Laatste week, opweg naar huis

Laatste dag op de motor

P1070669

Maandag ochtend voor de laatste keer hier in Zuid Amerika de motor bepakt. Best een gek idee, om na 17.000km in afgelopen 3.5 maand,  op de motor te stappen om de laatste 300km af te leggen. Ritje was gelukkig zeker nog de moeite waard. Nog paar leuke stukjes onverhard gereden, met als verrassing nog enkele tunnels. Welke zo lang waren dat zelfs halverwege moest stoppen om toch maar met enige moeite mijn licht aan te doen. Door de vele trillingen had het dashboard nu helemaal opgegeven en zaten de bedienings knoppen van het licht niet meer op de juiste plek. Door gebrek aan licht in de tunnel moest ik mijn telefoon uit mijn binnenzak halen om toch de juiste schakelaar te vinden. Was handiger geweest als ik dit mij net voor de tunnel had gerealiseerd. Maarja heb mijn eerste ogen nog, en tikje eigenwijs dacht ik die paar honderd meter ook wel zonder licht te kunnen. De laatste honderd kilometer ging langs de kust, doorkruiste een paar kust-plaatjes. Na verhand ik dichter bij Valparaiso kwam, verscheen er meer bebouwing en werd het duidelijk dat ik mijn eindbestemming naderde. Niet veel later belde ik aan bij de voordeur van Villakunterbunt. Er is geen uitleg nodig waarom dit hostel deze naam draagt. Het pand mogelijk meer dan honderd jaar oud, doet direct denken aan het huis waar de verhalen van Pipi zich afspeelde. Motor die middag nog gewassen, zou er zo weer 20.000km tegen aankunnen.

Pipi afgebeeld op de voordeur    Verzamelde stickers I   Nu is het echt over, de Tenere mag weer trots zijn op zichzelf.

De reden van mijn verblijf in hostel Villakunterbunt is dat zij ook voor mij de export van mijn motor voor hun rekening nemen. Enzo en Martina doen dit werk al zo 20 jaar, dus hoef mijzelf er niet druk over te maken. Een passende krat werd dinsdag uitgezocht, en de motor in vast gemaakt. In de tussen tijd had ik genoeg tijd om de stad te verkennen. Maar door gebrek aan zin, is het bij aantal korte loopjes na het centrum gebleven. Voornamelijk functioneel, was nu zo ver dat ik mijn zinnen had gezet op thuis. De 4 dagen in Valparaiso heerlijk kunnen uitrusten, goed mijn slaap gepakt. Donderdag was al het papierwerk klaar en hebben we met 5 man de motor en kist in een pickup getild. Na ritje van 20km kwamen we aan in de terminal, waar de douane nog even blik wilde werpen in de kist. Na wat heen en weer geloop tussen diverse kantoortjes hadden we al de gewenste documenten en de kist dicht gemaakt. Niet veel later pikte een heftruck de  kist op en verdween in een hal, net zoals 4 maanden geleden in Rotterdam. 2 februari vertrekt het schip voor reis van 30 dagen naar Hamburg, daarna komt de kist in een container richting Rotterdam. Ik hoop de motor in de tweede week van maart op te kunnen halen.

Motor ingekrat en klaar voor vertrek naar de haven.   Valparaiso, havenstad   Valparaiso is zeker de moeite waard als stad.

Vrijdag begin van de avond in een bus gestapt op weg naar het vliegveld net voor Santiago. Ik was ruim op tijd, dus ondanks dat de bus er ruim 1.5uur langer over deed als normaal gesproken, hoefde ik mij geen zorgen te maken over het halen/missen van mijn vliegtuig. Op het vliegveld mij tas met bagage ingeleverd, bleef gelukkig onder de 20kilo. Had dit keer beduidend meer bagage dan op de heen reis. Reden was dat ik had besloten mijn motorlaarzen en jas mee naar Nederland te nemen. Het offroad seizoen is juist begonnen, er staan al weer aantal leuke ritjes op het programma in Nederland. Ben bang dat deze niet kunnen tippen aan de belevenissen afgelopen maanden. Net na middernacht steeg het vliegtuig op, opweg naar Madrid. Na een lange zit van ongeveer 13 uur zetten ik mijn voeten weer op Europees grondgebied. Op het vliegveld in Madrid mijn overgebleven Chileense Pesos weer omgerolen naar euro’s. Was ik door de haast vergeten te doen op het vliegveld in Santiago. Dit resulteerde in een slechte wisselkoers, grootste teleurstelling was dat er geen ruimte was hierover te onderhandelen. (we zijn weer terug in Europa 😛 )  Na een korte vlucht naar Brussel, stonden mijn ouders mij al op te wachten. Net na 12 uur nachts, stapte ik ons huis in Benschop weer binnen. Niks leek veranderd, als welkoms cadeau had mijn vader een heerlijke tulband gebakken. Op naar bed!!

Valparaiso, havenstad

Na de zondag beetje op adem te zijn gekomen na de vliegreis van meer dan 24 uur. Maandag morgen maar weer voor het eerst gaan werken. Na half uurtje bijkletsen met mijn collega’s, kon ik al weer mooi op pad. Op weg naar een storings klusje, best wel een vreemd idee. Dat na 3 maanden op de motor, er nu echt een einde aan is gekomen. Om 9 uur ochtends op je knieën, kabeltjes aan het uitpluizen op zoek naar de oorzaak van de storing. Schiet deze gedachten aantal keren door mijn hoofd.

Kom ik nu toch ook aan het eind van mijn laatste verslag. Heb nog ontzettend veel beeldmateriaal, fotoboek en een mooie video verslag staan op het todo lijstje.Nog een poging om te verwoorden, hoe ik de afgelopen periode heb ervaren. Het is geweldige periode geweest, bijzonder ervaring die ik niet snel zal overtreffen. Hoe het in de eerste week onwerkelijk was om op je eigen motor in Colombia rond te rijden, hoe snel de kilometers en tijd onder je door schieten. De blikken van de mensen, op je ongewone verschijning. Geweldige natuur, welke soms na elke bocht lijkt te veranderen. Tot soms wel 3 micro klimaten op een dag, van koud en nat tot ontzettende droge warmte. De trots waarmee mensen over hun leven en omgeving praten, gastvrijheid en vertrouwen. Door gebrek aan Spaanse woordenschat, soms met moeite iets uitgelegd krijgen of anderzijds hilarische momenten oplevert. De eenvoud van het verloop van een dag, je niet druk hoeven maken over de dag of tijd die je nog hebt. Als er weer eens op onmogelijk en onverwacht moment wordt ingehaald, of met gebruik van de claxon iemand probeert je plekje in het verkeer in te pikken. Elke keer als na de haal op kickstart, het geruststellende en vertrouwde geluid van de XT weer klonk. Al deze dingen zal ik in meer of mindere maten best missen de aankomende periode. Gelukkig is het ook weer fijn om thuis te zijn, wat dat wij het als inwoners van Nederland maar ontzettend treffen, staat als paal boven water.

Wil iedereen bedanken voor de leuke reacties en berichtjes die ik de afgelopen tijd mocht ontvangen. Wordt gewaardeerd dat de geschreven lappen tekst en foto’s worden bekeken.

Mooi plaatje

Laatste week op de motor, opnieuw Dakar in beeld

Geweldig pas!!

Na weekend beetje bijkomen maandag ochtend vertrokken naar de grens met Chile. Zou een lange dag worden en het was noodzaak de brandstof tank vol te houden. Tussen de grenspost van Argentinie en Chili moest een afstand van 160km worden afgelegd, tevens zeker nogmaals 100 naar de eerst volgende tank mogelijkheid. Wat resulteerde in afstand van 360km tussen de twee tankstations. Bij de grenspost van Argentinie aangekomen, duurde het me allemaal veel te lang. Bijna een uur nodig gehad, voornamelijk door de onduidelijke structuur binnen in de grens post. Gelukkig was de pas, tussen de twee officiële grenzen zeker de moeite waard. Staat bekend als de Paso Agua Negra deze is maar enkele maanden per jaar open voor verkeer. Dit in verband met de sneeuw val in combinatie met de hoogte tot 4780 meter. Voor de laatste keer dwong ik de xt tot deze hoogte. Met een geweldig uitzicht links en rechts langs de route was haast geen noodzaak. Onderweg meerdere keren gestopt om te genieten van de omgeving. Op het hoogste punt aan gekomen stond daar van de andere kant gearriveerd een Oostenrijker. Hij was van het 5tal de snelste van zijn groepje, waren voor 4 weken aan het rond trekken in Chili en Argentinie. Zo’n half uur, over koetjes en kalfjes geouwehoerd om daarna af te dalen naar de Chileense grenspost. Daar aangekomen stond opnieuw flinke rij, dat werd dus opnieuw een uur. Zelfs mijn bagage werd gecheckt, voornamelijk op fruit en ander specifieke voedsel soorten. Alles was in orde en kon op weg naar Vicunã een klein dorpje. Hier een goed hostel gevonden, waar ik de nacht kon doorbrengen. Volgende morgen eerst ontbeten, was een bijzonder goed ontbijt. Heel wat beter als de twee stukje brood en wat jam die ik in Argentinie gewend was. Vertrokken uit Vicunã om richting Punta de Choros te rijden. Een strand plaatsje waar net voor de kust een paar eilandjes bevinden. Hier hoopte ik de volgende dag met een bootje een kijkje te kunnen gaan nemen. Zo rond 3 uur kwam ik dan ook in dit kust plaatsje aan, opzoek naar een geschikte camping het dorpje tweemaal door gereden. Mooi rustig stekje gevonden, samen met een stel uit Chili waren we de enigste gasten. ’s Avonds een pan rijstenpap gemaakt en rondje langs de kust gewandeld. Had ’s middags al geregeld dat er een plekje op de boot was gereserveerd voor mij de volgende dag. Bij de eigenaar van de camping, mocht ik in zijn kantoor gebruik maken van het internet.

Onderweg naar de Paso Agua Negra   Check snow   groepje oostenrijkers op van die oranje brommers

Volgende morgen om 9 uur bij de boot verzameld, met een half uur varen ontstond er wat beroering aanboort. We waren aangekomen bij het punt dat we dolfijnen konden spoten. Na enkele ogenblikken sprongen  de eerste dolfijnen uit water, nu was de kunst dit op foto vast te leggen. Van deze plek vertrokken we om andere zee dieren te spoten. Zeeleeuwen, Pinguïns, en tientallen vogels, geweldig om deze een keer in het wild te zien. Sommig dieren keken verschikt op, bij andere was het meer aangapen. De trip eindigde op een onbewoond eilandje waar we wel 60 minuten lang vrij mochten rondwandelen. Met stevig pas, was het mogelijk precies het hele eiland rond te komen. Bij terugkomst in het dorp, broodje hotdog gegeten. Daarna voorbereid voor vertrek de volgende dag.

