luchtfilter en de kleppen etc gecontrolleerd en gereinigd, ketting gesteld en ingevet.

Het sleutelwerk was klaar voordat het echt warm ging worden. ’s middags heerlijk gezwommen, en genoten van halve liter warm geworden fles bier. De avond ervoor kreeg ik het aanbod de volgende morgen te ontbijten bij een Turkse familie . Beter kan je natuurlijk niet krijgen, vader en moeder spraken engels of wel duits.De volgende morgen afscheid genomen van de camping en van de Turkse familie. Had een mooie mountain route voor de boeg en vertrok rond een uur of 10. Anamur nog niet uit begon de weg te veranderen in een mooie advanture road. Mooi uitzichten over de omgeving, lekker bochten en mooie weer maakte er weer een mooie dag van. Aangekomen in Karaman, waar ik mijn nacht wilde doorbrengen kon ik zo snel niks vinden. Gestopt bij een groepje jongeren met de vraag of er iemand engels sprak. Werd verwezen naar het naast liggend winkeltje, de winkelier sprak goed engels. Hij kwam al snel met twee voorstellen, met de plaatselijke pizza brommer werd ik langs beide plekken gebracht. Stiekem waren beide Lehrerhouse voor mij toch wat te duur. Weer terug gereden naar het winkeltje waar een vriendelijke turkse jongen twee pensions voor mij nabelden. Één had plek en het aanbod klonk zeer goed, warm water eigenkamer en ontbijt voor 10 euro. Dat zijn de betere prijzen, weer werd ik netjes voor de deur afgezet. Rustig aan gedouched en wat gerelaxed. Daarna weer terug gereden naar het kleine winkeltje, daar buiten gezellig paar uur gesproken met de lokale jeugd en winkelier. Hij was ongeveer dezelfde leeftijd als mij, werkte in de vakantie’s in de winkel van zijn oom. Nadat de winkel rond 8 uur dicht ging de stad in gegaan. Wat uitleg gekregen over de Moskque, ook het kasteel van Karaman bezocht. Wat gegeten in de plaatselijke kebap zaak. Was een erg gezellige avond die we afsloten met 10 minuten op een kleine kartbaan.

Maandag morgen, Karaman naar Derinkuyu via een mooie vallei was de route voor maandag. Van Karaman was het 200km, de route was voor eerst sinds lange tijd over een relatief saaie rechte weg. De vallei bevondt zich in Ihlara, en had meerdere ingangen. Één daarvan was te benaderen met de motor, de vallei was een bijzondere verschijning. Meters hoge rots wand aan beide zijde, in de rots waren op verschillende plek huizen uitgehouwen. Zelfs een complete kerk inclusief muur schildering. Op de weg naar Derinkuyu stond een bordaanwijzing naar de biggest underground city, was niet de grootste van deze omgeving maar wel een erg compleet. Christen hebben hier in tijd van vervolging, een stad onder de grond gemaakt. De stal voor de dieren, wijnkelder kerk als was aanwezig. In Derinkuyu is de grootste undergrond city te vinden. In deze plaatst heb ik overnacht om de volgende morgen deze ondergrondse stad te verkennen. Toeval bestaat niet, volgende morgen stond ik in de rij om een ticket te bemachtingen met naast mij een Belgie’s gezin. Samen met deze familie de ondergrondse stad bekeken, 7 verdiepingen 85 meter diep. Niet te bevatten hoe de mensen die klus in die tijd hebben weten klaren. Een ontzetten grote luchtschacht zorgde voor frisse lucht voor de duizende mensen die onder de grond hebben geleefd. Nadat we nog wat gedronken hadden mij weg richting Göreme vervolgt. Hier een camping gevonden nadat ik al mijn moed bij elkaar had geraapt mijn tent in de hitte opgezet. Dorp verderop eten gekocht en rond een uur of 6 gestart met koken. Wilde niet erg lukken, maar had er plezier in en het was paar uur later dat ik mijn maaltijd kon opeten. Naast mijn tent bivarkeerde twee couple’s, één uit Zwitserland de andere kwamen uit Finland, Spanje. Het was voor beide hun laatste avond in Göreme en met zijn 5e dan ook een lange avond van gemaakt. Toen het eigenlijk al bedtijd was nog even naar het stadje gelopen. Waar we ons laatste biert kochten, en soort van waterpijp bestelde. Ik rook niet en moet er eigenlijk ook niks van hebben, maar dit was anders werd mij uitgelegd. Boven in de waterpijp werd tabak gelegt, met een smaak naar keuze. Via een filter van water inhaleer je de tabak wat resulteerd dat je niet de tabak maar alleen de smaak proefd. Rond een uur of 3 lagen we eindelijk in bed, dan is het de volgende dag 8 uur best vroeg. Maar de zon zorgt er wel voor dat je tent uitgaat.
Woensdag dan maar tot relax dag verkozen, af en toe afkoelen in het zwembad van de camping, verder niet te veel doen. Plan maken voor de aankomende dagen, het verslag schrijven en zo on.

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 juli 2011 in Reis 2011