Dolfijn, exact juiste moment   Zwemvest om, de zee op   2tal zeeleeuwen

Dakar

De afgelopen dagen stukje bij beetje richting het noorden gereden, om vrijdag met de Dakar caravan mee naar het zuiden te rijden. Donderdag eindigde mijn tocht in Caldera, hiervandaan zou ik richting Valparaiso rijden. Maar niet voordat ik stuk van de proef gezien zou hebben. Donderdag heb ik al even op het gps punt, wat vrijgegeven was door de organisatie een kijkje genomen. Dit punt was tevens de 4e en laatste stempelpost. Vrijdag zo rond 12.00 zouden de eerste motor rijders passeren. Bij het dichtst bijzijnde tankstation stonden middag’s aantal auto’s van de organisatie. Het bleek dat zij de belangrijkste punten een dag van tevoren voor de laatste keer checkte. Na een babbeltje van half uur, afscheid genomen. Kreeg in ruil voor mijn ‘sticker’ een officieel Dakar 2014 Tshirt, geen slechte deal.

In afwachting van de NL deelnemers   Kamaz uit Rusland   Veka service vrachtwagen

Vrijdag morgen vertrokken uit Caldera waar de proef maar kleine 10km vandaan zou passeren. Aangekomen op CP4 waren er al flink aantal toeschouwers te zien, vele waren een klein stukje de proef op gereden om het daar van dicht bij te kunnen zien. Op een mooie zandbult net wat hoger dan de route stond een bestelbusje, hier de motor naast geparkeerd en aan de praat geraakt. Zij waren er van overtuigd dat de route precies voorlangs de bult zou gaan en dan rechts er om heen. We konden mooi in de schaduw van het busje de tijd afwachten, zou nog zeker 2 uur duren voordat er iets langs zou komen. Zo rond half twaalf zagen we in de verte een helikopter, het signaal dat er wat aan zat te komen. Dit klopte, maar tot iedereen zijn verbazing bleken we met zijn alle niet langs de route te staan maar er zeker 500 meter vandaan. Binnen enkele seconden sprong iedereen in zijn haar auto om plek te zoeken naast de route. Op advies van een Chileen uit eindelijk de motor gepakt om 2 kilometer langs de proef op te rijden. Dit bleek de juiste keuze, mooi berg op en in een bocht. Waardoor de deelnemers iets in de remmen moesten, beter zicht voor ons als toeschouwer. Leuke bijkomstigheid was dat er drietal dames stonden met een Nederlandse vlag. Bleek de vrouwen te zijn van de coureurs/monteurs van het XDakar team, met zijn 4e vertegenwoordigde we Nederland tussen al de Chilenen. De eerste 10 motoren waren al gepasseerd en duurde dan ook niet lang of Henk Knuiman, Hans Vogels en Robert van Pelt waren gepasseerd.

Henk Knuiman

Nadat de Kamaz van Karginov was gepasseerd duurde het ons veels te lang voor dat de Rooy langs kwam. Zaten zeker 3 auto’s en misschien wel 15 minuten tussen.  Langs de proef heb je geen idee van de status van de wedstrijd en hadden dan ook geen idee ze nek aan nek lagen. Met uiteindelijk tot gevolg de dagzege voor Gerard de Rooy. Even later werden we als 4 Nederlandse versterkt met een complete fan club van het Veka team. Onder aanvoering van Peter Versluis, die helaas de dag ervoor een bocht had gemist en uit de competitie lag. Nadat Erik van Loon was gepasseerd ben ik rond 3 uur weer op de motor gestapt. Om richting La Serena te rijden, een afstand van 400km. Nadat ik Copiápo was gepasseerd werd ik zo nu en dan ingehaald door een wedstrijd auto/truck. Enkele teams stonden langs de route even af te blazen na de voorgaande special. Net voor het bivak reed ik achterop bij Nijen Twilhaar die Joan Barreda met zijn Honda de verbinding van 320km op sleeptouw had genomen. Al met al een geslaagde dag, gaaf om te zien hoe de deelnemers voorbij schieten!! In La Serena een residencia gevonden, waar de motor mooi op de binnenplaats geparkeerd kon worden. Had een lange dag achter de rug. Wat me het meest opviel in de stad was dat er eigenlijk niks te merken was dat de Dakar paar km verder zijn Bivak had. Op het hoofdplein was het druk, enkele tientallen kraampjes. Met moeite nog een mooie sticker gevonden van de Dakar.

Mijn paden, soms wat glibberig.

Zaterdag vertrokken richting Illapel, mijn laatste stop voor Valparaiso. Over voornamelijk mijnpaden slingerde ik naar Illapel. Echt doorrijden was er niet bij, ivm de staat van de weg en de vele bochten. Aangekomen zeker een uur rond gereden om een juiste plaats te zoeken waar ik mijn weekend zou kunnen doorbrengen. Opnieuw een crepy hotel gevonden, met binnenplaats voor de motor. Internet en grote tv in de gemeenschappelijke ruimte om de Dakar finale te zien. Het dorpje had wel iets, maar verder was er maar weinig te doen.

Antofagasta de la Sierra, en de Dakar 2014

Antofagasta de la Sierra

Zie de zwarte ondergrond, pad langs vulkaan   kleurrijk   Eindelijk op de top, 4300meter

Maandag morgen vertrokken uit Antofogasta de la Sierra. Beloofde een mooie offroad dag te worden. Had samen met een lokale argentijn, de route uitgestippeld. De eerste 100km had ik op track, daarna alleen op een niet routeerbare kaart in mijn gps. Het mooie gegeven van een track is dat deze jaar geleden, gereden was door stel uit nederland beide op een motor. (Erwin en Irene, nog bedankt voor jullie gps files) Landschap was glooiend en pad ging rond een vulkaan. Zo nu en dan beetje zoeken naar de sporen in het landschap, deze liepen zo goed als naadloos met de track. Hoe dichter bij de vulkaan hoe zwarter de ondergrond. Was heerlijk sturen, mooie korte bochtjes en glooiende bulten. Na zo’n half uur was ik op het punt dat ik zelf de route moest uit zetten. Waren wel sporen van eerdere voertuigen, zolang deze zo goed als klopte met mijn kaart materiaal was het goed. Begon allemaal redelijk makkelijk, klein laagje zand op harde ondergrond. Des te hoger ik kwam hoe zwaarder het zand werd. Op aantal punten was het zand zo zacht dat ik moeite had erdoorheen te sturen, zelfs nagedacht of het mogelijk niet verstandiger was om te draaien. Door steeds de ‘harde’ stukken te zoeken probeerde ik te voorkomen, dat de motor dreigde weg te zakken. De remedie is dan om snelheid te maken en houden. Op zo’n 4000 meter was dit juist het punt, had bijna geen vermogen over om de snelheid die ik nodig had te maken. Doormiddel van bijsteppen met de voeten haalden ik toch de top van 4300meter. Opgelucht, in de wetenschap dat het nu merendeels bergafwaarts zou gaan begon ik aan de afdaling. Eerste deel was nog zand, wat evenlater plaats maakte voor stenen paden. Een 4×4 kwam mij tegemoet en deze gevraagd te stoppen, dit om te informeren naar de staat van de route, de aankomende kmters. P1070315Ze waren verbaasd over het feit dat ik de afgelegde route alleen had afgelegd. Gelukkig stelde ze me gerust dat van nu af aan gemakkelijker zou worden. Via aantal mooie paden stuurde ik de motor 40km later een dropje in. Hier even uitgerust om daarna te beginnen aan mooi stuk door een rivierbedding. Via talloze kleine doorwaddingkjes baande ik mij een weg door de rivierbedding. Moest zo nu en dan beetje oppassen voor enkele grote keien, maar kon toch behoorlijk snelheid houden. Nadat zo’n 236km was afgelegd kwam ik in het dorpje Fiambala aan. Hier mooi optrekje gevonden en rondje door dorp gelopen. Op het plein aantal fietsers uit Canada en Frankrijk ontmoet en daar de avond mee doorgebracht. Het stel uit Frankrijk ben ik in de daarop volgende dagen nog tweemaal tegen gekomen.

Dinsdag morgen rustig aan gedaan, en op het gemak naar Chilecito gereden. Hier was het de bedoeling om de Dakar van dichtbij te bekijken. De afstand was een geringe 200km, niet te vergelijken met de dag ervoor. In Chilecito aangekomen een hostel gevonden en mij voorbereid voor de volgende dag. Wat eten en drinken gekocht zodat ik de dag zou kunnen doorkomen.

Dakar spoten   Gerard de Rooy   Bivac, helaas niet binnen de hekken

Woensdag, kwam de dakar aan in Chilecito, Het plan was om 180km vanaf Chilecito langs de proef te gaan staan. Hier zouden ze rond 14.00uur passeren. S’morgens om 9 uur vertrokken, helaas was de weg naar de proef al naar 40km afgesloten. Dus dit plan kon overboord, besloten een plek in de schaduw te zoeken gewoon langs de geasfalteerde weg en dan maar te wachten tot de caravan mijn kant op zou komen. Dit kon nog wel even duren, zo rond 15.00uur kwamen de eerste motoren langs, vermoedelijk uitvallers van de vorige etappe. Tegen vijven kwamen de eerste toppers langs, van de NLers op zeker Henk Knuiman, Hans Vogels langs zien komen. De laatste keek nogmaals om nadat die de gele nummerplaat had herkend. Zeker gaaf om de buggy van Carlo Sainz en consorten langs te horen/zien komen. Toch wel één van de gaafste machine’s, die van Robbie, zeker zonder motorkap een monster. Langs de hele route tot aan Chilecito stonden groepjes mensen. Aan het groepje kleine 200meter verderop kon ik mooi aflezen wat voor voertuig er aankwam. Het enthousiasme was enorm toen de eerste Camino, (vrachtauto) de bocht om kwam, ook bij mij want dit was onze eigen Gerard de Rooy. Tot half acht langs de route gestaan, motor gepakt en richting het bivak gereden. Ondanks de tijd, stonden er honderden mensen langs de route, ook ik werd enthousiast begroet opweg naar het bivak. Daar aangekomen richting de toegangspoort gelopen, helaas zonder pols bandje zit toegang er niet in. Dus kan niet meer melden dan dat groots is, compleet dorp buiten de stad. Vermoedelijk ga ik in Chile nogmaals de Dakar tegen komen, zou dan wel gaaf zijn als ik toegang zou kunnen krijgen tot het bivak.

Geweldige route

Na mijn ‘Dakar’ daagje de volgende morgen op pad gegaan richting San Juan. Zou wel zien hoe ver ik zou komen. Vooral de eerste 100km had ik maar moeite om in een ritme te komen. De route bevatten nog wel twee mooie bergpassen, maar veelal was maar rechtuit sturen en de tijd doorkomen. Met de middag stop had ik het eigenlijk al wel gehad, maarja was nu niet echt een plek om te overnachten en dus maar even doorgebeten. In San Juan aangekomen ook nog eens wat moeite om een geschikte (betaalbare) slaapplaats te vinden. Uiteindelijk een plekje gevonden, de eigenaar van dit hotel leek zelfs serieuze interesse te hebben in mijn motor. Daar toch nog even over nagedacht, kosten om terug te verschepen zijn niet gering. Maarja toen puntje bij paaltje kwam had meneer meer het idee dat ik de motor wel weg zou geven. Dat was nou niet echt mijn idee, zitten toch aanzienlijk uren in om weer iets als deze motor terug te krijgen. Dan hebben we het nog niet gehad over de ‘emotionele waarde’, samen toch al mooi stukje van de wereld gezien.
Gelukkig was de afstand van San Juan naar Mendoza niet zo lang en het vinden van goed hostel zo gepiept. ’s Middags de route tot de grens met Chile voorbereid. Één van de kamer genoten van het hostel nodigde mij uit om samen met zijn maat richting het centrum van de stad te gaan. In het centrum van Mendoza bevindt zich een enorm park, wat zeker de moeite waard was dat te bezoeken. Na een flinke wandeling hadden we trek gekregen, dus opweg naar typische Argentijns steak house. Want hoe ze vlees moeten bereiden dat weten ze hier in Argentinië wel.
De volgende morgen toch maar weer op pad, opzoek naar mooi rustig plaatje. Deze hoopte ik te vinden in Barreal, aan de voet van de Andes. Het gebied rond de Andes staat toch wel garant voor rij plezier. Dit bleek ook weer, via een heerlijk bochtige pas met geweldige uitzicht begon de dag goed. Zo halverwege was het tijd om te tanken in een klein stadje. Helaas stond er een flinke rij auto’s voor het tankstation. Dik uur later was de tank afgetopt, helaas was mijn poging tot geld pinnen mislukt. We zouden wel zien hoe we dit op zouden lossen in Barreal, de argentijnen zijn dol op dollars, geen nood dus. Op internet een mooie verblijfplaats gevonden, helaas bleek dat deze beetje buiten mijn stand was. Moet zeggen zag er geweldig uit, maar toen ik naar de prijsvroeg en de gastvrouw wat begon te hakkelen wist ik genoeg. (had ze me toch goed ingeschat) Opzoek naar iets anders, kwam ik bij een erg oud uitziend hotel uit. Maar had een bed en zelfs internet, de douche en toiliot hadden opknapbeurt nodig. Maar waar praten we over, bij tankstation geld tegen een erg gunstige koers gewisseld. Dus mijn weekend kon beginnen!!

Poort van Mendoza    Stof wolkje, 2 seconden nul zicht tot gevolg   Dit doet weer denken aan mijn werk, nog even genieten.

Grens Argentinie, Nieuwjaar Salta

Grens Argentinie

Laguna Miscanti

De afgelopen 2 dagen hadden we wat van de droogste woenstijn (De Atacama) ter wereld gezien. Dus werd het tijd om richting Argentinie te gaan. Chile is vergeleken de eerdere bezochten landen een duur land, de tweede reden. s’ Morgens de tank volgegooid maar vertrekken uit San Pedro wilde niet echt vlotten. Pas rond elf uur verlieten we het stadje. Na 80km over een goede asfalt weg kwamen we langs Laguna Miscanti, deze moesten we even aandoen. Via mooi zanderig pad kronkelen we naar boven om over de bergrug heen weer klein stukje naar beneden te gaan. Hiervandaan hadden we een prachtig uitzicht over het donkerblauwe water. Na kleine 10minuten de motoren weer gepakt om verder richting de grens te gaan. De weg was slecht, op een groot stuk asfalt lag een dikke laag split. Wat moeilijk grip zoeken is, echt doorrijden was er niet bij. Het uitzicht wat we hadden maakte alles goed. Vaak stopte we om aantal foto’s te schieten, de gemiddelde snelheid lag niet boven de 45km/u. Het laatste stukje naar de grens, spaande de troon. Door zware 4×4 onstaan op de gravelpaden hele kleine hops.(stel je voor kleine ronde verkeerdrempeltjes, 5cm hoog, bij 10 lang en dan honderden opeenvolgend. Zelfs met een snelheid van 90km/u lukt het niet alleen de toppen te raken. Kortom helemaal door elkaar gestuiterd bereiken we de grenspost. We lopen naar binnen en als eerste werd ons gevraagd naar ons paspoort, niks vreemd. Alleen de reactie van de grenspolitie, maakte ons niet bepaald gelukkig. Wat bleek we hadden 200km terug in het dorp waar we ’s morgens (4.5 uur eerder) vertrokken waren onze exit stempel (Chile mirgration) moeten halen. Lang verhaal kort te maken, we moesten weer terug naar San Pedro de Atacama. Beetje gefrustreerd opnieuw begonnen aan onze weg terug. We wisten wat ging komen, hielden het gas er goed op en reden aan een stuk de 200km terug. Ruim 2.5 uur later stonden we weer bij ons hotel. Alvast langs de douane gereden zodat we dit ’s morgens niet hoefde te doen. Wat bleek nu, we hadden die ochtend fijn onze navigatie gevolgd richting de grens, via een klein weggetje hadden we het dorp verlaten. Hierdoor al de borden met daarop de verwijzing naar de grenspost gemist. Het was de bedoeling geweest na de grens, nog zo’n 150km af te leggen zodat we op oudjaars dag niet zo’n lange rijdag zouden hebben. Dat konden we nu wel vergeten, oudjaars morgen om acht uur vertrokken, opnieuw richting de grens. Weer liep alles vlotjes, zelfs te vlot zo bleek even later. zo 25km voor de grens stopte we even om paar foto’s te maken. Bij terugkeer bij de motor’s valt mij iets op aan Florian zijn achterband, en jawel deze is lek. Helaas is deze niet zo gemakkelijk te repareren als die van mij, tubbless variant.(zonder binnenband) Er was een spijker door het loopvlak gegaan en een weg gezocht naar buiten via de zijkant van de band. Het eerste gat kregen we gerepareerd met een prop, het gat aan de zijkant was helaas enorm. Zo goed als mogelijk hebben ook deze gefixt, maar meer als 5km konden we niet rijden zonder te pompen. Na 20km, afwisseld rijden en pompen kwamen we bij een mijndorpje net voor de grens. Hier konden in de schaduw bedenken hoe nu verder, de band lucht dicht krijgen konden we wel vergeten. Optie twee was een reserve binnenband van mij monteren, deze was een maat groter maar onze enige kans. De grootste uitdaging was de stugge band van de velg krijgen, na half uur worstelen hadden de band van de velg. Binnenband erin en pompen maar, dit duurt een eeuwigheid ivm gebruik van een fietspompje maar met succes. Ruim 4 uur later, vooral door onze eerste mislukte reparatie acties waren we weer opweg naar de grens. Dit keer ging het een stuk eenvoudiger en 15 minuten later ging de slagboom open en vertrokken we naar de grenspost van Argentinie. Daar aangekomen werden we vriendelijk ontvangen, kregen zelf stuk brood en een appeltje nadat we ons verhaal verteld hadden. Helaas was de pech vogel nog niet gevlogen, ruim 50km na de grens reed Florian opnieuw lek. Salta onze eind bestemming voor oudjaars nacht konden we wel vergeten. Geen zin om in de brandende zon te sleutelen, tevens voor ons idee geen optie’s tot succes. We bevonden ons letterlijk midden in de woestijn, zo 70km voor eerst volgend dorpje volgens onze GPS. Florian besloot voorzichtig met zijn lekke band door te rijden, ik vertrok vooruit om te kijken of ik hulp kon halen. Na zo’n 40km kwam ik toch onverwacht een dorpje tegen. Aangeklopt en navraag gedaan naar iemand die een band kon repareren, en of de motor kon vervoeren. Net buiten het dorp moest onze man zich bevinden, Florian kwam niet veel later ook het dorp binnen rijden. Ondanks zijn lekke band kon die toch bijna 40km per uur rijden. Met de aanwijzingen, onze redder in nood net buiten het dorp gevonden. Opnieuw het achterwiel van de motor, dit keer ging de achterband een stuk eenvoudiger van de velg. Mede door groot gereedschap en pers lucht was het klusje met uur geklaard. Opnieuw gingen we op pad, zo rond zeven uur kwamen we in een berg stadje. Op zich vond ik het wel goed geweest voor vandaag. Salta lag nog 160km voor ons uit en zouden we niet voor het donker bereiken. Andere kant was dat oud en nieuw hier vieren was ook niet ons plan, en zouden we verliezers zijn van dat stomme stuk rubber, de achterband van Florian. Nadat we getankt hadden toch maar weer vertrokken, de eerste 20km was net als de voorgaande 160km nog onverhard. Daarna kregen we gelukkig goed asfalt waar we heerlijk meters konden maken. Zo rond 22.00 uur reden we Salta binnen, we hebben het gehaald!!! Na gedoucht te hebben, naar het centrale plein gegaan om daar iets van nieuwsjaars feest mee te maken. Kan niet anders concluderen dat dit beetje tegen viel, nauwelijks vuurwerk gezien en na één biertje (oke van 1Ltr) kwam de man met de hamer. Zo rond een uur of  één lagen we dan ook al op bed.

Genieten met hoofdletters    Mooi plaatje   Bandje pompen

Nieuwjaars dag gemaakt tot rustdag, voordeel van de rustige nacht was dat we fit wakker werden en dan ook van de dag gebruik konden maken. Veel kwam er die dag niet uit onze handen, klein rondje gereden door de stad. 2 Januari, zijn we opzoek gegaan naar een verkering voor Argentinie en Chile. Nadat we zo’n 10 verschillende verzekeringskantoren zijn binnen geweest uiteindelijk een gevonden. S’middags op pad voor nieuwe handschoenen en de motor laten wassen. Florian moest zijn Touratroep (touratech) koffers laten lassen, en opjacht naar nieuwe binnenbanden. Zo rond 8 uur s ‘avonds hadden we beide onze lijstjes volledig afgewerkt. Meest van de tijd waren we kwijt aan het vinden van de juiste winkel en of personen. De siësta van 13.00 t/m 17.00 uur is op zo’n dag niet echt een welkome onderbreking.

Weer alleen op pad

3 ezels op een rij   Mooie route   kloof

Na bijna 4 weken samen te hebben gereden met Florian is eerst wat onwennig om weer alleen weg te rijden uit de stad Salta. Florian, heeft nog 3 maanden voor zich en vertrok richting Paraguay. Voor mij zit het er al zo’n beetje op en begeef mij langzaam richting Valparaiso in Chile. De hele morgen had het geregend en voordat ik vertrok was het dan ook goed 12 uur geweest. Volgens de tankbediende zou het droog worden dus toch maar voor de toeristische route gekozen. Ommetje van 100km maar zou de moeite waard moeten zijn. Na 100km kreeg ik toch beetje spijt, op hoogte regende het nog steeds en was het verrekte koud. Zag geen steek voor ogen ivm de mist, kon hierdoor niet echt lekker door rijden. Na de berg pas ging het gelukkig snel bergaf, de lucht begon zelfs op te klaren en de zon was in zicht. De omgeving veranderde van ruw gebergte in geweldig stuk woestijn. De glimlach kwam weer terug op het gezicht en er werd weer volop genoten. Mooi hoe het weer en omgeving in uur tijd de voorgaande ‘ellende’ zo vlug doet vergeten. Rond zes uur reed ik het dorpje Cafayate binnen. Een leuk toeristisch dorpje waar ik aan het plein een heerlijke pizza heb gegeten. Na de lunch richting hostel gegaan om niet veel later te gaan slapen. Zaterdag morgen vertrokken naar Antafogasta de la Sierra. Dit is een klein plaatsje in de Andes, beetje de verkoeling opzoeken in de bergen.  Het noorden van Argentinië is zeker de moeite waard, het gebergte blijft mij toch het meest trekken. Het dorpje beviel mij wel en dus besloten een dag langer te blijven, kon ik mooi aan mijn verslag werken en mij voorbereiden op de aankomende week. ’s Middags een korte wandeling gemaakt, op heetste moment van de dag. Het hoogste punt in het dorp beklommen.  Ik verbleef in een Hosteria waar ook groepjes 4X4 rijders zich verzamelden. Gezellig om met hun wat foto’s uit te wisselen, zelfs een volledige route voor de maandag uitgestippeld.

Uitzicht over het dorpje Antofogasto

Yungas weg, mijn bouw Potosi

The Death Road

Deathroad, panorama

Na onderhoud aan de motor werd weer tijd te vertrekken uit de grote stad. La Paz, verlaten was niet het probleem, daarin tegen brandstof krijgen voor de aankomende kmters was lastig. De prijs voor een liter brandstof in Bolivia is erg laag, de overheid berekend voor de toeristen hierover een extra toeslag. Dat is de reden dat een aantal benzine stations je niet van brandstof voorziet ivm de administratieve rompslomp. Nadat we de stad verlaten hebben, richting het oosten gereden. Opzoek naar het begin van de Yungas weg, oftewel de Death Road. Deze weg heeft deze droevige bijnaam gekregen nadat bekend werd dat dit in het verleden één van de dodelijkste wegen ter wereld was. Sinds 2006 is na 20 jaar een alternatieve route geopend. In het verleden vielen er jaarlijks op deze route zo’n 300 doden. Ik had een waypoint in de GPS, dus spraken van zoeken was er eigenlijk niet. Na een uur rijden kwamen we dan ook bij het start punt van de route. Onderweg hadden we tientallen groepjes mountainbikers ingehaald die dezelfde route downhill zouden afleggen. Het beloofde een mooie dag te worden, weer was goed, we hadden goed zicht over de vallei en de diepe afgronden. De route was in goede staat, hier en daar staat er een kruis langs de route ter gedachten, dit fenomeen hebben we vaker langs de wegen gezien in Zuid Amerika. Het aantal kruizen verteld je om wat voor voertuig het zou zijn gegaan. Nadat we in Coroico aankwamen eerst een flinke maaltijd gegeten, omdat er nog een flinke route op ons stond te wachten. Stiekem begon het spannende gedeelte van de route dus pas na de toeristische route. Kleine stukjes van de route waren wat modderig vanwege de regen, rest allemaal heerlijke gravel, keien paden. Zo rond de klok van 5 kwamen we het dorpje Irupana binnen. Daar mooi hotelletje gevonden, opzoek naar brandstof. Nu stond er voor de pomp zo’n rij van 100 auto’s. Dat gaat niet werken, pas de volgende morgen zou er brandstof zijn.

Een goed nacht gemaakt nadat we ’s avonds getrakteerd waren op een mooie vuurwerk show. (Wat later bleek, met oud en nieuw in Salta, Argentinia nauwelijks te zien was) Weer optijd vertrokken zodat we de afstand tot Oruro zouden kunnen maken. Opnieuw ging de route over fantastische wegen, heerlijk onverhard. Het werd een lange dag waar we het in het laatste gedeelte nog flink koud kregen. Vanaf Quime begon het wat te regenen, betrok de lucht geheel. De wind stak op, er was geen plek om te schuilen. Snel de regenpakken aangetrokken en plat op het stuur zo snel mogelijk door de bui gereden. Gelukkig hield de motor zich goed en arriveerde we zo rond half zeven in de stad Oruro. Dit was niet echt een stad om de kerst dagen door te brengen.

Onderweg naar Potosi   Mooi straatje in Potosi   Het scheiden van de grondstoffen, in een chemisch fabriekje

Dus ondanks de vermoeiende lange dag etappes van de dagen ervoor de volgende dag naar Potosi gereden. Deze route was volledig geasfalteerd en na twee dagen stuiteren was dat helemaal niet erg. De omgeving was schilderachtig 3 uur heerlijk gereden. Langs de weg stonden tientallen kinderen die hun pet ophielden. Florian was bij één van de eerste kinderen gestopt om ze wat te geven, nog geen 500 meter verder stonden de volgende kinderen. Dit ging zo de hele weg door. Soms zag je in de verte een paar huisjes staan, ander moment was het volslagen onduidelijk waar de kinderen vandaan kwamen. In Potosi aangekomen een hotel gevonden waar we de kerstdagen zouden doorbrengen. Dit om bij te komen van de afgelopen dagen, en een kijkje te nemen in deze zilverstad. Potosi in één van de hoogste gelegen steden in de wereld, 4090 meter. De stad is wereld bekend om de zilvermijn ‘Cerro Rico’ nog steeds is deze voor veel inwoners een belangrijke inkomstenbron. Tweede kerst dag is hier in Bolivia al weer een normale werkdag, mooie gelegenheid de mijn te bezoeken. We werden rondgeleid door ex-mijners, die een goed beeld konden geven van het werk aldaar. Al eerste op pad om een present te kopen voor de mijners. Een fles limonade, een zak coca (plant, wat gekauwd wordt zoals tabak) en 2 staven dynamiet. Vandaar doorgereden met de tourbus naar de fabriek waar de grondstoffen worden gescheiden van het gesteente. De grondstoffen die gewonnen worden zijn, zilver, lood en zink. Zo’n 80 procent van het uitgehouwen gesteente is afval. Van veiligheid hebben ze in deze fabriek nooit gehoord, aandrijfriemen en kettingen lopen rakelings de werkplekken. De bedrading van de motoren kan nooit afdoende zijn, de enige vorm Potosi Minasvan afzekering zal ook wel ontbreken. Na wat uitleg, op pad gegaan naar de mijn, de bedoeling was om deze op een bepaald niveau helemaal te doorkruisen. Dit beloofde wat, de gangen waren niet bereken op ons lange Europeanen. Gebukt liepen we dan ook de gang in, op sommige plaatsen was er net hoogte genoeg om even de rug te rechten. Kan mijn eigenlijk nog steeds niet voorstellen dat er in die 350 jaar niet iemand op het idee is gekomen de hoofdgangen minimale hoogte te geven van 2 meter. De meeste mijners werken in groepen, meest zijn het familie’s die al generaties afhankelijk zijn van de mijn. Bij één van de eerste bochten in de tunnels kwam ons een mijnwagon tegemoet die geduwd werd door twee jochies. Beide waren rond de leeftijd van 16 jaar, en moesten de zwaar beladen kar voortduwen. Na een uur door de gangen gelopen te hebben, kwamen we bij een mijner die net in zijn werkplek een dynamiet staaf had ontstoken. Met een daverende klap, werd een halve kubieke meter gesteente losgeslagen uit de mijn. Na lange tocht van bijna 3 km door de tunnels was ik weer blij het zonlicht aan het eind van de tunnel te zien.

Filmpje van Florian, is in het Duits maar geeft een goed beeld.

Uyuni, rijden op de zoutvlaktes en opweg naar Chile

De volgende morgen optijd vertrokken richting Uyuni, plaats bekend om de zoutvlaktes. Keek hier al enige tijd naar uit. Moet een bijzondere ervaring zijn om daar op rond te rijden. Wel wisten we dat het regenseizoen is, dus om er een lange afstand over te rijden leek ons niet verstandig. De weg naar Uyuni was opnieuw een mooie tocht, Bolivia heeft wat dat betreft een geweldige natuur. In Uyuni aangekomen eerst hostel gezocht, daar de bagage achtergelaten. Op na de zoutvlaktes, via 20km lang zandpad bij de officiële ingang van de zoutvlakte aangekomen. Langs de rand van de vlakte is de zoutkorst het zwakst daarom is het niet verstandig zomaar een plek te kiezen. We hebben een aantal typische ‘no horizon’ foto’s gemaakt en beetje gespeeld met de motoren. Na een uur hadden we het wel gezien en opzoek gegaan naar een was plaats voor de motoren. Het zout zat echt overal en hadden dan ook opnieuw een uur nodig om de motoren schoon te krijgen.

Foto op de zoutvlaktes

Vanuit Uyuni ’s morgens vertrokken om richting de grens met Chile te rijden. We wilde graag de Atacama woestijn zien, dat was de reden dat we een rondje van 3 dagen in Chile hadden gepland. De route naar de grens was volledig onverhard en waren dan ook blij dat we 4 uur later dan ook voor de grens stonden. Net voordat we de grens overgingen moesten we nog iets opblazen. We hadden uit Potosi een dynamiet staaf meegenomen, deze moest voor de grens worden ontstoken.

Grens overgang ging gelukkig soepel en ruim een uur later reden we richting Calama. De overgang van Bolivia naar Chile is enorm, bij binnen rijden van Calama was het eerste wat we zagen een enorm winkelcentrum, iets waar je in Bolivia naar moet zoeken. De prijs voor een overnachting en brandstof zijn ook ineens een verdubbeling dan wat we gewend waren. Op naar San Pedro de Atacama, de toeristische plaats in de Atacama woestijn. Al bij vertrek deed mijn GPS vervelend, ging steeds aan en uit, na enige tijd ging zelfs mijn gehele verlichting uit. Had het idee dat er ergens rond mijn cockpit een contact los zat. Langs de route gestopt en voorkap losgehaald om dit te controleren. Helaas was hier niks te vinden, gelukkig is de ontsteking volledig onafhankelijk van de 12volt en kon ik mijn weg vervolgen naar San Pedro. Daar aangekomen hotel gevonden waar ik onder afdak uit de zon begonnen ben met sleutelen. Heb ik toch niet voor niks mijn multimeter bij mee, na poosje meten was ik er van overtuigd dat één van de hoofdaders onderbroken was in de kabelboom. De breuk gevonden, precies achter een soldering de draad gebroken, dit is altijd de zwakste plek. Met een kroonsteen gerepareerd, zal naar verwachting voldoende zijn voor de laatste paar duizend km.

Geweldige omgeving, niet!!   Oase in de Atacama woestijn   Kabelbreuk, strak op de soldering

Machi Picchu, grens Bolivia

Machi Picchu

Machi Picchu famous view

Om 6.15 uur ging de wekker, net werk. Snel mijn spullen gepakt om buiten met een taxi te vertrekken naar Hydro Electica. Machi Picchu is moeilijk te bereiken en de enigst snelle manier is met een trein. Deze vertrekt vanuit Hydro Electrica, een verder niets zeggend plaatsje zonder huizen of hotels. Aankomst was half uur later als vertrek in Agua Calientes. In dit toeristische dorpje moet je een ticket kopen voor het bekijken van de ruïnes. Je kan ervoor kiezen om met de bus of te voet naar de 350 meter hoger gelegen ruïnes te gaan. Koos er voor om sportief te gaan wandelen, begon alleen iets te fanatiek aan de 1600 trap treden naar boven. Halverwege even op adem komen om 45 minuten later boven aan te komen. Ondanks dat ik ’s morgens vroeg vertrokken was, waren er rond half tien al veel toeristen boven. Als eerste nog wat hoger geklommen om mooi uitzicht te hebben over de vallei en de ruïnes van Machi Picchu. Het is een bijzonder gezicht, die enorme ruïnes verborgen tussen de bergen. Dat is ook exact de reden dat deze schat van historie nog zo goed is bewaard gebleven. Nadat ik ruim 3 uur rond gelopen had en voor mijn gevoel het wel gezien had. Opnieuw al de traptreden, maar nu naar beneden. Daar aangekomen was ik te laat om de trein te pakken naar Hydro Electrica, dus dan maar te voet. Tocht van 11km langs de treinrails, zo nu en dan kwam er iemand tegemoet. Mooie gelegenheid te vragen hoelang de wandeling nog zou duren. Zo rond de klok van 4 uur terug in dorpje, bijna 20km gewandeld. Opnieuw een vermoeiende dag achter de rug, maar zeker de moeite waard.

MP wandeling    Inka bridge   Tegemoet komende trein

Volgende morgen rustig aan gedaan, rond uur of 9 motor bepakt en koers gezet richting Cusco. Onderweg zo halverwege, midden in de bocht gleed mijn achterwiel onder mij vandaan. In reflex volledig tegengestuurd en het hele spul  overeind gehouden. Motor naar een wat rustigere plek geduwd om daar de band te plakken. Dit bleek niet mogelijk ivm scheur van 4 cm in mijn binnenband. Een spijker van zeker 80mm had mijn achterband doorboort, en in minder dan een seconde mijn band ontdaan van de lucht. Gelukkig had ik reserve binnenband bij mee, deze gemonteerd en ruim uur later weer op route.

Florian die ik 2 dagen geleden had uitgezwaaid was nog ik Cusco. Dus naar het zelfde hostel gereden als waar hij zijn motor had geparkeerd. Het hostel droeg de naam Wild Rover, vol met backpackers van allerlei nationaliteiten. Na 5 dagen achtervolgende reizen en wandelen werd het tijd voor beetje een rustiger dag. De ochtend begon eerst met kleine roes uitslapen nadat de vorige avond wat gezellig was geweest. Na ontbijt het achterwiel uit de motor gehaald om deze me te nemen naar straat ‘vol’ met motorshops. Uiteindelijk een nieuwe achterband gevonden die er door naast gelegen mini garage opgelegd zou worden. Mijn eigen schuurtje, heeft meer voorzieningen. De monteur, zeker paar jaar jonger als ik, kon nog wat leren van mijn ervaring mbt het omleggen van banden. De middag rond de stad gelopen en beetje in het hostel gehangen.

Binnenband geschuurd, nav spijker   Cusco kerk   P1070096

Donderdag morgen vertrokken richting Puno, was een route over de hoog vlaktes van Peru. Voornamelijk boven de 3500meter, mijn max snelheid word boven de 4km hevig gelimiteerd door gebrek aan zuurstof. Bij voornamelijk de lange klimmen zakt de snelheid dan soms tot 65km/u.  Het is niet anders en kwestie van uitzingen tot de top is bereikt. In Puno bevindt zich aan het hoogst bevaarbare meer ter wereld. Net voor Puno hebben we er iets van kunnen zien. De volgende dag rijden verder rond de Lake Titicaca, om uiteindelijk na 150km bij de Boliviaanse grenspost aan te komen. Had een mooie parkeer plek gevonden net achter de slagboom. Dit kwam mij uiteindelijk op een waarschuwing te staan, van de grens politie. Na dat we uit gestempeld waren uit Peru. Was de beurt om de papieren te laten zien aan de grens politie. Hij vroeg naar mijn verzekering voor Peru, mja die had ik eigenlijk niet. Deze was in tegenstelling tot Colombia en Ecuador niet te koop aan de grens. Had ik moeten kopen in een van de steden, na grens overgang. Dit was ik soort van vergeten, wel had ik van bevriende reizigers een ‘verzekerings-document’ gekregen. Daarop mijn gegevens ingevuld en voorzien van 2 handtekeningen. Grens politie keek wat naar dit document en bevestigde dat alles in orde was. Met trillende handen, de documenten weer aangepakt en in mijn jas terug gestopt. Niet echt mij ding iemand voorliegen, maar dit loste wel mooi probleem direct op. De grens overgang met Bolivia ging erg soepel, 3 maanden visa en tijdelijke invoer voor de motor. Op naar La Paz, de keuze was om, om de Lake Titicaca te rijden of via een pont verbinding over te steken. We kozen voor het laatste, via een gave route kwamen we bij het punt van de overtocht. Daar lagen zo’n 40 kleine pontjes op ons te wachten, we trokken de aandacht van één van de schippers en 5 minuten later stonden we op de boot. Opweg naar de overkant kwam ons eenzelfde pont tegemoet met daarop een volwaardige bus. Bizar gezicht op een bootje maar net groot genoeg voor de bus. Vanaf de pont reden direct richting La Paz een van de grootste steden van Bolivia.

Tegemoet komende bus   Titicaca, overtocht   Vrachtauto bochtje gemist

Florian zijn vader had jaren geleden deelgenomen aan een expeditie op een boot volledige gemaakt uit riet. Doel van de expeditie was te bewijzen dat het mogelijk was, de afstand van Lima naar de Galapagos eilanden (Ecuador) te overbruggen, enkele duizenden jaren geleden. Deze boot werd destijds gemaakt in Bolivia door Señor Esteban, de beste man leeft nog steeds en woont aan de Lake Titicaca. We vonden zijn woon stek, Titikaka op de foto met sr. Estabanen zijn dan ook ruim een uur op bezoek geweest. Meneer Esteban genoot zichtbaar van ons bezoek en haalde onmiddellijk allerlei kranten artikelen, foto’s en boekwerken te voorschijn over de betreffende expeditie. Leuk om te zien hoe deze man op zijn leeftijd nog vol plannen zit. Vol passie vertelde hij over zijn eerdere expeditie met zijn door zichzelf gemaakten boten. Na ruim een uur de motor weer gestart om onder dreiging van regen de laatste 100km af te leggen. Gelukkig bleef het droog, zo’n 18km voor La Paz stonden we vast op een van de verkeerspleinen voor de stad. Moeizaam manoeuvreerde  we ons richting de stad om uiteindelijke na een half uur onze bestemming in La Paz te bereiken.

La Paz

La Paz panorama

Na 10.000km werd het tijd wat onderhoud aan de motor te doen, in Cusco al een nieuwe achterband nu was de voorband ook aan de beurt. Had op internet een straat gevonden waar tweetal motorzaakjes zouden moeten zitten. Één ervan gevonden maar had niet echt uitstraling waar ik naar opzoek was. Klein hokje waar net 1 motor in kon, de rest werd op straat gesleuteld. Na navraag waar ik een nieuwe band kon kopen, aanwijzing gekregen voor een straat kleine 2km verderop. Inderdaad hier waren tal van banden zaken, meest gericht op autobanden. Gelukkig ook klein zaakje met motor onderdelen gevonden. Hier 3 liter nieuwe olie en voorband gekocht. In dezelfde straat een grote Honda shop gevonden alleen deze bod op zaterdag geen service. Wachten tot maandag was geen optie, beladen met de onderdelen weer terug gereden naar het eerder gevonden motorzaakje. Motor langs de straat geparkeerd en met hulp, voorwiel in de lucht zodat mijn band gewisseld kon worden. In de tijd dat de band gewisseld werd remblokken en luchtfilter gereinigd. Nadat voorwiel weer terug op zijn plek zat, de olie afgelaten en filter gewisseld. De in-uitlaat kleppen gesteld, één van de kleppen bij moeten stellen. Ruim 2.5 uur later weer opweg naar het Hostel. Productief daagje, motor weer spik en span.
Net voor zonsondergang met een taxi naar een view punt gereden om de stad La Paz van boven te zien. Zeker de moeite waar, nooit stad gezien die omringd in door zo’n immense hoeveelheid  bizar hoge bergen. S’avond is door de verlichting in de huizen de gehele ring van bergen verlicht. De rangschikking van arm en rijk is zo dat het arme deel van de bevolking in de bovenste ring leeft. Hier is het beduidend kouder door het hoogte verschil van zo’n kilometer. De rijken wonen in het dal, waar het dus 5 graden warmer is.

Sleutelen op straat
La Paz city

Lima, opweg naar Ruines

Lima en de slum area

Panorama Slum

Zaterdag middag gearriveerd in Miraflores, dit is een district in de stad Lima. Wat ik nog niet verteld heb, is dat ik de dagen in Lima doorgebracht heb bij vrienden van mijn ouders. De familie Rietveld, Mario komt net als ik uit dorpje Benschop in het groene hart van Nederland. Helaas is Mario door gezondheid redenen op dit moment in Nederland. Zijn vrouw en dochter (Peruaanse) waren mijn gast gezin voor 4 dagen. Zaterdag avond kon ik gelijk aan de slag met het omtoveren van het huis in een ware kerststal. De moeder van Yannina, is een gepassioneerd knutselaar en het hele jaar bezig met maken van kerst stukjes. Deze moesten allemaal een plekje krijgen in het huis. Mooi dat ik gelijk wat kon doen.

Op de foto met jongeren uit de slum area   Omstandigheden niet zoals je wenst   Overzicht over de slum Area, Lima

Zondag morgen erg vroeg op om naar de kerk te gaan. Deze bevond zich niet in Miraflores maar in een van de minder wijken. Op de grens met de slum area, gebied waar de armen wonen. De reden dat we vroeg op pad gingen was omdat we voedsel programma moesten voorbereiden voor 260 kinderen uit de slum area. Opnieuw ontmoeten ik Florian, die ook in Lima was, hij vond het een goed plan en wilde ook wel eens wat anders zien. In een grote pan werd chocomelk klaar gemaakt en voor elk kind 2tal broodjes. Door heel Lima heen verzamelde zich kleine groepjes kinderen. In tweetallen gingen vrijwilligers naar de kinderen toe. Om daar het ontbijt uit te delen aan de kinderen.  Vaak de enigste gezonden maaltijd die ze gedurende de week kregen. De vrijwilligers maakte gebruik van verschillende huizen, beschikbaar gesteld door leden van de kerkgemeenschap. Daarna werden er wat liedjes gezongen en geknutseld. Samen met Yannina hebben we een tweetal groepjes bezocht. Zelf voor haar, speciaal omdat ze dit keer met twee grinco’s op pad is het niet geheel veilig om door deze armere wijken te rijden. Het is enorm belangrijk dat je mensen kent die je kunnen beschermen. Zo reden we richting één van de groepen, zagen we op enige afstand een groep mensen verzameld bij een kruispunt. Hierop ging Yannina eerst te voet poolshoogte nemen voordat wij met de auto de groep benaderden. Bleek een soort buurt vergadering te zijn, waarover geen idee. In iedergeval veilig voor ons, dit tekent een beetje de sfeer in deze arme wijken. We kregen uitleg over de verschillende lagen in de slum. Hoe meer berg op hoe slechter de staat van de huizen en voorzieningen. Gemeenschappelijk toilet voor de hele straat etc. De mensen die in deze gebieden wonen zijn vaak werkzaam als schoonmaker bij mensen thuis, verkopen dingen op straat, schoenen poetsen. Anderen proberen op een mindere eerlijke manier aan de kost te komen. Zondag avond mee geweest naar de kerkdienst, zo’n 300 mensen kwam hier op af. Iedereen op zijn eigen tijd, hing gezellige sfeer. Werd vrolijk gezongen met ondersteuning van een band. Fascinerend te horen dat mensen bereid zijn te delen van het geringe bezit wat ze hebben. Het is niet altijd makkelijk genoeg geld te verzamelen voor bijvoorbeeld het voedsel programma.

Handwerk in serie   Dit is geen serie werk, zit week werk in   Fontein in park in Lima

Maandag mijn verslag van de week ervoor geschreven, voortandwiel van de motor gewisseld. S’middags met Yannina en haar dochter Diewertje en oma op pad om cadeautjes te kopen voor de kinderen voor kerst. Om de kosten te beperkten moesten de cadeaus gekocht worden in het oude gedeelte van de stad. Om alleen al een parkeerplaats te vinden, kosten ons al meer als een uur. Met uiteindelijk een grote doos met speelgoed liepen we 2 uur later terug naar de auto. Door de drukte op de de straat wel aantal mensen ongewild aangestoten, werd daardoor aantal keer onvriendelijk aangekeken. (sorry) Uiteindelijk ook oma weer terug gevonden, zij was in haar eentje opzoek geweest naar wat spullen, knap dat op 87 jarig leeftijd in een miljoenenstad. Mario en Yannina zijn mede eigenaren van een faire trade handels onderneming. Bij zo’n 45 verschillende kleine bedrijfjes kopen ze spullen (meest handwerk) in die ze exporteren naar Europa of Amerika. Voor twee jaar terug namen ze zelfs bij 90 bedrijfjes af, maar door de crisis hebben ze nu beduidend minder orders. Woensdag morgen ben ik bij één van de bedrijven wezen kijken, en wat gezien van een productie proces hier. Vanuit een grote klomp klei werden beeldjes gemaakt. Er werd gebruik gemaakt van een mal van gips en in serie van 100 ging de beeldjes door 5tal verschillende handen. Uit de vorm werden ze handmatig nabewerkt, gedroogd en uit eindelijk geverfd. Iedereen binnen dit bedrijfje had zijn eigen taak. Bedrijfjes bestaan vaak uit een complete familie die allemaal werkzaam zijn binnen één bedrijf. ’s Avond nog een park bezocht, vol met fonteinen en licht effecten. Er is een groot verschil in arm en rijk en steden zoals Lima. De een moet rond zien te komen van misschien 3 dollar op een dag, voor de ander is een paar honderd geen probleem.

Opweg naar Machi Picchu   Uitzicht over klein meer boven 4km   Check de besneeuwde bergen, top op 6km hoogte

Donderdag morgen vertrokken uit Lima, eerst langs de BMW dealer om daar Florian op te pikken. Zijn BMW is gerepareerd na problemen met de koppeling. Daarna vertrokken om de stad te verlaten. Dit bleek niet zo vlot te gaan als gehoopt, eindeloos hoeveelheid stoplichten en drempels, maakte het eerste uur rijden van de dag niet plezierig. Als snel stegen we van zeeniveau naar hoogte ruim boven de 4km. Door grote hoeveelheid regen hield de motor een aantal keer flink in. Net voor een tankstation, stopte de XT er zelf even helemaal mee. Daar terplekken mijn eerder gemaakte gaten in mijn luchtfilterkast weer dicht gemaakt met tap. In de hoop dat dit zou helpen, leek positieve invloed te hebben. Kleine 7 uur later kwamen we aan in Huancayo. Door hoogte verschil binnen 24 uur had ik die nacht moeite met slapen. De volgende morgen vertrokken met het idee we zien wel hoever we komen. Werd uiteindelijk dag waar ik mijn gereedschap te vaak te voorschijn moest halen. Begon met mijn motorblok die wel erg veel bewoog in het frame. Na verschillende bouten aangetrokken te hebben waaronder die van de achterbrug leek dit beter. Korte tijd later vond ik het nodig mijn motor bij kleine doorwading te droppen. Op de betonnen elementen was een laag alg ontstaan, voordat ik goed realiseerde lag ik met hele spul. Opnieuw mijn gereedschap nodig om mijn stuur recht te zetten. Het uitzicht en het weer was beter als de dag ervoor, ondanks dat zat ik niet lekker. Tevens begon de motor een vreemd geluid te produceren en vreemd te resoneren. Leek iets weg te hebben van speling van een van de lagers in het blok, allerlei opties schoten door mijn hoofd. Nogmaals gestopt om een aantal dingen te checken. Niks vreemds gevonden en besloten om te proberen de volgende grote stad te bereiken, 80km verder op. Bleek echt een waardeloze stad, we konden maar geen goede plek vinden om te overnachten. Uiteindelijk met hulp van een local op een brommer na 4 verschillende hotels een geschikte plaats gevonden. Spullen gedropt in de hotel en begonnen met sleutelen. Vreemde geluid was de laatste km niet erger geworden en de motor reageerde verder normaal op het gas. Had mijzelf overtuigd dat vermoedelijk toch niet in het blok moest zoeken. Dit was de juiste conclusie, wat bleek één van de uitlaatbouten was losgetrild, dit resoneerde door heel het frame van de motor. Kon weer lachen, dit kosten de uren daarvoor wat moeite.

Ayacucho - Andahuaylas

Door de tegenslagen van de dag ervoor was het bereiken van Machi Picchu in 3 dagen onmogelijk geworden. De afstand naar Santa Teresa was nog zo’n 750km vanaf Ayacucho. S’morgen rustig aan de dag begonnen opweg naar Andahuaylas. Bleek een mooi rit, was de hele dag goed weer. De wegen bestonden uit goed asfalt en heerlijk veel bochten. Met een gemiddelde snelheid van 45km/h hadden we bijna 6 uur nodig om de 250km afteleggen. Motor voelde weer zoals het hoorde, heerlijk gereden. ’s avond niet te laat naar bed, omdat ik de volgende dag wilde proberen Santa Teresa te bereiken. Tocht van 500km met mogelijk aantal stukken onverhard. s’ Morgens 8 uur zonder ontbijt vertrokken om zo eerst een klapper te maken. Na ruim een uur rijden bevonden we ons op het begin van een 55km dirtroad. Door de regen waren een flink aantal stukken gravel veranderd in glibberige mud. Kon mooi het voordeel van mijn lichtere motor uitbuiten ten opzichten van Florian zijn GS. Was ruim anderhalf uur echt genieten, motoren werden zoals het hoort flink vies. In Abancay uit eindelijk na 3 uur rijden een plek gevonden om wat te eten. Door gebrek aan ontbijt ging een goed stuk vlees er wel in. Rond uur of 2 in de middag was het nog zo’n 40km naar Cusco. Dit was de bestemming voor Florian, ik besloot om door te rijden naar mijn bestemming Santa Teresa. Nog zo’n 180km te gaan, begon gelijk goed 30km offroad en een beginnende regen. Moest voor de 5e keer die dag de 4000 meter grens over en juist daar begon het natuurlijk flink te regen. Gelukkig veranderde het weer na ik meer richting zee niveau daalde. Zo rond half 6 had ik de 500km erop zitten. Zo’n 8.5 uur in het zadel gezeten, hotel gevonden en op tijd naar bed.

Opnieuw een grens, gas erop

Grens Peru

Grens Ecuador

Maandag morgen was de bedoeling om rond 8 uur te vertrekken, helaas schrok ik om deze tijd net wakker. Snel mijzelf aangekleed en de tassen tegen de motor gehangen. Op naar het ontbijt om tegelijk mijn sleutel in te leveren. Uiteindelijk verliet ik om kwart voor negen Vilcabamba. Op naar Balsa een klein grensdorpje 150 km verderop. Bij een aantal wegwerkzaamheden moest ik aantal minuten wachten, soms op wat aandringen mocht ik alsnog gelijk passeren. De laatste 80km waren onverhard en heerlijk door de bergen. Omdat ik liefst zo snel mogelijk bij de grens wilde zijn het gas er heerlijk opgehouden. Kleine 3 uur later, bij een tankstation nog even snel afgetankt. (de brandstof is in Peru 2 keer zo duur als in Ecuador) Bij het weg rijden voelde ik dat ik een lekke achterband had. Vanaf het tankstation was het ongeveer 1km naar beneden lopen, rollen naar het dorpje Zumba. Ging gelukkig heuvel af, zodat ik alleen de motor maar hoefde af te remmen. Ben er naast gaan lopen omdat ik anders bang was dat mijn ventiel zou afscheuren. In het dorpje iemand aangesproken die mij naar de plaatselijke brommer/motor zaak bracht. Achterwiel er uit gehaald en deze werd netjes voor mij geplakt voor bedrag van 2 dollar. Uur later kon ik alsnog de laatste 25km naar de grens afleggen.

Mijn eerste lekke band   Grens Peru   Allroad richting de grens (Balsa)

Bij de grens aangekomen, moest ik eerst even met de ogen knipperen. Als ik had gewild had ik zonder controle zo de grens over kunnen rijden. Maar moest natuurlijk de stempel in mijn paspoort hebben, als mede voor mijn motor. Aan de Ecuadoraan kant was het binnen 5 min geregeld. Hup de brug over naar Peruaans grondgebied. Was hier rond etenstijd en kon best begrijpen dat de beste man van de immigration eerst wilde eten. Zijn voorbeeld maar gevolgd en in een klein restaurantje de gebruikelijke kip met rijst gegeten. Na ruim een uur was meneer weer terug, samen vulden we de benodigde papiertjes in. Daarmee moest ik naar de politie voor registratie, om daarna de stempel in mijn paspoort te krijgen. In de tussentijd moest meneer even 10min er tussenuit, dit werd opnieuw ruim een half uur. Aargh, helaas had ik de beste man nodig, gelukkig ging het invoeren van de motor een stuk gemakkelijker. Meneer was ook traag meer deed tenminste zijn werk. Ruim 2 uur later zat ik weer op de motor. Het was nog een behoorlijk afstand naar Jaen. Wilde voor het donker een hotelletje gevonden hebben. Ook hier was de weg volop in constructie en moest opnieuw soms een aantal kostbare minuten wachten. Net voor donker uit eindelijk toch een geschikte slaap plaats gevonden.

Sascade Gocta

Dinsdag morgen eerst opzoek naar een bank om daar mijn eerste Sol op te nemen. Na een aantal banken geprobeerd te hebben uiteindelijk een gevonden die mijn pas accepteerde. Met geld opzak vertrokken voor een relatief korte afstand naar de 3e hoogste waterval in de wereld. Deze waterval heeft een hoogte van ongeveer 750 meter en is al vanaf grote afstand te zien. Via een wandeling van 2 uur kan je tot aan de voet van de waterval komen. Rond het middaguur had ik een hotelkamer gevonden, motor geparkeerd en klaar om te gaan wandelen. Flesje cola en wat broodje gekocht, om daarna te vertrekken. Bij een van de eerste Y splitsingen ben ik volledig de verkeerde kant opgelopen. Helaas kwam ik hier pas na 1.5 uur wandelen achter. Het pad waar ik mij op bevond was ook zeker een trail. Al wandelend had ik mijn al twijfels gerust gesteld bij het zien van weer een volgende paarden vijg. Dit omdat ik wist dat je er ook voor kon kiezen om met een paard de afstand van 6km af te leggen. Uiteindelijk na ruim een uur, nadat ik ruim 600 meter in hoogte was geklommen kwam ik op een hoogvlakte. Geen pad meer te bekennen, wel aantal koeien. Daar maar besloten rechtsomkeer te maken, uiteindelijk opnieuw beneden rond half vier. Bij navraag bleek ik inderdaad verkeerd gelopen te hebben, nu was de vraag of ik nog genoeg tijd had om alsnog naar de waterval te lopen. Dit was uiteindelijk natuurlijk wel het doel van het bezoek aan dit dorp. Besloten om er voor te gaan, dan maar met de kans dat ik met de schemer terug zou zijn. Mede doordat ik wat pissig was over het mislopen van de juiste route flink de pas er ingezet. Ruim een uur later stond ik al onderaan de waterval. Aantal foto’s gemaakt en wat gegeten en uitgepuft naar aanleiding van de tocht. De terug weg lag het tempo stuk lager met toch al zo’n 15 zware kilometers in de benen was dit wel te verwachten. De zware regen maakte het er niet gemakkelijker op, net voor het dorp passeerde ik een oud krom mannetje. Al schuifelend over de natte stenen baande hij zich met een bosje taken op zijn rug naar beneden. Kon dit niet aanzien en zijn takken maar overgepakt, arme man sprak na mijn idee nog minder Spaans als ik. Vermoed dat hij doofstom was, beneden in het dorp zijn takken weer terug gegeven. Moe van de wandeling ben ik die avond vroeg naar bed gegaan.

Waterval Gocta    Zelfontspanner na 'te'lange wandeling    Bedankt motor aan andere zijde brug

De volgende morgen vertrokken richting Cajamarca opnieuw wat spannend. Dit omdat ik vanuit het dorp te horen had gekregen dat er mogelijk een wegafsluiting zou zijn in de buurt van het plaatje Balsas. Bij diverse mensen na vraag gedaan, elke keer weer ander conclusie. Dan maar op de gok het zelf gaan ondervinden, mede omdat een alternatieve route vele kilometers om zou betekenen. Nadat ik vertrokken was begon het al snel te regenen, en dit is niet meer gestopt die dag. Door de hoogte van sommige delen van de route en de wolken was het zicht vaak erg beperkt. Mede hierdoor en de kou was het echt een doorkom dag, erg jammer wat de route had met mooi weer erg de moeite waard geweest. Op het kritische punt van de route aangekomen bleek toch echt dat hier normaal gezien alleen te voet gepasseerd kon worden. Er werd gewerkt aan een nieuwe brug die de twee delen van de route aan elkaar verbond. De oude was verwijderd en via een tijdelijke loopbrug  van twee houtenbalken met daarover een aantal planken kon je te voet de andere kant bereiken. voor een groep jongen lokale Peruanen was die een tijdelijke bron van inkomsten. Zij hielpen toeristen met het dragen van koffers van de éne zijde van de obstructie naar de anderen kant. Zij stelde mij voor om voor 50 sol mijn motor op de zelfde manier naar de andere kant te brengen. Oftewel 20 dollar, na beetje onderhandelen kwamen we uiteindelijk op een bedrag van 25Sol Met zeker 5 mannen de motor met veel moeite naar de andere zijden geholpen. Helaas heb ik van dit tafereel geen foto’s gemaakt, te druk met het organiseren en het pogen de motor veilig aan de andere kant te krijgen. Gelukkig was het gelukt de motor heelhuids aan de andere zijde te krijgen. De motor had geen 50 kilo zwaarder moeten zijn. Met nog trillende handen van de inspanning de jongens bedankt en weer vertrokken. Net na 5 uur kwam ik aan in Cajamarca, erg blij dat ik snel een hotel had gevonden die mij binnenliet. Ik zag er niet uit, van top tot teen onder de vuiligheid ivm de vele regen. De 90 kilometer voor Cajamarca was de weg onder constrution. Door de regen was op veel plekken de weg veranderd in een modderpad. Nu nog medelijden met de schoonmaker die mijn hotelkamer moest schoonmaken, de gehele vloer zat onder de modder bij vertrek.

Donderdag morgen de motor eerst schoon laten spuiten, daarna wilde de motor eerste 20 minuten niet goed lopen. Altijd erg gevoelig op vocht in de luchtfilter kast, met schoon spuiten komt het water toch geheel anders ‘binnen’ dan tijdens een fikse regenbui. Gelukkig kreeg ik na de regendag van gisteren een verdiende zonnige voor terug. De afstand van 440km rolden vrij snel onder mij vandaan. Weer heerlijk genoten van het weer en het mooie landschap waar ik in mag rijden. Ook de eerste 250 kilometers over de Pan American Highway langs de kust waren niet geheel saai. Oke het is stom rechtuit rijden met zo nu en dan een stad, maar de omgeving was nog boeiend genoeg. In Chimbote aangekomen een leuk familie hotelletje gevonden. Ze vonden het allemaal reuze interessant waar ik vandaan kwam, wat ik bezocht had en dergelijke. Mooie mogelijkheid om mijn Spaans wat te oefenen. De buurvrouw had een soort van buiten frituur waar ik een soort van oversized aardappel kroketten heb geprobeerd als avond eten. Kortom een geslaagde dag.

3 tunnels op rij   P1060926   begin van de Canyon del Pato

Vrijdag morgen vertrokken om de Canyon del Pato te rijden. Had hier al aantal dagen na uitgekeken na het zien van een aantal filmpjes. Een canyon langs een snel stromende rivier de Santa. De canyon is volledig onverhard en bevat zo ongeveer 32 tunnels. Nog geen 2 km nadat het asfalt was veranderd in gravel, was een wegblokkade. Een groot stuk rots was naar beneden gekomen en werd nu door 10 man kapot geslagen en in stukken verplaatst na de rand van de canyon. Een Toyota 4×4 maakte aanstalten als eerste te vertrekken, maar omdat ik met de motor normaal gezien sneller ben als de auto, er snel voor gepiept. De motor snel over het nog resterende deel van het rotsblok gemanoeuvreerd wat mij een applaus van de werklui opleverden. De route was erg mooi en genoot dan ook van elke minuut. Ondanks de bewolking was het weer perfect voor dit uitstapje. Op de route naar Lima was dit 300km om maar was zeker de moeite waard. Nadat de rit door de canyon voltooid had zo’n 100km naar het zuiden gereden om opnieuw de Andez over te steken naar de kust. Uiteindelijk de motor geparkeerd in Macas.

Vanaf hier ben ik zaterdag morgen vertrokken naar Lima. Dit was daar vandaan nog zo’n 5 uur rijden. Een kleine 150 km voor Lima reed er plots een politie auto voor mij. De snelheid waarmee hij zich voort bewoog lag beduidend lager dan de maximale snelheid en die van mij. Maar zien wat er gebeurt en er voorbij, de politie auto nog even in mijn spiegel gevolgd maar leek allemaal geen probleem. Aantal km verder de politie al weer vergeten reed er een vrachtauto tergend langzaam voor mij, dit keer op een plek met een door getrokken streep. Wegennet is op veel plekken voorzien van deze strepen, vaak hou ik er mijn eigen interpretatie op na wat betreft de beperking ervan. Weg was vrij geen gevaar voor medeweggebruikers  dus er vlot links langs heen. Was die dekselse politie mij dus toch gevolgd. Met sirene en megafoon werd ik tot stoppen gemaand.
Nu kon het spelletje beginnen, gelijk mijn helm afgezet en vrolijk beide heren de hand geschud. Met daarop volgend gelijk de twee worden ‘No Espanyol’. Met wat handgebaren maakte ze mij duidelijk dat ik fout zat en vroegen naar mijn papieren. Heb ze mijn rijbewijs en tijdelijk invoer document gegeven. Nam mij zelf voor het allemaal maar niet te serieus te nemen en te blijven lachen icm met niet begrijpend de schouders op te halen. Ze haalden een bonnenboekje te voorschijn, waarop van een eerdere staandehouding maar deels wat van was ingevuld. Dit bevestigde mij waar ze op uit waren, op een leeg blad schreven ze een getal van 100. Hier ben ik totaal niet op ingegaan, met wat handgebaren maar begonnen over het mooie weer. Het pakte goed uit, na kleine 5 minuten waren ze me zo zat dat ik de papieren terug kreeg en weer op pad werd gestuurd. De eerste volgende 50km met een nog grotere big smile rond gereden. Een kleine 18km voor mijn bestemming in Lima werd het duidelijk drukker in het verkeer. Toch viel het mij allemaal nog niet eens zo tegen, en zo rond 4 uur s’ middags was ik dan ook in Miraflores.

Ecuador maakt indruk

Vulkanen in midden Ecuador

Canyon dicht bij lake Quilotoa  Houtkachel in mijn hotelkamer  Lake Quilotoa

Vanuit Tena het Amazone gebied verlaten om stuk hoger op bijna 4km hoogte een vulkaan meer te bezoeken. De Quilotoa lake is een met water volgelopen vulkaan. Door de bijzondere ligging en het geweldige landschap is dit een geliefde plaats om te wandelen. De rit er na toe was geweldig, Ecuador is een relatief een klein land in Zuid Amerika. Hierdoor kan je binnen een paar uur in een compleet ander klimaat bevinden. Vertrok dan ook met 35 graden en kwam al bibberend het dorpje binnen. Met krap 7 graden, beetje regen dus had het ondanks mijn pak flink koud gekregen. Hotelletje gevonden voor 12 dollar incl avond eten en ontbijt. Grappig detail was een eigen hout kachel in de slaap kamer. In het dorp was ik twee heren tegengekomen die ook Zuid Amerika op de motor rond trokken. Werd uitgenodigd om ’s avond bij hun een biertje te doen, zo gezegd. Bij aankomst was het flink bewolkt en zou dan ook de volgende morgen de vulkaan-meer gaan bekijken. Tijdens de borrel bij het kampvuur kwam iemand op het idee om de volgende morgen vroeg het meer bij zonsopgang te fotograferen. Ik was zo helder om dit een goed idee te vinden, heb het geweten. Staat mij vooral bij dat ik erg vroeg op moest, net na 5.00 uur. De zon maar erg traag te voorschijn, en was het helaas niet zo mooi als dat ik gedroomd had die nacht. Na een uur in de kou staan toppen toch nog maar even mijn bed ik gekropen. Slapen kon ik niet meer en om 7 uur de motor maar bepakt. Na ontbijt de motor gepakt om via een omweg richting Baños te vertrekken. Uiteindelijk werd dit één van de mooiere dagen in Ecuador. Via een heerlijke allroad route kwam ik uiteindelijk 80km verder weer op het verharde. Was bijna instaat de zelfde route weer terug te nemen. In Baños aangekomen bleek mij uitgekozen hostel ook nog eens een voltreffer te zijn. Kortom een super dag, ’s avond nog een biertje gedronken met de jarige Florian. Hij was toevallig ook in Baños en zou de volgende morgen weer vertrekken.

Zipline in Baños

Baños is een echt toeriste stadje, veel activiteiten. Dit was de reden om er een dag extra te blijven, iemand had mij getipt over de canopy. Dit houdt in dat je een x afstand aflegt, dmv een katrol aan een staalkabel. Net buiten het dorp was een bedrijfje welke 6 lijnen had gespannen. Deze bracht je aantal keer over een rivier of rakelings langs aantal bomen. Het uitzicht was ondanks de snelheid opnieuw erg mooi. Na uur superman gespeeld te hebben weer met beide benen op de grond. Met de motor nog rondje in de omgeving gereden en nog een kleine wandeling gemaakt.

Donderdag morgen richting een ‘hoogtepunt’ van mijn reis. Om precies te zijn richting het hoogste punt van de wereld. De Vulkaan Chimbarazo. Vanuit het midden van de aarde gemeten is deze zelfs hoger dan de Mount Everest. Vanaf zeeniveau gemeten heeft deze vulkaan een hoogte van 6310 meter. Het landschap kort bij de vulkaan was vrij glooiend en kaal. Kon mij zo voorstellen dat dit iets weg had van de maan. De laatste 15km ging over een mooi gravel pad naar 4800 meter. De Tenere snakte naar zuurstof, welke door de hoogte ontbreekt. Duidelijk te merken aan een gebrek aan vermogen en horten en stoten bij een poging tot meer toeren. Boven aangekomen een paar foto’s geschoten en in een berg hutje een bak koffie gedronken. Snel weer naar beneden opzoek naar warmere omstandigheden. Eind bestemming was de stad Macas, op de grens van de Amazone. Over een nog niet voltooide asfaltweg, goed voor mij. Heerlijk spelen met de motor, kon niet genoeg mooie stofwolkjes maken.

De volgende twee rijdagen hadden een geringe afstand van elk 250km. In de stad Cuenca was ik dan al rond uur of 12. Deze stad is volgens velen een mooie stad om te bezoeken. Helaas zijn steden niet zo mijn ding en heb ik de afgelopen weken al diverse mooie steden gezien. De middag prima vermaakt met wat rondslenteren. Tot mijn spijt ontdekten ik dat ik de avond ervoor mijn bankpas in mijn ‘vrijtijd’ broek had laten zitten. Deze had zich gedurende één dag in erg benauwde positie bevonden. Over de lengte is de pas op 2 plaatsen gekniekt, goede nieuws hij doet het nog. Volgende morgen opweg naar een mooie plek om de zondag door te brengen. Dag bijtanken en voorbereiding voor de aankomende week in Peru. In Vilcabamba bevind zich een soort van resort gerund door een Duitser. Bij aankomst eerst een typisch Duits gerecht besteld, curryworst. In het resort ontmoette ik Frank. Hij werkt een maand als stagiaire in het ziekenhuis in Loja. Hij had dit resort uitgekozen om wat van de omgeving te verkennen. Was wel grappig om in het Nederlands onze verhalen te delen. Zondag morgen samen een wandeling gemaakt van 3 uur in de omgeving. Met als eind bestemming het dorp om daar aan het plein wat te drinken. Beetje mensen kijken, altijd goed, in Vilcabamba is duidelijk onderscheid te zien tussen 3 groepen. De wat ouderen Amerikanen, Hippies die sieraden en andere meuk verkopen en natuurlijk de lokale bevolking.

Route Baños >> Macas   Cuenca   Wandeling Vilcabamba

Een compleet ander week

Spaanse les, Quito

Nadat ik mij donderdag had aangemeld voor spaanse les, kwam maandag de de onvermijdelijke eerste les. Opnieuw met de fiets vertrokken richting de school. Kleine 5km voornamelijk berg af. Zeg het niet snel maar in deze stad is het gebruik van een fiets sneller als de motor. Rommelt nog net even iets sneller tussen het verkeer door, en een bus baan blijkt in eens het perfecte fietspad. De lessen zijn toegespitst op reizen, al kom je om het woorden stampen niet heen. Nog steeds probeer ik elke dag worden te herhalen of nieuwe te leren. In de voorbereiding had ik gedacht mij zelf wat aan te leren. Maar tijd en motivatie ontbraken, na nu een maand door Colombia gereisd te hebben is deze er wel. Daarnaast hoop ik door de afgelopen maand iets van een gevoel voor de Spaanse taal te hebben ontwikkeld.

Speerpunten uit de tijd van de Inca's   Mummie in het museum   Agustin, bedankt voor je gastvrijheid

De Spaanse les was alleen ’s middags, de middag had ik vrij te besteden. Zo ben in dinsdag middag naar het cultureel museum van Ecuador geweest. Hier was een interessante expositie uit de Inca tijd en daar voor te zien. Verder beetje de tijd gedood met leren van de Spaanse woorden. Vrijdag middag met een kabel lift naar 4km hoogte geweest. Helaas was het boven bewolkt en bij aankomst op de top trok het helemaal dicht. Feit is dat dit bijna elke middag gebeurt en je dus eigenlijk ’s morgens op pad moet gaan.

Casa Adalia

Een tante van mij tipte mij bij het arriveren van Quito over het verblijven van een dorpsgenoot van haar in Quito. Desiré woont hier samen met haar man Miguel. (geboren in Ecuador) Samen maken ze deel uit van projecten toegespitst op straatkinderen. Miguel heeft zelf ook enige tijd op straat geleefd en is uit eindelijk door middel van dit project zelf goed uit gekomen. Ze richten zich ook op een specifieke groep meiden. Een groot probleem in Ecuador/ Colombia is dat jonge meisjes vanaf soms al 9 jarige leeftijd in de sex industrie terecht komen. Veelal wordt de ouders valse beloftes gedaan of zien deze door armoede geen ander oplossing dan hun dochter gewoonweg te verkopen.
Als de overheid deze bordelen op het spoor komt dan worden de meisjes geplaatst in een tehuis. Maar een echte oplossing is dit niet voor de veelal nog kinderen . Vooral omdat daar het leven meer lijkt op dat in een gevangenis. De stichting mocht in dit tehuis projecten draaien. Op deze manier is er hoop op stuk verwerking, maar ook het omgaan van allerlei andere problemen zoals agressie, andere gevoelens. Het leven voor veel jongeren is voor altijd getekend, soms vallen ze zelfs terug in hun ‘oude’ leven. Dit is vaak het enige leven waar ze bekend mee zijn en in hun gedachten:  ‘zijn ze nergens anders goed voor’. De Ecuadoraanse overheid heeft kort geleden de stekker uit het bestaande opvanghuis getrokken. Na aanleiding daarvan heeft de stichting een groot appartement gehuurd met als doel daar de meisjes te kunnen opvangen. Ze hopen binnenkort de vergunning te krijgen om minderjarige op te mogen vangen. In Ecuador zijn ze meester in papierwerk dus dit vergt erg veel tijd en geduld (Voor bijv het kopen van een 1 Literfles olie heb je al je paspoort nummer nodig.)
Donderdag middag heb ik wat kunnen helpen met tafels en stoelen verschuiven. Dit staat tot een schril contrast met wat Desiré en Miguel dagelijks mogen beteken voor de jongens en meiden van de straat hier. Samen met nog een echtpaar uit Amerika, maar ook met hulp van lokale hulpverleners proberen ze een beter leven voor deze groep uit de samenleving te realiseren. De liefde die zij van God ervaren proberen ze op deze bijzondere manier te delen.

http://www.casaadalia.org/

Vertrek, Tena

Rio class 3   Gebruikelijke taxi rit   Met zijn 3e en de gids

Na bijna 10 dagen niet gereden te hebben kon ik niet wachten weer heerlijk stuk te rijden. Bestemming was het grensgebied van de Jungle. Dicht tegen Tena aan, plaats Misahualli.  Het was maar een geringe afstand, dus kon s’morgens nog rustig aan doen. Rond 10 uur afscheid genomen van Agustin. Dankzij zijn gastvrijheid heb ik 10 nachten bij hem in huis overnacht.  Kennis mogen maken met aantal van zijn vrienden, en wat van zijn leven mogen zien.  Voordat ik naar Misahualli eerst een tussenstop in Papallacta. Hier bevinding zich een aantal hotsprings. Was wel nieuwsgierig hoe dit er uit zag. De hotsprings lagen helaas niet in de vrije natuur. Er moest dus betaald worden om van het water te genieten. Dit en de lucht die betrok deed mij besluiten maar weer te gaan rijden. Op het hoogste punt van de route op zo’n 4 km was het zwaar bewolkt en regende het flink. 500 meter lager op de router was het gelukkig weer droog en kwam langzaam de warmte van de amazone me tegemoet. Rond een uur of 15.00 uur gearriveerd, opzoek naar een hotel. Één gevonden waar de motor mooi binnen kon staan. Rondje gelopen door het dorp en pakje koekjes gekocht. Deze was ik op het gemak in het park aan het opeten.  Totdat een klein aapje ineens mijn pak koekjes besloot te stelen. Helaas voor hem was hij zo stom op nog geen meter afstand te proberen de koekjes uit het pakje te schudden. Ook ik kan snel zijn dus, mijn eigen koekjes maar weer terug gestolen. De zoon van de eigenares van het hotel was werkzaam voor een bedrijf dat rafting verzorgd. Hij deed voor mij een belletje naar een van zijn vrienden, en een plekje in de boot was geregeld. Toch nog beetje bijkomen van de ‘lange’ week school het zaterdag avond maar niet te laat gemaakt. De volgende morgen rond uur of half 8 op, om mij klaar te maken voor een dag in een raft. Met een taxi naar Tena gegaan om daar op de afgesproken tijd de andere deelnemers te ontmoeten. Na afzegging van 2 amerikanen waren we uit eindelijk met 3 en de gids. Boot werd op het dak van een taxi geknopt en we vertrokken richting de rivier. Het was een klasse 3 rivier, dit staat voor een gemiddeld sterke stroming. Doordat we met een klein groepje waren konden we heerlijk spelen op het water. Denk dat ik wel een keer of 4 uit de boot werd gesmeten. Een echt goede houvast had ik niet in de boot in verband met beperkte been ruimte. Deze raft was meer geschikt voor het formaat ‘Zuid Amerikaan’. Na uur of 5 in en rond het water gespeeld te hebben waren we aan het eind van de route op de rivier. Dag was erg geslaagd, met terugkomst in Misahualli kon ik alleen maar denken aan flink maal eten en richting bed. Bij een restaurant rond het plein had dag eerder, een in een maisblad gebakken vis gespot. Deze liet ik mij dan ook heerlijk smaken.

Filmpje van het grensgebied Colombia Ecuador, beelden van ruime week geleden.